II GSK 2592/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia del. WSA Cezary Kosterna Protokolant Iwona Rzucidło-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. Sp. k. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1019/16 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. w B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1019/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Sp. z o.o. Sp. k. w B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2013 r., nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] lutego 2012 r. E. z siedzibą w R. w H. (dalej: "wnioskodawca", "holenderska spółka" lub "uczestnik") wniosła o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Rynna" nr [...] na rzecz A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w B. (dalej: "Skarżąca ", "Uprawniona" ) z pierwszeństwem od dnia 29 grudnia 2000 r. Jako podstawę swojego żądania wnioskodawca wskazał przepisy art. 102, art. 103 ust. 1 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 – dalej: "p.w.p."), podnosząc brak nowości i oryginalnego (indywidualnego charakteru) spornego wzoru przemysłowego. Holenderska spółka swój interes prawny wywodziła z faktu, że od 1974 r. jest producentem plastikowych wyrobów rynnowych obejmujących m.in. rynny, łączniki, uchwyty rynnowe itp., sprzedawanych do lokalnych dystrybutorów m.in. na rynku polskim. Wobec powyższego jest konkurentem uprawnionego, a sporne prawo z rejestracji ogranicza jego swobodę gospodarczą, tym bardziej że uprawniony wystąpił do jego kontrahentów o zaprzestanie naruszania spornego prawa poprzez sprzedaż jego wyrobów. Dla udowodnienia, że sporny wzór przemysłowy nie spełniał wymogów z art. 102 i art. 103 ust. 1 p.w.p. wnioskodawca powołał się na pismo spółki Johan v.d. Wiel b.v z dnia 22 czerwca 1998 r. potwierdzające przyjęcie zlecenia na sporządzenie odlewów rynny wraz z tłumaczeniem oraz Katalog wnioskodawcy z lipca 1981 r. wraz z tłumaczeniem. W ocenie wnioskodawcy, wspomniany Katalog potwierdza dodatkowo, że sporny wzór przemysłowy nie spełniał wymogów z art. 102 i art. 104 ust. 1 p.w.p. Skarżąca spółka w toku postępowania administracyjnego podważała interes prawny holenderskiej spółki w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji, podnosząc, że nie wykazał, iż prowadzi działalność gospodarczą w jakimkolwiek zakresie, a w szczególności, wprowadzania na rynek produktu objętego spornym wzorem. Zdaniem skarżącej przedłożony przez wnioskodawcę dowód w postaci Katalogu nie wskazywał na okoliczność, aby przedmiot wzoru przemysłowego był w nim udostępniony, gdyż zdjęcia są bardzo niewyraźne i nie pozwalają na dokonanie oceny nowości, czy indywidualnego charakteru (oryginalności), a ponadto dotyczą produktów takich jak denko rynnowe, zbiornik, narożnik zewnętrzny, lej spustowy a nie rynny. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Urząd Patentowy RP unieważnił prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego pt.: "Rynna". Organ uznał, że podniesione przez holenderską spółkę okoliczności produkowania plastikowych wyrobów rynnowych i ich dystrybucja, w tym na rynku krajowym oraz ograniczenie jej działalności gospodarczej przez żądanie skarżącej skierowane do kontrahentów o zaprzestaniu naruszania spornego prawa poprzez sprzedaż jej produktów, uzasadniały interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. Wskazał na określone w dokumentacji rejestrowej cechy istotne spornego wzoru (zastrzeżenia ochronne): rynna zawierająca półwalcowe korytko, znamienna tym, że ma jedną boczną podłużną krawędź, wygiętą i skierowaną ukośnie do wnętrza półwalcowego korytka, mającą w przekroju poprzecznym postać płaskownika oraz ma drugą boczną podłużną krawędź, która jest zaokrąglona wygiętym profilem, mającym w przekroju poprzecznym zarys zbliżony do otwartego, w jednej czwartej, wycinka walcowego skierowanego do wnętrza półwalcowego korytka, przy czym krawędź podłużna otwartego zakończenia wycinka walcowego styka się z teoretycznym wewnętrznym łukiem powierzchni wewnętrznej korytka, podczas, gdy wszystkie powierzchnie zewnętrzne mają gładką i błyszczącą fakturę powierzchni. Uznał również, że sporny wzór przemysłowy nie odznaczał się oryginalnością w rozumieniu art. 102 w związku z art. 104 ustawy – prawo własności przemysłowej, z uwagi na to, że nie różnił się w sposób wyraźny od wzoru oznaczonego nr 113-ES/212 zawartym w katalogu spółki holenderskiej z lipca 1981 r. Nadto pomimo niewyraźnego zdjęcia, w ocenie organu, ujawniał ono cechę określoną w dokumentacji rejestrowej jako "powierzchnie zewnętrzne mają gładką i błyszczącą fakturę powierzchni". Dodatkowo, wszystkie pozostałe cechy istotne spornego wzoru zostały ujawnione na rysunku tego wzoru umieszczonym w katalogu. Zdaniem organu rysunek ten pozwalał stwierdzić, że wzór nr 113-ES/212 przedstawiał element rynnowy zawierający półwalcowe korytko i posiadający jedną boczną podłużną krawędź, wygiętą i skierowaną ukośnie do wnętrza półwalcowego korytka, mającą w przekroju poprzecznym postać płaskownika oraz posiadającą drugą boczną podłużną krawędź, która jest zaokrąglona wygiętym profilem, mającym w przekroju poprzecznym zarys zbliżony do otwartego, w jednej czwartej, wycinka walcowego skierowanego do wnętrza półwalcowego korytka, przy czym krawędź podłużna otwartego zakończenia wycinka walcowego styka się z teoretycznym wewnętrznym łukiem powierzchni wewnętrznej korytka. W ocenie organu, tożsamość wszystkich cech tego wzoru i wzoru spornego, uznanych za istotne, stanowiły dowód braku oryginalności wzoru spornego, niezależnie od tego, że posiadał dodatkowo dołączoną rurę spustową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. w B., wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014r. sygn. akt VI SA/Wa 2983/13 uchylił decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2013 r. WSA nie zgodził się z organem, że w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy – Prawo własności przemysłowej w ich pierwotnym brzmieniu. Zdaniem Sądu, przepisy które organ powinien wziąć pod uwagę rozpoznając wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji przysługującego skarżącej spółce było prawo własności przemysłowej w brzmieniu obowiązującym w dacie rejestracji wzoru, tj. 15 listopada 2002 r., a więc w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 6 czerwca 2002 r. o zmianie ustawy – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. Nr 108, poz. 945), obowiązującym od dnia 18 października 2002 r. W konsekwencji Sąd uznał również, że organ dokonał błędnej oceny materiału dowodowego, czego przyczyną było zastosowanie niewłaściwych przepisów, czym naruszono art. 6, 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 2238/14 uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu sądowi, uznając że Sąd I instancji rozpoznając sprawę naruszył prawo materialne. NSA wskazał, podzielając w tym zakresie stanowisko skarżącego organu, że zgłoszenie wzorów zdobniczych dokonane przed wejściem w życie p.w.p. i nierozpatrzone do tej daty, stają się z datą wejścia w życie p.w.p. zgłoszeniami wzorów przemysłowych ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi tej "transformacji". Wskazał, że data zgłoszenia ma zatem znaczenie dla określenia pierwszeństwa, ale nie dla określenia prawa właściwego dla oceny zgłoszonego wzoru, który z woli ustawodawcy stał się wzorem przemysłowym. Trafnie zatem, zdaniem NSA organ uznał, że nierozpatrzone zgłoszenia wzorów zdobniczych stają się zgłoszeniami wzorów przemysłowych i musza zostać ocenione wg przepisów p.w.p. w wersji pierwotnej, tj. w wersji z daty przekształcenia zgłoszenia wzoru zdobniczego w zgłoszenie wzoru przemysłowego. Późniejsze zmiany prawa nie mają zatem wpływu na ocenę wniosku, która to ocena powinna być dokonana, niezależnie od daty decyzji rejestracyjnej, na podstawie pierwotnej wersji p.w.p. NSA uznał również, za zasadne zarzuty dot. naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na treść postępowania, poprzez bezzasadne przyjęcie, że Urząd Patentowy RP na skutek zastosowania niewłaściwych przepisów dokonał błędnej oceny stanu faktycznego i zgromadzonego materiału dowodowego, prowadzące do uwzględnienia skargo i uchylenia zaskarżonej decyzji, chociaż organ rozstrzygając o unieważnieniu spornego prawa zastosował właściwe przepisy i ocenił zdolność rejestrową badanego wzoru przemysłowego pod kontem spełnienia ówcześnie zdefiniowanych ustawowych przesłanek, co z kolei znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Sp. z o.o. Sp. k. w B. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał na związanie wykładnią dokonaną w wyroku NSA, który jednoznacznie wskazał i przesądził, że uczestnikowi, tj. E. z siedzibą w R., H., niewątpliwie przysługuje przymiot strony bowiem może ona wykazać się nie tylko interesem faktycznym ale i prawnym w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru użytkowego ([...] pt. "Rynna") zgłoszonego do rejestracji w dniu 29 grudnia 2000 r., co wynika z ograniczenia jego działalności gospodarczej w zakresie produkcji i dystrybucji wyrobów rynnowych, gdyż uprawniony ze spornego prawa z rejestracji wystąpił do jego kontrahentów o zaprzestanie naruszenia spornego prawa poprzez sprzedaż jego wyrobów; jak również to, że w sprawie mają zastosowanie przepisy p.w.p. w brzmieniu pierwotnym. W ocenie Sądu I instancji powyższe jednoznacznie wskazuje, że w sprawie organ zobligowany był do dokonania analizy zgłoszenia spornego wzoru w szczególności w świetle przepisu art. 102 ust.1 p.w.p. w brzmieniu pierwotnym (najbliższym dacie zgłoszenia) by określić, co powinno być przedmiotem dowodzenia i ustaleń. Organ prawidłowo zatem uznał, że doszło do nieprawidłowej rejestracji wskazanego wzoru, gdyż nie odznacza się oryginalnością w rozumieniu art. 102 w zw. z art. 104 p.w.p. Nie różni się on bowiem w sposób wyraźny od wzoru oznaczonego nr 113-ES/212 zawartego na str. 6 (a nie jak błędnie wskazał organ str. 7) Katalogu wnioskodawcy z lipca 1981r. Sąd zauważył przy tym, że wprawdzie wskazane zdjęcie jest niewyraźne, jednak mimo braku ostrości ujawnia cechę określoną również w dokumentacji rejestrowej spornego wzoru jako "gładką i błyszczącą fakturę powierzchni" zewnętrznych. Ponadto gładkość powierzchni potwierdza znajdujący się w Katalogu na str. 2 w pkt "Zalety" tiret pierwszy zapis: "- gładka powierzchnia zapobiega tworzeniu się zatorów..." (tłumaczenie – k.41, t. 1 akt administracyjnych). Organ przyjął również, że pozostałe istotne cechy wzoru przemysłowego zostały ujawnione na rysunku wzoru umieszczonym jako trzeci od lewej na czarnym prostokącie zamieszczonym w górnej części strony 7 (prawidłowo winna być wskazana str. 6) wskazanego wyżej Katalogu. Zdaniem Sądu I instancji, porównanie cech istotnych obydwu wzorów wskazywało, że znany z katalogu wnioskodawcy wzór oznaczony nr 113-ES/212 przedstawiający element rynnowy stanowi dowód braku oryginalności spornego wzoru, w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, mimo, iż posiada on dodatkowo dołączoną rurę spustową. Z porównania bowiem istotnych cech obydwu wzorów wynika, że są one tożsame. W kontekście braku oryginalności spornego znaku, Sąd uznał, że bez wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia pozostaje fakt odstąpienia przez organ od rozpatrzenia zarzutu braku nowości w świetle przedłożonego przez wnioskodawcę materiału dowodowego, ponieważ obydwie przesłanki rejestracji wzoru przemysłowego, tj. oryginalność i nowość muszą zaistnieć łącznie, aby można objąć stosowną ochroną taki wzór. Na marginesie jedynie Sąd zaznaczył, iż skoro wnioskodawca przedłożył dokumenty również w zakresie nowości, nawet jeśli pokrywają się one w części z materiałem przedłożonym na okoliczność braku oryginalności i zawarł we wniosku zarzut również odnoszący się do braku nowości spornego znaku, to zadaniem organu winno być rozpatrzenie zgłoszonego zarzutu także w tym zakresie. Jednakże było to uchybienie nie mające wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji uznał również, że w sprawie nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, ponieważ organ przedsięwziął w trakcie prowadzonego postępowania wszelkie możliwe procesowe czynności mające na celu wyczerpujące wyjaśnienie przedmiotowej sprawy (w sprawie odbyły się 3 rozprawy). Strony brały czynny udział w sprawie, miały możliwość wypowiedzenia się oraz przedłożenia dowodów na poparcie swych twierdzeń. Skarżone orzeczenie zawiera prawidłowe uzasadnienie, z którego w sposób jasny i zrozumiały ze wskazaniem obowiązujących w sprawie przepisów wynikają podstawy wydanego rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienia skargi, a ponadto zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 145 § 1 lit. a) i c) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. art. 6, 7, 8, 9,11, 77 § 1, 80, 81, 107 § 3 kpa w zw. z art. 255 ust. 4 p.w.p. i art. 256 ust. 1 p.w.p. polegające na niewłaściwym dokonaniu kontroli zgodności z prawem działania organu, czego konsekwencją było zastosowanie art. 151 p.p.s.a. i oddalenie skargi, podczas gdy zgodna z ustawą kontrola postępowania przed organem powinna była doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji i zwrócenia sprawy do ponownego rozpoznania przez organ administracyjny; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku merytorycznego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi i uznaniu, iż żaden z nich nie może zostać uwzględniony, bez przedstawienia indywidualnego rozumowania i argumentacji w szczególności odnośnie do zarzutów naruszenia prawa materialnego dotyczących nieuwzględnienia kryteriów zorientowanego użytkownika i zakresu swobody twórczej przy opracowaniu Spornego Wzoru, czym naruszony został obowiązek właściwego uzasadniania rozstrzygnięć, gdyż skarżącej ograniczono możliwość zapoznania się ze sposobem rozumienia przez Sąd przesłanki oryginalności wzoru przemysłowego, z uwzględnieniem prowspólnotowej wykładni art. 104 p.w.p. w brzmieniu pierwotnym tej ustawy. Naruszenie przepisów postępowania wywiedzione w skardze miało istotny wpływ na wynik sprawy, doprowadziło bowiem do wadliwej akceptacji przez Sąd nieprawidłowej oceny organu o braku oryginalności spornego wzoru. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.: 1) błędną wykładnię wyrażającą się w zaakceptowaniu i uznaniu za prawidłowe wadliwego rozumienia przez organ przepisów art. 104 w zw. 102 ust. 2 p.w.p. w pierwotnym brzmieniu tej ustawy dopuszczającego przyjęcie, że "znanym wzorem" w rozumieniu art. 104 p.w.p. jest również postać wytworu uwarunkowana wyłącznie względami technicznymi lub funkcjonalnymi oraz że znajomość wzoru nie zależy od jego podania do powszechnej wiadomości; 2) wadliwe zastosowanie art. 104 p.w.p. w pierwotnym brzmieniu tej ustawy polegające na przyjęciu braku oryginalności Spornego Wzoru ze względu na brak wyraźnych różnic względem wzoru 113-ES/212 z katalogu Wnioskodawcy, mimo że Sporny Wzór różni się wyraźnie od wzoru 113-ES/212 z katalogu Wnioskodawcy, a wzór 113-ES/212 z katalogu Wnioskodawcy nie spełnia definicji wzoru przemysłowego z art. 102 p.w.p. w pierwotnym brzmieniu tej ustawy oraz nie wykazano faktu i daty jego podania do powszechnej wiadomości; 3) błędną wykładnię art. 104 p.w.p. w pierwotnym brzmieniu tej ustawy nie uwzględniającą prawa wspólnotowego, tj. dyrektywy 98/71/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z 13.10.1998 r. w sprawie ochrony prawnej wzorów przemysłowych oraz rozporządzenia Rady nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. o wzorze przemysłowym, a to poprzez: a) pominięcie przy ocenie oryginalności spornego wzoru kryterium zorientowanego użytkownika; b) pominięcie przy ocenie oryginalności spornego wzoru kryterium zakresu swobody twórczej przy opracowaniu spornego wzoru; c) pominięcie przy ocenie oryginalności spornego wzoru czy wzór 113-ES/212 z katalogu Wnioskodawcy, z którym sporny wzór był porównywany, został podany do wiadomości powszechnej relewantnego kręgu odbiorców. Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną holenderska spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jest pozbawiona usprawiedliwionych zarzutów. Na wstępie rozważań Naczelny Sad Administracyjny zauważa, że sprawa niniejsza była ponownie rozpatrywana przez Sąd I instancji, który mając na uwadze wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt II GSK 2238/14 odnośnie zastosowania w sprawie przepisów ustawy – Prawo własności przemysłowej w ich pierwotnym brzmieniu, w pełni zastosował się do stanowiska i poglądu prawnego NSA zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a. Zatem zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego art. 104 w zw. z art. 102 ust. 2 p.w.p. przez błędną jego wykładnię wg pierwotnej wersji jest nietrafny. Zgodnie z brzmieniem pierwotnym przepisu art. 102 ust. 1 p.w.p. wzorem przemysłowym jest nowa i oryginalna, nadająca się do wielokrotnego odtwarzania postać wyrobu, przejawiająca się w szczególności w jego kształcie, właściwościach powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie, a wg pierwotnego brzmienia art. 104 p.w.p. wzór przemysłowy uważa się za oryginalny, jeżeli różni się w sposób wyraźny od wzorów znanych i jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech znanych wzorów. Urząd Patentowy dokonał prawidłowej oceny przesłanki oryginalności przedmiotowego wzoru przemysłowego, porównując wszystkie istotne cechy tego wzoru z wcześniej znanym wzorem przemysłowym uprawnionej, dokonując w tym zakresie wszechstronnych ustaleń faktycznych na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Tak ustalony przez organ stan faktyczny został zaakceptowany przez Sąd I instancji, a zarzuty skarżącej nie zdołały podważyć tych ustaleń. Skarżąca usiłowała podważyć ustalony stan faktyczny przez podniesienie zarzutów procesowych przeciwko zaskarżonemu wyrokowi, dotyczących zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, które nie zostały powołane we wniosku o unieważnienie, co jest niezgodne z rzeczywistością, gdyż wnioskodawca wskazał wszystkie podstawy unieważnienia wzoru oraz przepisy prawa materialnego, a organ miał obowiązek zastosować tę wersję przepisów prawa, którą przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w cyt. wyżej wyroku. Dlatego nie można uznać za skuteczny zarzut naruszenia art. 255 ust. 4 p.w.p. Jeśli nawet skarżąca powołała się we wniosku na treść art. 104 ust. 1 p.w.p. wg wersji po nowelizacji, to nie oznacza, że organ nie miał obowiązku stosować przepisu wg pierwotnej wersji. Należy podkreślić, że Sąd I instancji szczegółowo przeanalizował przesłankę oryginalności spornego wzoru przemysłowego, nie naruszając w istotnym stopniu prowspólnotowej interpretacji wynikającej z dyrektywy 98/71/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z 13.10.1998 r. w sprawie ochrony prawnej wzorów przemysłowych oraz Rozporządzenia nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. o wzorach przemysłowych, chociaż nie powoływał się na przepisy prawa wspólnotowego z uwagi na wyraźnie zakreślone normy stosowania przepisów p.w.p. wg pierwotnej wersji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy, potwierdzając ustalony przez organ stan faktyczny, w sposób należyty odparł zarzuty skarżącej odnośnie braków postępowania administracyjnego, które wg skarżącej miały istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Bardzo szczegółowa analiza porównawcza cech istotnych spornego wzoru przemysłowego w odniesieniu do wzoru oznaczonego nr II3-ES/212 dokonana przez organ, a następnie potwierdzona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku waz z konkluzją, że z porównania tych cech obydwu wzorów wynika, że są one tożsame, prawidłowo została uznana przez Sąd I instancji za wystarczającą przesłankę braku oryginalności spornego wzoru w rozumieniu art. 104 p.w.p. według pierwotnego brzmienia. Pozostałe zarzuty procesowe podniesione w skardze kasacyjnej nie wypełniają podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż skarżąca nie wykazała, że rzekome naruszenie powołanych przepisów postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a w szczególności naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymagania z art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera ono wyczerpującą argumentację przemawiającą za prawidłowością zaskarżonego rozstrzygnięcia Urzędu Patentowego, a ponadto Sąd I instancji odnosił się w tym uzasadnieniu do wszystkich zarzutów skarżącej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.