II GSK 258/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt II SAB/Gd 35/20 w sprawie ze skargi [...] na bezczynność Pomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w Gdańsku w przedmiocie tymczasowego wpisu na listę członków izby inżynierów budownictwa 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku; 2. zasądza od Pomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w Gdańsku na rzecz [...] [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 28 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny Gdańsku II SAB/Gd 35/20 oddalił skargę [...] na bezczynność Pomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w Gdańsku w sprawie tymczasowego wpisu na listę członków izby inżynierów budownictwa. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 26 stycznia 2020 r. [...], powołując się na art. 33 ust. 2 ustawy z 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 220 ze zm.) złożył do Rady Pomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa oświadczenie o zamiarze świadczenia usługi transgranicznej w okresie od 1 lutego 2020 r. do 1 grudnia 2020 r. Rada w dniu 17 lutego 2020 r. zwróciła się o uzupełnienie braków formalnych tego oświadczenia, zobowiązując skarżącego do wykazania jego dotychczasowego doświadczenia zawodowego do projektowania w specjalności konstrukcyjno - budowlanej i przedłożenia referencji podmiotów, na rzecz których realizował ten zakres usług oraz przedstawienia informacji o rodzaju planowanych czynności zawodowych jakie zamierza wykonywać, jak również o czasie i miejscu świadczenia tych czynności. Wobec niezastosowania się [...] do wystosowanego wezwania Rada pozostawiła jego oświadczenie bez rozpoznania. [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Rady Pomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa dotyczącą rozpatrzenia jego wniosku w sprawie możliwości transgranicznego świadczenia usług z dnia 26 stycznia 2020 r. w zawodzie inżynier budownictwa wnosząc o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, dokonanie kontroli przewlekłego prowadzenia postępowania, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Oddalając skargę powołanym na wstępie wyrokiem Sąd wskazał, że w jego ocenie, wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków złożonego oświadczenia było prawidłowe. Podstawą prawną dokonania tymczasowego wpisu na listę członków okręgowej izby inżynierów budownictwa jest art. 20a ust. 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz.U. z 2019r., poz1117). W ocenie Sądu w złożonym przez skarżącego oświadczeniu nie został uwzględniony wymóg wynikający z art. 20 ust. 4 pkt 1a odnoszący się do informacji o rodzaju czynności zawodowych, jakie zamierza wykonywać, jeżeli ich określenie jest możliwe oraz wymóg z pkt 4 art. 20 ust. 4 odnoszący się do przedłożenia dokumentów potwierdzających doświadczenie zawodowe w postaci wykazania doświadczenia zawodowego w projektowaniu specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz przedłożenia referencji podmiotów, na rzecz których realizował ten zakres usług. Dalej Sąd wskazał, że treść art. 64 § 2 k.p.a. pozwala na przyjęcie, że jeżeli strona nie usunęła na żądanie organu w wyznaczonym terminie wad formalnych wniosku o wszczęcie postępowania, to organ nie wydaje postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 61a § 1 k.p.a., ale pozostawia podanie bez rozpoznania w trybie art. 64 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy, skarżący odebrał wezwanie z 17 lutego 2020 r. Pomimo jasno sprecyzowanego zobowiązania, pouczenia o negatywnych skutkach niezastosowania się do niego, skarżący nie odpowiedział na wezwanie organu. W ocenie Sądu, Rada Pomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa miała więc prawo, zgodnie z wcześniej udzielonym pouczeniem, pozostawić wniosek skarżącego bez rozpoznania. Skoro brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania oświadczenia skarżącego, a organ zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił jego wniosek bez rozpoznania, to okoliczności te wykluczają możliwość postawienia zarzutu bezczynności i czynią skargę niezasadną. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniesionej w imieniu [...] zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, że organ miał prawo wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych oświadczenia o zamiarze świadczenia usług transgranicznych pod rygorem pozostawienia oświadczenia bez rozpoznania - pomimo, że oświadczenie skarżącego spełniało wszystkie wymagania przewidziane przez art. 20a ust. 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 20a ust. 4 pkt 1a i 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wskazany przepis nakładał na skarżącego obowiązek przedłożenia Radzie Pomorskiej Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa: a. informacji o rodzaju planowanych czynności zawodowych jakie zamierza wykonywać, jak również o czasie i miejscu świadczenia tych czynności, b. wykazania jego dotychczasowego doświadczenia zawodowego do projektowania w specjalności konstrukcyjno - budowlanej i przedłożenia referencji podmiotów, na rzecz których realizował ten zakres usług, podczas gdy wskazany przepis nakładał na skarżącego obowiązki, które zostały przez niego zrealizowane już na etapie składania oświadczenia tj: c. podania informacji o rodzaju czynności zawodowych, o ile jest to możliwe, d. przedłożenia dokumentów potwierdzających kwalifikacje zawodowe, 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 39 k.p.a. poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skierowane przez organ do skarżącego zostało mu prawidłowo doręczone (odebrane przez skarżącego w dniu 17 lutego 2020 r.), podczas gdy organ wysłał wezwanie listem poleconym bez pokwitowania odbioru na adres skarżącego w Wielkiej Brytanii, co było niezgodne ze wskazanym przepisem, a nadto wezwanie w rzeczywistości nie zostało odebrane przez skarżącego, 4. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 (1) (b) oraz (c) dyrektywy 2005/36/WE (Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych Dz.U.UE.L.2005.255,22 z dnia 2005.09.29) poprzez ich bledną wykładnię polegająca na przyjęciu, że przez dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe należy rozumieć dokumenty potwierdzające doświadczenie zawodowe w postaci wykazania doświadczenia zawodowego w projektowaniu specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz przedłożenia referencji podmiotów, na rzecz których realizował ten zakres usług, 5. naruszenie art, 7 w zw. z art 9 oraz art. 91 Konstytucji RP (Dz.U,1997.78.483) poprzez pominiecie jako podstawy prawnej wyroku przepisów prawa międzynarodowego tj. art. 3 (1) (b) oraz (c), jak i art. 5 (1) (b) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. nr 2005/36/WE, 6. naruszenie prawa procesowego tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe i niepełne uzasadnienie wyroku, w szczególności poprzez nie wskazanie przyczyn, które legły u podstaw nieuwzględnienia przez Sąd argumentów skarżącego podnoszonych w toku sprawy. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów poniesionych przed Sądem pierwszej instancji, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Skarga na bezczynność dotyczyła braku rozpoznania przez Radę Pomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa oświadczenia [...] z 26 stycznia 2020 r. o zamiarze świadczenia usługi transgranicznej w zawodzie inżynier budownictwa. Złożenie takiego oświadczenia wynika z następujących uregulowań prawnych. Na podstawie art. 12a ustawy Prawo budowlane, samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, określone w art. 12 ust. 1, mogą również wykonywać osoby, których odpowiednie kwalifikacje zawodowe zostały uznane na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Przepis art. 12a w obecnym brzmieniu został wprowadzony ustawą z 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów i ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 210, poz. 1321), którą to ustawą dokonano implementacji dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.Urz. UE L 255, s. 22, ze zm.). Dyrektywa ta ustanawia zasady, na podstawie których każde państwo członkowskie, które uzależnia dostęp do zawodu regulowanego lub jego wykonywanie na swoim terytorium od posiadania szczególnych kwalifikacji zawodowych, uznaje, dla celów dostępu do tego zawodu i jego wykonywania, kwalifikacje zawodowe uzyskane w innym lub innych państwach członkowskich, które umożliwiają posiadaczowi wymienionych kwalifikacji wykonywanie w tych państwach tego samego zawodu. W myśl art. 7 ust. 2-4 dyrektywy nr 2005/36/WE oświadczenie zamierzającego świadczyć usługę transgraniczną może być poddane weryfikacji właściwego organu krajowego, przy czym najpóźniej w terminie jednego miesiąca od otrzymania oświadczenia wraz z niezbędnymi załącznikami organ obowiązany jest do załatwienia sprawy. Stanowi o tym art. 7 ust. 4 akapit drugi dyrektywy nr 2005/36/WE, zaś w punktach od a) do b) i zawartych tam podpunktach zamieszczono katalog możliwych rozstrzygnięć organu administracji. Wystąpienie trudności w zachowaniu terminu na wydanie decyzji obliguje organ do zawiadomienia o tym wnioskodawcy (art. 7 ust. 4 akapit drugi zdanie ostatnie). Wówczas termin na wydanie decyzji może zostać wydłużony do dwóch miesięcy od ich rozwiązania (art. 7 ust. 4 akapit trzeci). W art. 7 ust. 4 akapit piąty dyrektywy nr 2005/36/WE wskazano, że niepodjęcie decyzji w powyższych terminach skutkuje tym, że usługi mogą być świadczone. Przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 12a ustawy Prawo budowlane, są przepisy ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 220, dalej jako "ustawa o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych"). Zgodnie z definicją wskazaną w art. 5 pkt 10 tej ustawy świadczenie usługi transgranicznej oznacza tymczasowe i okazjonalne wykonywanie zawodu regulowanego albo działalności regulowanej. Świadczenie usługi transgranicznej, wykonywanej po raz pierwszy w Polsce przez inżyniera budownictwa, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, uregulowane zostało w art. 20a ust. 1 ustawy o samorządach zawodowych architektów i inżynierów budownictwa, zgodnie z którym obywatel państwa członkowskiego posiadający kwalifikacje zawodowe architekta lub inżyniera budownictwa, który prowadzi zgodnie z prawem działalność w zakresie tego zawodu w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, ma prawo do świadczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi transgranicznej w rozumieniu art. 5 pkt 10 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej w zawodzie odpowiednio architekta lub inżyniera budownictwa. W przypadkach, o których mowa w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, właściwy organ może wszcząć postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych wobec obywatela państwa członkowskiego posiadającego kwalifikacje zawodowe architekta lub inżyniera budownictwa zamierzającego świadczyć na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługę transgraniczną po raz pierwszy (art. 20a ust. 2). Zgodnie z ust. 4 art. 20 a przed rozpoczęciem świadczenia usługi transgranicznej po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatel państwa członkowskiego posiadający kwalifikacje zawodowe architekta lub inżyniera budownictwa przedkłada okręgowej radzie izby właściwej ze względu na miejsce zamierzonego świadczenia usługi: oświadczenie o zamiarze jej świadczenia zawierające: 1) oświadczenie o zamiarze jej świadczenia zawierające informacje o: a) rodzaju czynności zawodowych, jakie zamierza wykonywać, jeżeli ich określenie jest możliwe, b) posiadanym ubezpieczeniu lub innych środkach indywidualnego albo zbiorowego zabezpieczenia w odniesieniu do odpowiedzialności zawodowej; 2) dokument potwierdzający obywatelstwo; 3) zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego, że obywatel państwa członkowskiego posiadający kwalifikacje zawodowe architekta lub inżyniera budownictwa wykonuje faktycznie i zgodnie z prawem zawód lub działalność w tym państwie członkowskim oraz że w momencie składania zaświadczenia nie obowiązuje go zakaz, nawet tymczasowy, wykonywania zawodu lub działalności; 4) dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe. Dokonując indywidualnej oceny usługi transgranicznej, która ma być świadczona na terenie Polski, okręgowa rada izby powinna uwzględnić w szczególności długości, częstotliwości, regularności oraz ciągłości świadczenia tej usługi. Zgodnie natomiast z ust. 8 art. 20 a właściwa okręgowa rada izby dokonuje tymczasowego wpisu na listę członków izby osób, o których mowa w ust. 1. Wpis jest dokonywany nieodpłatnie po złożeniu oświadczenia, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, i nie może powodować utrudnień lub opóźnień w świadczeniu usługi transgranicznej. Jak wynika z przytoczonych wyżej uregulowań przed rozpoczęciem świadczenia usługi transgranicznej na terytorium Polski, obywatel państwa członkowskiego posiadający kwalifikacje zawodowe architekta lub inżyniera budownictwa ma obowiązek złożenia oświadczenia o zamiarze świadczenia usługi. Złożenie takiego oświadczenia służy dokonaniu tymczasowego wpisu na listę członków danej izby samorządu zawodowego, ale także umożliwienia dokonanie oceny czy w danym przypadku niezbędne jest wszczęcie ewentualnego postępowania w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych. Wszczęcie takiego postępowania jest w świetle przepisów fakultatywne (na co wskazuje zarówno treść art. 20a ust. 2 ustawy o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa, jak i art. 34 ust. 1 ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych) i może mieć miejsce jeżeli usługodawca zamierza świadczyć daną usługę transgraniczną po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale tylko o ile jest to niezbędne i tylko w przypadku wykonywania zawodu regulowanego/działalności regulowanej związanych ze zdrowiem lub bezpieczeństwem publicznym, których wykonywanie przez usługodawców nieposiadających odpowiednich kwalifikacji zawodowych mogłoby narażać usługobiorców na poważne niebezpieczeństwo lub powstanie poważnej szkody dla zdrowia. Także z tytułu i treści rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 lutego 2017 r. w sprawie wykazu zawodów regulowanych i działalności regulowanych, przy wykonywaniu których usługodawca posiada bezpośredni wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo, w przypadku których można wszcząć postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji (Dz. U. z 2017 r. poz. 468), wynika fakultatywność wszczęcia tego rodzaju postępowania. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczył tego, czy w świetle przytoczonych wyżej regulacji prawnych Rada Pomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w Gdańsku prawidłowo pismem z dnia 17 lutego 2020 r. wezwała [...] do uzupełnienia braków formalnych złożonego przez niego oświadczenia z dnia 26 stycznia 2020 r. o zamiarze świadczenia usług transgranicznych, a następnie wobec braku uzupełnienia oświadczenia, czy prawidłowe było pozostawienie tego oświadczenia bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Nie budzi przy tym wątpliwości, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., podlega kontroli sądu administracyjnego w ramach skargi na bezczynność organu (uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13). Sąd I instancji oddalił skargę na bezczynność uznając, że organ postąpił prawidłowo wzywając skarżącego do uzupełnienia braków formalnych złożonego przez niego oświadczenia z dnia 26 stycznia 2020 r. o zamiarze świadczenia usług transgranicznych, a następnie pozostawiając to oświadczenie bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tej oceny. Należy podkreślić, że wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które są istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ nie może wykorzystać tego trybu do merytorycznej oceny złożonego podania oraz jego załączników (por.np. wyroki NSA z dnia 23 stycznia 1996 r., sygn. akt II SA 1473/94 oraz z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1071/16). Rada Pomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w wezwaniu z dniu 17 lutego 2020 r. zobowiązała [...] do uzupełnienia braków formalnych złożonego przez niego oświadczenia o zamiarze świadczenia usług transgranicznych przez wykazanie jego dotychczasowego doświadczenia zawodowego do projektowania w specjalności konstrukcyjno - budowlanej i przedłożenie referencji podmiotów, na rzecz których realizował ten zakres usług oraz przedstawienia informacji o rodzaju planowanych czynności zawodowych jakie zamierza wykonywać, jak również o czasie i miejscu świadczenia tych czynności. Jako podstawę prawną wezwania Rada wskazała przepis art. 20a ust. 4 pkt 1a i 4 ustawy o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa. Przepisy te stanowią, że oświadczenie o zamiarze świadczenia usługi transgranicznej powinno zawierać informacje o rodzaju czynności zawodowych, jakie wnioskodawca zamierza wykonywać, jeżeli ich określenie jest możliwe, a także powinno zawierać dokumenty poświadczające kwalifikacje zawodowe. Należy zauważyć, że w oświadczeniu o zamiarze świadczenia usług transgranicznych złożonym przez skarżącego wskazał on, że usługi transgraniczne mają być wykonywane na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 1 grudnia 2020 r., a jako dokument poświadczający kwalifikacje zawodowe przedłożył dyplom Bachelor of Engineering in Civil Engineering wydany przez University of Glaorgan. Oświadczenie skarżącego zawierało zatem elementy określone w art. 20a ust. 4 pkt 1a i 4 ustawy o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa, a tym samym nie miało braków formalnych, które uniemożliwiałyby nadanie mu biegu. Jeżeli natomiast zdaniem Rady w złożonym oświadczeniu niedostatecznie były określone czynności zawodowe, jakie wnioskodawca zamierza wykonywać, a ich określenie było możliwe (art. 20a ust.4 pkt 1a) oraz niewystarczające były dokumenty poświadczające kwalifikacje zawodowe wnioskodawcy (art. 20a ust.4 pkt 4), to należało odmówić wpisu tymczasowego wpisu na listę członków izby. Rada mogła też, na podstawie cytowanego art. 20a ust.2 ustawy o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa, wszcząć postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych, w którym dokonano by weryfikacji kwalifikacji skarżącego, a które to postępowanie toczyłoby się na podstawie art. 34 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Konkludując, uzasadnione były zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wadliwego zastosowania w okolicznościach rozpoznawanej sprawy art. 64 § 2 k.p.a., co związane było z niewłaściwą wykładnią art. 20a ust. 4 ustawy o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa w powiązaniu z art. 20a ust.2 tej ustawy oraz powołanymi wyżej przepisami ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz dyrektywy nr 2005/36/WE. Zaakceptowanie tych naruszeń przez Sąd I instancji skutkować musiało uchyleniem skarżonego wyroku, albowiem błędne zastosowanie przez organ art. 64 § 2 k.p.a. miało wpływ na rozstrzygnięcie skargi na bezczynność tego organu. Nie jest przy tym możliwe dokonanie oceny zasadności skargi na bezczynność oraz zawartych w tej skardze wniosków związanych ze stwierdzeniem bezczynności przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną, gdyż takie zastąpienie oceny Sądu I instancji oznaczałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji, uwzględniając przedstawioną wyżej ocenę prawną, co do braku podstaw do zastosowania w okolicznościach rozpoznawanej sprawy art. 64 § 2 k.p.a., rozpozna skargę na bezczynność ustosunkowując się do zawartych w niej wniosków. Sąd winien przy tym pamiętać o upływie określonego w oświadczeniu skarżącego z 26 stycznia 2020 r. czasu świadczenia usług transgranicznych (od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 1 grudnia 2020 r.), a także o cytowanych wyżej postanowieniach dyrektywy nr 2005/36/WE (art. 7 ust. 4 akapit piąty), z których wynika, że brak decyzji w określonych tam terminach skutkuje tym, że usługi mogą być świadczone. O kosztach postępowania kasacyjnego, na które złożyły się uiszczone opłaty za uzasadnienie wyroku Sądu I instancji oraz od skargi kasacyjnej i wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego kasacyjnie, orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art., 203 pkt 2 i 205 § 2 i p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U.2015.1800).