II GSK 256/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 838/14 w sprawie ze skargi L. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. A. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 838/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Warszawie po rozpoznaniu skargi L. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddalił ją. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (PWITD) nałożył na L. A., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: A., karę pieniężną w wysokości 31.320 zł. Podstawą powyższego były ustalenia dokonane w wyniku kontroli drogowej, która odbyła się [...] kwietnia 2011 r. na drodze krajowej nr [...] w B., podczas której zatrzymano kierowany przez R. C. zespół pojazdów składających się z ciągnika marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o nr rejestracyjnym [...]. Pojazdem tym przewożono pospółkę z miejscowości G. do miejscowości J. Po zważeniu pojazdu przenośnymi wagami do pomiarów statycznych, posiadającymi świadectwa legalizacji stwierdzono, że: - łączna masa pojazdu wynosiła 44,79 t, przy dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 40 t, a zatem dopuszczalna masa całkowita pojazdu została przekroczona o 4,79 t, - nacisk na potrójną oś naczepy wynosił po odjęciu błędów 30,38 t, przy dopuszczalnym nacisku na tę oś wynoszącym 21,8 t, a zatem dopuszczalny nacisk na podwójną oś napędową przekroczony został o 8,58 t, - nacisk na pojedynczą oś napędową pojazdu silnikowego wynosił po odjęciu błędów 8,62 t, przy dopuszczalnym nacisku na tę oś wynoszącym 8 t, wobec czego dopuszczalny nacisk przekroczony został o 0,62 t. W związku z powyższym organ nałożył karę pieniężną w wysokości: - 9 000 zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi powyżej 24,8 t do 26,3 t, - 720 zł - za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla pojedynczej osi napędowej o nacisku osi powyżej 8,5 t do 9 t, - 600 zł - za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy powyżej 40 t do 50 t, - 21 000 zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m – za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,5 t powyżej 26,3 t dodatkowo. Organ podkreślił, że strona będąc załadowcą wymienionego zespołu pojazdów, zgodnie z wystawionym dokumentem tj. kwitem wagowym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., w chwili załadowania 31160 kg pospółki miała niewątpliwie wpływ i godziła się na powstanie naruszenia. L. A. złożył odwołanie od tego rozstrzygnięcia, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania w I instancji, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący się podniósł, że wbrew stanowisku organu, nie był załadowcą przedmiotowego zespołu pojazdów. Zawarł bowiem w dniu [...] października 2010 r. z B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. umowę dostawy materiałów i to ten ostatni podmiot dokonał załadunku materiałów we własnym zakresie, przy wykorzystaniu własnej ładowarki, zaś kierowca nie był pracownikiem strony odwołującej się. L. A. podniósł także, iż zgodnie z utartą praktyką, pracownik B. korzysta z wagi należącej do odwołującego się dlatego na kwicie wagowym widnieją właśnie jego dane. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. GITD utrzymał w mocy kwestionowaną odwołaniem decyzję, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.; dalej "u.d.p.") oraz lp. 6 pkt 6 lit. d, lp. 6 pkt 7 lit. d i lit. e, lp. 9 pkt 5 lit. b załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm. - dalej "P.r.d."). Organ wskazał, że w myśl art. 13 g ust. 1 u.d.p., za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Wedle art. 13g ust. 1b karę tę nakłada się na: podmiot wykonujący przejazd (pkt 1), nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Organ wskazał też na art. 40c u.d.p., zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego ma prawo wymierzenia kary pieniężnej. GITD podał, że stosownie do art. 41 ust. 4 i ust, 5 U.d.p., wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z 14 lipca 2010 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 138, poz. 932 i poz. 933). Ulica Poleska nie została w tych rozporządzeniach uwzględniona. Zastosowanie znajduje więc przepis art. 41 ust. 6 u.d.p., w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i ust. 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Wskazał, że w przypadku potrójnych osi pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t, w myśl zapisów lp. 6 pkt 6 załącznika nr 2 do u.d.p. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 u.d.p.), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. Organ podkreślił, że wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, określona załącznik nr 2 do u.d.p. Następnie organ skoncentrował się na brzmieniu art. 13g ust. 1 b pkt 2 U.d.p. W jego ocenie wskazuje ono, że krąg podmiotów odpowiedzialnych za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest szeroki, a zatem nie tylko przewoźnicy poruszający się po drogach publicznych powinni być zainteresowani, aby ich pojazdy nie przekraczały dopuszczalnych nacisków osi i DMC. W procesie załadunku uczestniczą bowiem nie tylko sami kierowcy pojazdów. Poza tym, decydującą rolę w tych czynnościach, odgrywają właśnie załadowcy wydający ładunek do przewozu. Nie sposób zatem, w ocenie organu, przyjąć, iż tylko jeden z elementów łańcucha nadawca (sprzedawca) - pomiot wykonujący przejazd - odbiorca ładunku ma być odpowiedzialny za powstałe w wyniku określonej transakcji handlowej naruszenie norm dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu poruszającego się po drogach publicznych. Z konstrukcji przedmiotowego przepisu wynika, zdaniem organu, iż na podmiot dokonujący przewozu zawsze jest nakładana kara, natomiast na podmioty wymienione w pkt 2 (jeśli jednoznacznie zostanie wykazane, iż podmioty te przyczyniły się do powstania naruszeń) kara jest nakładana równolegle. Powyższe znajduje potwierdzenie w brzmieniu art. 93 ust. 8 ustawy o transporcie drogowym, dającym formalną podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego także wobec podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem, mimo wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub innego podmiotu realizującego przewóz drogowy. GITD podkreślił jednocześnie, że nawet jeśli przyjąć, że czynności załadunkowych fizycznie skarżący nie wykonywał, to nie sposób uznać, iż to nie on był nadawcą ładunku. Nie tylko bowiem sprzedał towar oznaczony jako "pospółka" będący przedmiotem przewozu, ale i wydał ów towar "na zewnątrz", co wynika wprost z kwitu wagowego z [...] kwietnia 2011 r. Dokument ten spełnia przy tym wymogi określone w art. 38 ustawy z 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. Nr 50 z 2000 r., poz. 601 ze zm.). Również umowa o dostawy zawarta pomiędzy stroną postępowania określoną jako "dostawca", a B. Sp. z o.o. określoną jako "odbiorca" jest dowodem świadczącym, iż to odwołujący się był nadawcą przewożonego towaru. Jej treść jednoznacznie wykazuje, iż wymieniony był zobowiązany do "wyprodukowania i dostarczenia na własny koszt i ryzyko" oraz zgodnie z aneksem do ww. umowy do "wyprodukowania na własny koszt i ryzyko". Jak stanowi § 3 pkt 4 umowy dostawy z 14 października 2010 r. - "dostawca zobowiązany jest realizować dostawy osobiście (...)", zaś stosownie do § 4 pkt 2 tej umowy "do każdej partii dostarczonego materiału dostawca wystawi dokument WZ (...)". GITD zwrócił też uwagę, że nadawca posiadał odpowiednią wiedzę w zakresie możliwości przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów w wielkości 40 t, co wynika z dowodu kwitu wagowego z [...] kwietnia 2011 r., gdzie jednoznacznie wskazano, iż wydał on ładunek pospółki w ilości 31 160 kg. Wobec tego był świadomy, iż przy wypuszczeniu z miejsca załadunku pojazdu o takich parametrach zostaną przekroczone dopuszczalne normy. Z punktu widzenia szeroko pojętych przepisów transportowych, podmiot wykonujący przejazd jest zawsze odpowiedzialny za ich przestrzeganie, w tym również za dostosowanie się do obowiązujących norm dotyczących nacisków osi i DMC. Ponadto, z woli ustawodawcy, odpowiedzialność ta może być dodatkowo rozciągnięta na inny podmiot, który przyczynił się do powstania stwierdzonych w trakcie kontroli drogowej naruszeń. Tym podmiotem na gruncie niniejszej sprawy jest strona odwołująca się, jako nadawca, który dopuścił do wyjazdu na drogi publiczne pojazd przekraczający dopuszczalne normy. Skargę na decyzję GITD do WSA w Warszawie wniósł L. A., domagając się jej zmiany poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i odstąpienie w całości od nakładania na niego kary pieniężnej, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił: 1) naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 13 g ust. 1 b pkt 2 U.d.p. poprzez uznanie, że był on nadawcą ładunku w rozumieniu tego przepisu i miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez R. C. - kierowcę zespołu pojazdów, przewożącego pospółkę odebraną od skarżącego [...] kwietnia 2011 r., pomimo że w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym nie ma dowodów jednoznacznie wskazujących na to, że był on załadowcą lub nadawcą ładunku, a wręcz przeciwnie zebrane w sprawie dowody, w szczególności aneks nr 1 z [...] lutego 2011 r. do umowy dostawy materiałów z [...] października 2010 r. nr [...] oraz jego wyjaśnienia, jednoznacznie potwierdzają że nie miał on wpływu i nie godził się na powstanie przedmiotowych naruszeń; zgodnie z umową transport pospółki organizował bowiem we własnym zakresie jej odbiorca, który ponosił wyłączną odpowiedzialność za powyższą czynność, natomiast on jako dostawca był zobowiązany wyłącznie do wyprodukowania materiałów na własny koszt i ryzyko; 2) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 77 § 1, art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez pominięcie dowodu w postaci aneksu nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. do umowy dostawy materiałów z [...] października 2010 r. nr [...] zgodnie z którym on jako dostawca materiałów zobowiązany był wyłącznie do wyprodukowania na własny koszt i ryzyko materiałów, a odbiorca (B.Sp. z o.o.) do zakupu i odbioru materiałów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wyrokiem z dnia 6 lutego 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2151/11 WSA w Warszawie uchylił obydwie zapadłe w sprawie decyzje. Sąd uznał, że organy oparły się jedynie na treści umowy dostawy materiałów z [...] października 2010 r. oraz dokumencie WZ (kwicie wagowym) z [...] kwietnia 2011 r., pominęły natomiast analizę aneksu do tej umowy. W ocenie Sądu, brak odniesienia się do tak istotnego z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy dokumentu stanowi nienależyte wyjaśnienie stanu sprawy. Orzeczenie to zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1161/12. W ocenie Sądu drugiej instancji, przyjęcie przez Sąd pierwszoinstancyjny, że dokument w postaci aneksu do przedmiotowej umowy został pominięty podczas rozpatrywania dowodów nie jest uzasadnione, bowiem GITD w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się do niego. NSA wskazał, że w ponownym postępowaniu rzeczą Sądu będzie ocena umowy z uwzględnieniem zmian do niej, a wynikających ze spornego aneksu. WSA w Warszawie wskazanym już wyżej wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014 r. oddalił skargę na decyzję GITD z [...] sierpnia 2011 r. Sąd wskazał, że jedyną sporną rzeczą w sprawie jest kwestia, czy materiał dowodowy w niej zgromadzony jednoznacznie dowodzi, że skarżący jako nadawca godził się na przekroczenie DMC kontrolowanego zespołu pojazdów, które potwierdził wynik kontroli drogowej. Podniósł, że z punktu widzenia szeroko pojętych przepisów transportowych, podmiot wykonujący przejazd jest zawsze odpowiedzialny za ich przestrzeganie, w tym również za dostosowanie się do obowiązujących norm dotyczących nacisków osi i DMC. Odpowiedzialność ta może być dodatkowo rozciągnięta na inny podmiot, który przyczynił się do powstania stwierdzonych w trakcie kontroli drogowej naruszeń. Tym podmiotem jest w warunkach niniejszej sprawy skarżący - jako nadawca, który dopuścił do wyjazdu na drogi publiczne pojazd przekraczający dopuszczalne normy. Zdaniem Sądu, w sprawie bezsprzeczne jest, że skarżący posiadał wiedzę, że ww. zespół pojazdów przed wyjazdem na drogi publiczne, tuż po załadunku ważył brutto 44,79 t. Wobec tego organ słusznie nałożył na niego karę pieniężną, bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący jako nadawca godził się na przekroczenie DMC kontrolowanego zespołu, które potwierdził wynik kontroli drogowej. Wobec powyższego Sąd uznał, że organ I instancji miał pełne prawo wszcząć postępowanie również wobec podmiotu, który pełnił rolę nadawcy i nałożyć nań karę w oparciu art. 13g ust. 1b pkt 2 U.d.p. Nawet jeśli przyjąć, że czynności załadunkowych fizycznie skarżący nie wykonywał, to nie sposób uznać, iż to nie on był nadawcą ładunku. Skarżący nie tylko sprzedał towar oznaczony jako "pospółka" będący przedmiotem przewozu, ale i wydał ów towar "na zewnątrz", co wynika wprost z kwitu wagowego z [...] kwietnia 2011 r. Dokument ten spełnia wymogi określone w art. 38 ustawy Prawo przewozowe, w myśl którego nadawca (dostawca) składa przewoźnikowi na przesyłkę towarową list przewozowy, a jeżeli przy danym rodzaju przewozu jest to powszechnie przyjęte, w inny sposób dostarcza informacji niezbędnych do prawidłowego wykonania przewozu. Sąd podkreślił, że w zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił też obszerną argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Od powyższego orzeczenia skargę kasacyjną złożył L. A., wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania z powodu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 13 ust. 1b pkt 2 u.d.p. przez uznanie, że był nadawcą ładunku w rozumieniu tego przepisu i miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez kierowcę R. C. W ocenie skarżącego, w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma dowodów jednoznacznie wskazujących na to, że był on załadowcą lub nadawcą ładunku. Przeciwnie, sporny aneks oraz złożone przez niego wyjaśnienia potwierdzają, że nie miał on wpływu i nie godził się na powstanie przedmiotowych naruszeń. Zgodnie bowiem z umową, transport pospółki organizował we własnym zakresie jej odbiorca i ponosił za tę czynność wyłączną odpowiedzialność. Skarżący natomiast jako dostawca był zobowiązany wyłącznie do wyprodukowania materiałów na własny koszt i ryzyko. Ponadto nie dano wiary jego twierdzeniu, że użycie przez kierowcę kwitu wagowego z danymi jego przedsiębiorstwa wynikało z utartej praktyki polegającej na tym, że kierowca odbierając ładunek na rzecz i ryzyko odbiorcy korzystał z wagi należącej do skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej: P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 P.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 P.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast przy podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Przeprowadzona analiza sprawy doprowadziła Naczelny Sąd Administracyjny do konkluzji, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Wnoszący skargę kasacyjną kwestionuje wymierzenie mu kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w wysokości 31.320 zł na podstawie przepisów art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1b pkt 2, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 6 pkt 6 lit. d, lp. 6 pkt 7 lit. d i lit. e, lp. 9 pkt 5 lit. b załącznika nr 2 do wskazanej ustawy. Jako jedyny zarzut wskazano na naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 13g ust. 1b pkt 2, ustawy Prawo o ruchu drogowym (art.174 pkt 1 P.p.s.a.). Uzasadnienie podniesionego zarzutu wskazuje na wadliwe uznanie, że skarżący był nadawcą ładunku w rozumieniu wskazanego przepisu oraz miał wpływ i godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Skarga kasacyjna stanowi sformalizowany środek zaskarżenia kończących postępowanie w sprawie orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, a jej szczególny charakter wyraża się koniecznością zachowania niezbędnych wymogów konstrukcyjnych określonych w art. 176 P.p.s.a. Materialnym warunkiem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej o istotnym znaczeniu należy wymienić obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, obecnie określony w art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. (a według stanu prawnego na dzień sporządzania skargi kasacyjnej w art. 176 P.p.s.a.). Zadośćuczynienie temu obowiązkowi umożliwia przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku z tym wszakże zastrzeżeniem, że ze względu na wynikającą z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasadę związania sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej, będzie ona przebiegać wyłącznie w obszarze zakreślonym zarzutami sformułowanymi w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych i argumentacją zarzuty te uzasadniającą (patrz: wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r. o sygn. akt II OSK 909/14). Powyższa reguła oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej lub do ich uzupełniania czy korygowania (patrz: wyrok NSA z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 1691/14, z dnia 25 listopada 2014 r. sygn., akt II GSK 1253/13). Skarżąca kasacyjnie, podnosi w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i argumentuje, że w postępowaniu uznano, iż skarżący był nadawcą ładunku rozumieniu tego przepisu i miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia przez kierowcę, mimo braku jednoznacznych dowodów w materiale dowodowym. Argumentacja taka wskazuje na dopuszczenie się błędów procesowych ważących na wyniku sprawy, jednak skarżący nie powiązał tych zarzutów z żadnym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej jasno wynika, że jej autor kwestionuje przeprowadzenie przez organy wadliwej analizy stanu faktycznego i ustalenie, że był on nadawcą ładunku rozumieniu przepisu art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. oraz że miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. Żaden z zebranych w sprawie dowodów, jak twierdzi wnoszący skargę kasacyjną, nie wskazał jednoznacznie, by był nadawcą ładunku. Opisane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzenia nie zostały ujęte w żaden wiążący organ konkretny przepis procesowy, którego zastosowanie kontrolował przecież Sąd I instancji, a który z kolei umożliwiłby dokonanie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku w sferze zaledwie zasygnalizowanej w skardze kasacyjnej. Zarzut kasacyjny wadliwego zastosowania przepisu prawa materialnego ze względu na błędnie ustalony stan faktyczny, bez powiązania go z przepisami służącymi temu ustaleniu, nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu - związanemu podstawami skargi kasacyjnej - na jego skontrolowanie. Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).