II GSK 2449/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2413/13 w sprawie ze skargi K. w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2413/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę K. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że T. S.A. (T. S.A.) w dniu 4 listopada 2011 r. wniosła do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) o zatwierdzenie projektu zmiany "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T. S.A., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych" (Oferta ramowa) w zakresie świadczenia usługi rozpoczynania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej (sieci telefonicznej w stałe lokalizacji). Po wszczęciu postępowania w sprawie, Prezes UKE odpowiednio postanowieniami z dnia [...] listopada 2011 r., [...] listopada 2011 r. oraz [...] grudnia 2011r. - działając na podstawie art. 31 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.) – na wniosek: K. w W. (K.), P. w W. (P.), P. (P.) – dopuścił te izby do udziału w postępowaniu. Pismem z dnia 1 marca 2012 r., wykonując zobowiązanie do przedstawienia projektu zmiany Oferty, wynikające z decyzji Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 r., T. S.A. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu zmiany Oferty w zakresie rynku świadczenia usługi kończenia połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej T. S.A., zgodnym z obszarem sieci, w której następuje zakończenie połączenia. Następnie Prezes UKE, odpowiednio postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2012 r., z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2012 r., działając na podstawie art. 31 § 2 k.p.a., dopuścił ww. izby gospodarcze na ich wniosek do udziału także w tym postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., Prezes UKE połączył wskazane wyżej postępowania. Pismami z dnia 14 września 2012 r. oraz 11 grudnia 2012 r. Prezes UKE włączył do akt postępowania szereg dokumentów pochodzących z ww. równolegle toczących się postępowań. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Prezes UKE ograniczył dopuszczonym do udziału w postępowaniu izbom prawo wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym w zakresie: 1. dokumentu pt. "Uzasadnienie wysokości kosztów ponoszonych dla usług w ramach rynku zakańczania połączeń" (Dokument 1), przekazanego przez T. S.A. przy piśmie z dnia 1 sierpnia 2012 r., który T. S.A. zastrzegła jako zawierający dane objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, w części, w której dokument ten, stanowiący załącznik nr 1 do ww. pisma, zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa, która nie została ujawniona w wersji jawnej tego dokumentu stanowiącego załącznik nr 1 do pisma z T. S.A. dnia 22 sierpnia 2012 r., 2. dokumentu pt. "Uzasadnienie wysokości kosztów ponoszonych dla usług w ramach rynku rozpoczynania połączeń" (Dokument 2), przekazanego przez T. S.A. przy piśmie z dnia 1 sierpnia 2012 r., który T. S.A. zastrzegła jako zawierający dane objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, w części, w której dokument ten, stanowiący załącznik nr 1 do ww. pisma, zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa T. S.A., która nie została ujawniona w wersji jawnej tego dokumentu stanowiącego załącznik nr 1 do pisma z dnia 22 sierpnia 2012 r., 3. dokumentu, przekazanego przez T. S.A. przy piśmie z dnia 9 listopada 2012 r. (Dokument 3), który T. S.A. zastrzegła jako zawierający dane objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, w części, w której dokument ten, stanowiący załącznik nr 1 do ww. pisma, zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa , tj. T. S.A. w zakresie: - Rozdziału 5 - Wyznaczenie kosztów usług, podrozdziału 5.1 Definicje usług (strony 20-43 załącznika nr 1), - Rozdziału 5 - Wyznaczenie kosztów usług, podrozdziału 5.2 Koszty modelowych elementów sieci (strona 44 załącznika nr 1), - Rozdziału 5 - Wyznaczenie kosztów usług, podrozdziału 5.3 Koszty usług, Tabele 1-28 (strony 45-72 załącznika nr 1), która nie została ujawniona w wersji jawnej tego dokumentu stanowiącego załącznik nr 2 do pisma T. S.A. z dnia 9 listopada 2012 r., 4. dokumentu, przekazanego przez T. S.A. przy piśmie z dnia 12 listopada 2012 r. (Dokument 4), który T. S.A. zastrzegła jako zawierający dane objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, w części, w której dokument ten, stanowiący załącznik nr 1 do ww. pisma, zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa , tj. T. S.A. w zakresie.: - Rozdziału 5 - Wyznaczenie kosztów usług, podrozdziału 5.1 Definicje usług (strony 22-27 załącznika nr 1), - Rozdziału 5 - Wyznaczenie kosztów usług, podrozdziału 5.2 Koszty modelowych elementów sieci (strony 28-29 załącznika nr 1), - Rozdziału 5 - Wyznaczenie kosztów usług, podrozdziału 5.3 Koszty usług, Tabele 1-309 (strony 30-338 załącznika nr 1), która nie została ujawniona w wersji jawnej tego dokumentu stanowiącego załącznik nr 2 do pisma z dnia 12 listopada 2012 r., 5. dokumentu, przekazanego przez przy T. S.A. piśmie z dnia 12 listopada 2012 r. (Dokument 5), który T. S.A. zastrzegła jako zawierający dane objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, w części, w której dokument ten, stanowiący załącznik nr 1 do ww. pisma, zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa T. S.A. t.j. w zakresie.: - Rozdziału 5.2 - Koszty modelowych elementów sieci, - Rozdziału 5.3 - Koszty usług, która nie została ujawniona w wersji jawnej tego dokumentu stanowiącego załącznik nr 2 do pisma z dnia 12 listopada 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia o ograniczeniu prawa wglądu do materiału dowodowego organ wskazał art. 73 § 1 k.p.a., art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm., dalej: p.t.) art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.; dalej: u.z.n.k.) oraz art. 21a ust. 1 ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym. W uzasadnieniu orzeczenia Prezes UKE stwierdził, że informacje objęte klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T.", spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa, a udostępnienie ich pozostałym podmiotom, biorącym udział w niniejszym postępowaniu groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa. W ocenie organu, zostały spełnione zatem wszystkie przesłanki ograniczenia stronom wglądu do materiału dowodowego, zgodnie z art. 207 ust. 1 p.t. Pismem z dnia 12 lutego 2014 r. T. S.A. poinformowała Sąd, że w dniu [...] grudnia 2013 r. doszło do połączenia T. S.A. jako spółki przejmującej, P. Sp. z o.o. oraz O. Sp. z o.o. jako spółek przejmowanych. Doszło również do zmiany firmy z T. S.A. na O. S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zaskarżonym wyrokiem oddalając skargę K. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) na wstępie wyraził pogląd, że postanowienie Prezesa UKE ma charakter samodzielnego orzeczenia zamykającego postępowanie w sprawie dostępu do materiału dowodowego, od którego przysługuje skarga do sądu administracyjnego bez uprzedniego wezwana do usunięcia naruszenia prawa. Następnie, Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie Prezesa UKE nie narusza przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, w tym w szczególności art. 207 ust. 1 ustawy, jak również nie uchybia przepisom postępowania administracyjnego, w tym art. 31 § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. oraz art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. Prezes UKE nie dopuścił się również naruszenia przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 126 i art. 124 § 2 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia niespełniającego wymogów określonych oraz obrazy przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Sąd I instancji wywiódł, że art. 207 ust. 1 p.t. stanowi wyjątek od zasady jawności postępowania, a przez tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć tajemnicę zdefiniowaną w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W świetle art. 9 ust. 1 i 2 p.t. materiały (informacje, dokumenty lub ich części) zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa podlegają wzmożonej ochronie. Zgodnie bowiem z tym przepisem, przedsiębiorca telekomunikacyjny może zastrzec informacje, dokumenty lub ich części zawierające tajemnice przedsiębiorstwa, dostarczane na żądanie Prezesa UKE lub na podstawie przepisów ustawy, przy czym Prezes UKE może uchylić zastrzeżenie w drodze decyzji, jeżeli uzna, że dane są niezbędne. Zdaniem Sądu przy ocenie informacji mającej wartość gospodarczą należy brać pod uwagę zobiektywizowaną wartość przypisywaną informacji przez przedsiębiorcę. WSA podzielił pogląd doktryny, że zastosowane w ustawowej definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa" sformułowanie "informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa" należy interpretować szeroko. Należeć do nich mogą zarówno wiadomości dotyczące sposobów produkcji, planów technicznych, metod kontroli jakości, wzorów użytkowych i zdobniczych, wynalazków nadających się do opatentowania, jak też informacje związane z działalnością marketingową, z pozyskiwaniem surowców, organizowaniem rynków zbytu, czy informacje odnoszące się do struktury organizacyjnej, zasad finansowania działalności, wysokości wynagrodzeń pracowników. W tym kontekście, według WSA, organ prawidłowo ocenił, że informacje - o których zastrzeżenie wniosła T. S.A. - są informacjami, które mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż są ściśle związane z prowadzoną przez T. S.A. (obecnie O. S.A.) działalnością gospodarczą i mają dla niej wartość gospodarczą oraz podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu dochowania ich poufności. Ponadto powyższe informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, są one bowiem nieznane ogółowi oraz nie można się o nich dowiedzieć drogą "zwykłą i dozwoloną", w szczególności przeglądając dostępne dokumenty w Krajowym Rejestrze Sądowym, stronę internetową spółki, czy też z innych źródeł. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd I instancji stwierdził, że Prezes UKE zasadnie uznał wskazane dokumenty za zawierające szczegółowe informacje odnośnie: wysokości kosztów modelowych elementów sieci zaangażowanych w świadczenie usług - właściwych dla tych usług, wskaźnika udziału modelowych elementów sieci w świadczeniu danej usługi, wykorzystania modelowego elementu sieci w świadczeniu danej usługi w zakresie omawianych rynków. Tym samym dokumenty te zawierają wiedzę o szczegółowych kategoriach kosztowych oraz ich wartościach składających się na jednostkowy koszt całkowity usług świadczonych na rynkach rozpoczynania i zakańczania połączeń. Ponadto, w przypadku usług o charakterze jednorazowym, zawarto w nich wiedzę o szczegółowych czynnościach wchodzących w skład procesu realizacji tych usług, czasie wykonywanej czynności, stawce roboczogodzinowej zarówno pracowników zatrudnionych w T. S.A. jak i pracowników firm zewnętrznych, z którymi T. S.A., współpracuje. Udostępnienie tych informacji umożliwiłoby przedsiębiorcom telekomunikacyjnym konkurującym z T. S.A. dokonanie analizy prowadzącej do pozyskania informacji o podwykonawcach T. S.A. w zakresie realizacji usług jednorazowych, co naruszałoby zasady uczciwej konkurencji prowadząc tym samym do szkody T. S.A. o konkretnych wymiarach finansowych. Co do rynku rozpoczynania połączeń, WSA podzielił pogląd organu, że informacje zawarte w omawianych dokumentach dotyczą usług świadczonych w ramach usługi WLR i stanowią odzwierciedlenie (w ofercie hurtowej) usług z cennika detalicznego. Zatem wszelkie zmiany w zakresie katalogu usług detalicznych oraz ich cen mają swoje przełożenie na koszt usług hurtowych świadczonych na podstawie usługi dostępu WLR Ingerencja uczestników rynku w szczegółowe kategorie kosztowe stanowiące podstawę ustalenia opłat za usługi świadczone w oparciu o usługę dostępu WLR w konsekwencji będzie miała wpływ na strategię T. S.A. w za kresie jej działań biznesowych na rynku detalicznym i spowoduje realne szkody finansowe dla T. S.A. Przedsiębiorcy telekomunikacyjni konkurujący z T. S.A. na podstawie informacji o planowanej przez T. S.A. strategii firmy co do działalności detalicznej mogą wyprzedzić działania T. S.A. Przedmiotowe dokumenty zawierają zatem informacje finansowe i techniczne mające strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności gospodarczej przez T. S.A. Zdaniem Sądu zasadnie organ wskazał, że w końcowym efekcie takie informacje są niewątpliwie związane z działalnością przedsiębiorstwa T. S.A. i obiektywnie nie przedstawiają wartość gospodarczą. Konkludując, Sąd I instancji stwierdził, że opisane wyżej informacje objęte ograniczeniem prawa wglądu do materiału dowodowego, spełniają przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa. WSA nie podzielił stanowiska skarżącej, że "Wskaźnik udziału modelowych elementów sieci w świadczeniu danej usługi" nie odnosi się do realnej sieci T. S.A. Uznał bowiem, że "określenie efektywnie działającego przedsiębiorstwa, którym jest hipotetycznie działający przedsiębiorstwa to pewna koncepcja stanowiąca punkt odniesienia dla rzeczywistej sieci T., w myśl której T. powinna odzyskiwać w świadczonych przez siebie usługach jedynie koszty uzasadnione". WSA podkreślił, że Prezes UKE prawidłowo wskazał, że T. S.A. podjęła stosowne działania niezbędne w celu zachowania ich poufności. Sąd wskazał ponadto, że w myśl art. 192 ust. 1 p.t. do kompetencji Prezesa UKE jako organu regulacyjnego należą sprawy związane z wykonywaniem przewidzianych ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie, zadań z zakresu regulacji i kontroli rynków usług telekomunikacyjnych. Te ustawowe zadania stanowią gwarancję bezstronnej realizacji zasad konkurencji na rynku usług telekomunikacyjnych. Jednym z takich uprawnień organu jest możliwość ograniczania pozostałym stronom prawa wglądu do materiału dowodowego przewidziana w art. 207 ust. 1 p.t. lub też możliwość uchylania tych zastrzeżeń w oparciu o art. 9 ust. 2 p.t. Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że Prezes UKE wszechstronnie zebrał i ocenił cały materiał zgromadzony w sprawie, prawidłowo przywołał niezbędne dla uzasadnienia prawnego przepisy, wyjaśniając dokładnie ich znaczenie i skutki prawne dla strony skarżącej, co w pełni odpowiada wymogom wskazanym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniosła K., zaskarżając wyrok w całości. Wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi podczas gdy Prezes UKE nie dokonał wszechstronnej oceny i analizy treści informacji przekazanych przez O. S.A. (dawniej T. S.A.) Prezesowi UKE i przyjął za własną ocenę dokonaną przez T. co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego ograniczenia wglądu do materiału dowodowego; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a., przez sporządzenie przez WSA w W. uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez niedokonanie analizy przedmiotu zastrzeżonych informacji i pominięcie argumentacji Izby przytoczonej w skardze; 3) art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że dane zawarte w uzasadnieniu kosztowym, w szczególności odnoszące się do wskaźnika udziału modelowych elementów sieci w koszcie danej usługi, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa T., podczas gdy wykorzystanie tych informacji nie przyniesie innym podmiotom zysków ani nie zaoszczędzi im wydatków. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że zupełnie niezrozumiałe jest odwoływanie się przez Sąd I instancji do możliwości stworzenia konkurencyjnej oferty detalicznej, zestawiając taką ofertę z Ofertą SOR, która dotyczy usług hurtowych i jest wszystkim uczestnikom doskonale znana. Kwestia kosztów usług hurtowych, a w efekcie kwestia opłat za te usługi, jest z punktu widzenia podmiotów biorących udział w postępowaniu kluczowa, a bez tej wiedzy udział w takim postępowaniu staje się fikcją. Nie sposób bowiem odnieść się zarówno do przedstawionej przez T. S.A. propozycji, jak i ewentualnego rozstrzygnięcia Prezesa UKE w tym zakresie. Zdaniem skarżącej zarówno organ, jak i Sąd I instancji na żadnym etapie postępowania nie wyjaśnili, w jaki sposób wykorzystanie informacji mogłoby wpłynąć negatywnie na sytuację T. S.A. Skarżąca zwróciła uwagę na treść Zalecenia Komisji Europejskiej z dnia 19 września 2005 r. w sprawie rozdzielności księgowej i systemów księgowania kosztów, zgodnie z którym "zaleca się, aby krajowe organy regulacyjne udostępniły zainteresowanym stronom uzyskane od notyfikowanych operatorów właściwe informacje o księgowości, będące na dostatecznym poziomie szczegółowości". Szczegółowość dostarczonych informacji powinna służyć (m.in. konkurentom, inwestorom, konsumentom) umożliwieniu identyfikacji średniego kosztu usług i metody, za pomocą której koszty zostały skalkulowane. Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga kasacyjna nie została uwzględniona. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest uznanie przez Prezesa UKE - kontrolowanym przez Sąd I instancji postanowieniem, wydanym na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, ograniczającym prawo do wglądu do materiału dowodowego sprawy - że zastrzeżone przez T. S.A. dane, zawarte w przedstawionych przez tę spółkę dokumentach stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła, że Sąd I instancji niewłaściwie ocenił ustalenia organu co do tego, że wskazane uzasadnienia kosztów usług stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i w konsekwencji błędnie zastosował art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zdaniem skarżącej, te informacje nie mają wartości gospodarczej, ponieważ ich wykorzystanie nie przyniesie innym podmiotom zysków ani nie zaoszczędzi im wydatków. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska. Przepis art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji stanowi, że przez tajemnice przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Nie ulega wątpliwości, że informacje zawarte w uzasadnieniu kosztowym opłat za usługi rozpoczynania i zakańczania połączeń rodzajowo mieszczą się w pojęciu informacji, które mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa. Są to bowiem m.in. informacje dotyczące podstaw i sposobów wyliczania kosztów działalności przedsiębiorstwa, w oparciu o które buduje się ofertę dostępu do świadczonych przez niego usług. Poza sporem jest również, że te informacje mają charakter poufny. Nie są udostępnione do wiadomości powszechnej. Z akt sprawy wynika, że T. S.A. oznaczyła dokumenty zawierające uzasadnienie kosztów usług klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T.". Ma rację wnosząca skargę kasacyjną, że informacja stanowiąca tajemnicę przedsiębiorstwa musi mieć obiektywnie ocenioną wartość gospodarczą. Przyjmuje się jednak, że ta wartość gospodarcza nie musi być znacząca, może być też aktualna lub potencjalna. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił ustalenia organu, co do tego że informacje zawarte w spornych kosztowych uzasadnieniach opłat za usługi rozpoczynania i kończenia połączeń mają wartość gospodarczą. Skoro opłaty za oferowane przez T. S.A. usługi pozostają w związku z ponoszonymi przez T. S.A. kosztami świadczenia tych usług, to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego znajomość reguł kalkulowania tych kosztów ma - albo co najmniej może mieć - gospodarcze znaczenie dla kontrahentów T. S.A., zamierzających korzystać z jej oferty ramowej co do tych usług. Stanowiska tego nie podważa specyficzna pozycja T. S.A. - jako operatora o znaczącej pozycji rynkowej. Mając to wszytko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).