II GSK 2436/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Mirosław Trzecki Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2790/20 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji") wyrokiem z 22 czerwca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2790/20, w sprawie ze skargi J. S. (dalej zwanego: "skarżącym") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego: "GITD", "organem odwoławczy") z [...] października 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] grudnia 2019 r. o godzinie [...] urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka drogi ekspresowej S8 [...] (skrzyżowanie z drogą gminną nr [...]) - węzeł [...] zarejestrowało przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...], poruszającego się wraz z przyczepą o numerze rejestracyjnym [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod stosownym numerem ewidencyjnym. Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat GITD ustalił, że ww. pojazd nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm., dalej: "u.d.p."), co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony, a właścicielem pojazdu w dniu powstania naruszenia był skarżący. Decyzją z [...] czerwca 2020 r. GITD nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.500 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. GITD stwierdził, że skarżący naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej. Konsekwencją tego było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. Rozpoznając złożony przez skarżącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, GITD w celu ustalenia prawdy obiektywnej przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art. 136 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej zwanej: "k.p.a."). Na podstawie pisma z [...] sierpnia 2020 r. Departamentu Zwalczania Przestępczości Ekonomicznej Ministerstwa Finansów ustalono, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] grudnia 2019 r. po drodze krajowej nr [...] o godzinie [...] nie została uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika. Kierujący pojazdami zarejestrowanymi na umowie użytkownika byli informowani o niskim stanie salda od dnia [...] lipca 2019 r. od godziny [...] za pośrednictwem sygnalizacji urządzeń pokładowych Viabox zainstalowanych w pojazdach. Konto użytkownika zostało zasilone środkami pieniężnymi w dniu [...] grudnia 2019 r. o godzinie [...], kwotą 120 zł. Umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu. Użytkownik nie składał reklamacji w związku z nieprawidłowym działaniem urządzenia viabox. W dniu naruszenia nie odnotowano nieprawidłowości w działaniu systemu oraz urządzeń kontrolnych. W dniu [...] czerwca 2020 r. o godzinie [...] użytkownik wymienił urządzenie viabox nr [...]. Przy wymianie urządzenie pokładowe viabox zostało sklasyfikowane jako funkcjonalne. Na podstawie pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Warszawie z [...] czerwca 2020 r. organ ustalił, że w ww. dniu odcinek drogi krajowej nr [...] był oznakowany tabliczkami T-34. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2020 r., GITD działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 u.d.p. oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 890), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, ze zm., dalej: "u.t.d."), utrzymał w mocy własną decyzję z [...] czerwca 2020 r. W uzasadnieniu decyzji GITD powtórzył wskazane w decyzji wydanej w pierwszej instancji stanowisko wskazując, że korzystający z drogi publicznej w dniu [...] grudnia 2019 r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej. Konsekwencją tego było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. Przytoczył ponadto treść art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 13k ust. 1 u.d.p., a następnie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie na podstawie danych znajdujących się w CEPiK ustalono, że kontrolowany pojazd został zarejestrowany jako samochód ciężarowy i dlatego posiadaczowi została wymierzona kara pieniężna na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. tj. w wysokości 1 500 zł. Kara ta określona została w przepisach prawa w sposób sztywny. Ponownie rozpoznając sprawę, mając na względzie treść art. 7, art. 77 oraz art. 80 kpa, organ stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2020 r. prawidłowo ustalono stan faktyczny. Na poczynione ustalenia w pełni pozwalał zgromadzony materiał dowodowy. Zdaniem organu z całokształtu zebranego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że przejazd odbywał się bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Nie zgadzając się z powyższą decyzją skarżący wniósł skargę. Sąd pierwszej instancji, opisanym na wstępie wyrokiem, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że działający w sprawie organ administracji nie ustalił stanu faktycznego w sposób niebudzący wątpliwości. GITD rozpoznając sprawę ponownie, nie powinien ograniczyć się wyłącznie do poparcia swojego wcześniejszego rozstrzygnięcia. Zauważył, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji znajdują się sprzeczne informacje odnośnie do stanu faktycznego sprawy. Na stronie drugiej uzasadnienia decyzji wskazano, że "Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że ww. pojazd nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 u.d.p., co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej." Kilka akapitów poniżej organ podał, że "Na podstawie pisma z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Departamentu Zwalczania Przestępczości Ekonomicznej Ministerstwa Finansów ustalono, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] grudnia 2019 r. po drodze krajowej nr [...] o godzinie [...] nie została uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika." W ocenie Sądu pierwszej instancji zestawienie powyższych informacji nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy nieuiszczenie opłaty elektronicznej wynikało z braku w pojeździe stosownego urządzenia do regulowania opłat czy też urządzenie takie było lecz na koncie nie było wystarczających środków do uiszczenia opłaty. W tej sytuacji mając na uwadze nieprawidłowo ustalony stan faktyczny, Sąd uznał, że w sprawie brak było podstaw do nałożenia kary pieniężnej. WSA stwierdził, że jedną z naczelnych zasad procedury administracyjnej jest wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach, między innymi w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie, z którym organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 80 k.p.a. udowodnienie danej okoliczności ma nastąpić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, również tego przedstawionego przez stronę postępowania. Naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nastąpi nie tylko w sytuacji, gdy organ dokona oceny okoliczności faktycznych na podstawie niektórych tylko dowodów zgromadzonych w sprawie, ale również wówczas, gdy nie podejmie pełnych działań dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Mając na uwadze powyższe, WSA uznał, że decyzję wydano bez dokładnego wyjaśnienia sprawy, tj. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Ponadto organ powinien dać wyraz dokonanej analizie materiału dowodowego w uzasadnieniu decyzji, czego wymaga przepis art. 107 § 3 k.p.a. stanowiący, że uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nieustalenie przez organy lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu pierwszej instancji bez jednoznacznego wyjaśnienia kwestii przyczyn nieuiszczenia opłaty elektronicznej nie jest możliwe wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Powyższemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ nieprawidłowo ustalił stan faktyczny, podczas gdy organ podjął wszelkie niezbędne czynności do ustalenia stanu faktycznego sprawy i zgromadził dowody, które w pełni potwierdzają ustalenia organu, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ nie ustalił stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności faktycznych determinujących do nałożenia kary pieniężnej oraz nie dokonał analizy materiału dowodowego w uzasadnieniu decyzji, podczas gdy organ w sposób pewny i niebudzący wątpliwości ustalił, że w przedmiotowej sprawie brak było środków na koncie użytkownika, które pokryłyby przejazd pojazdu po drodze płatnej, zgromadził niebudzące wątpliwości i niekwestionowane przez Sąd dowody, jak również poddał analizie i odniósł się do dowodu przesłanego przez stronę postępowania tj. wydruku z systemu Viatoll. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie wniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935, zwana dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego rzeczywiście zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy zostały naruszone. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto na jednej podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.– naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przejawiające się w mylnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że organ nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz nie ustalił go w zakresie okoliczności faktycznych determinujących nałożenie kary pieniężnej, a także nie dokonał analizy materiału dowodowego w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu – sprostał on wymogom stawianym w tym zakresie przez przepisy Kodeksu postepowania administracyjnego, zaś wskazana przez Sąd pierwszej instancji okoliczność sprzecznych ze sobą fragmentów decyzji, stanowi niedokładność pisarską i nie może być podstawą do uchylenia decyzji. Odnosząc się do powołanych w ramach środka odwoławczego zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. wskazać przede wszystkim należy, że w myśl zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i skonkretyzowanej w art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zwłaszcza w postępowaniach odnoszących się do podmiotów, którym organ przypisuje delikt administracyjny. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji powinno zawierać rezultaty tych ustaleń w szczególności fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Należy podkreślić, że przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji GITD było uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że jej uzasadnienie nie wyjaśnia stanu faktycznego sprawy w sposób dający podstawę do nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Naczelny Sąd Administracyjny ocenę tę podziela. Przypomnieć w tym miejscu należy, że odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny, nie oznacza to jednak automatyzmu w działaniu organu i nie zwalnia organu z obowiązku prawidłowego tj. zgodnego z zasadą prawdy obiektywnej ustalenia stanu faktycznego sprawy i dokonania jego całościowej oceny. Nie może być uznane za zgodne z prawem rozstrzygnięcie organu administracyjnego o nałożeniu na stronę sankcji administracyjnej, oparte tylko na części ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i w konsekwencji pomijające dokonanie pełnej oceny ustalonych w sprawie wszystkich okoliczności faktycznych, w tym związanych z przyczynami niedopełnienia przez stronę obowiązków ustawowych. Sam obiektywny charakter odpowiedzialności nie skutkuje przyznaniem jej charakteru absolutnego. Stosowanie przepisów nakładających kary pieniężne nie może prowadzić do rezultatu, który byłby sprzeczny z prawem. Odrzucenie a priori możliwości zwolnienia podmiotu od odpowiedzialności administracyjnej byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi, wywodzonymi z klauzuli demokratycznego państwa prawnego – zasadą bezpieczeństwa prawnego i zasadą zaufania obywateli do państwa i prawa, znajdującymi swój wyraz również w art. 8 § 1 k.p.a. (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1191/10; z 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 871/09; z 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 860/09; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 14 czerwca 2004 r., sygn. akt SK 21/03, OTK-A nr 6 z 2004 r., poz. 56; por. także: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 17 lutego 2021, sygn. akt II SA/Go 373/20; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 603/20, te i kolejne cytowane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzecznia.nsa.gov.pl). Na podstawie art. 13k ust. 1 u.d.p. za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy (pkt 1), 1.500 zł - w pozostałych przypadkach (pkt 2). W myśl art. 13l ust. 1 u.d.p. do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz urządzenia, o którym mowa w art. 16l ust. 1, a także nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, jest uprawniony Główny Inspektor Transportu Drogowego. Kwestią zasadniczą, która powinna zostać wyjaśniona w sprawie jest zatem okoliczność, czy w sprawie doszło do naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, a jeśli tak to czy z powodu braku w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 u.d.p., czy też z powodu niewystarczającej ilości środków na tym urządzeniu. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, jak słusznie zauważa Sąd pierwszej instancji, w treści zaskarżonej decyzji znajdują się fragmenty wzajemnie ze sobą sprzeczne. Nie wynika z niej zatem co było podstawą do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Okoliczności te powinny być przez organ opisane w decyzji w sposób jednoznaczny, aby nie powstawały wątpliwości w tym zakresie. Zasadnie zatem Sąd ten uznał, że uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Nie mogą odnieść też skutku twierdzenia organu o braku doniosłości poczynionego przezeń uchybienia, stanowiącego w jego ocenie niedokładność pisarską. Oczywista omyłka czy niedokładność pisarska zostały przez ustawodawcę przewidziane jako podstawy do zastosowania określonego w art. 113 k.p.a. trybu rektyfikacji decyzji. Służy on do "usuwania wad nieistotnych decyzji administracyjnej i tym samym nie może być wykorzystywany do znoszenia wad istotnych, a tym bardziej kwalifikowanych." (za: K. Klonowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 113.) W orzecznictwie przyjmuje się, że zakwalifikowanie błędów w decyzji do kategorii oczywistych omyłek w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. uzależnione jest od rodzaju decyzji, jej redakcji (cech danego aktu), a także miejsca i funkcji zapisu podlegającego sprostowaniu (por. wyrok NSA z 30 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1333/04). Oczywistość zaś może wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku czy też innymi okolicznościami (por. wyrok NSA z 31 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1232/21). Przypomnienia wymaga, że oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA z 16 lipca 2024 r., sygn. akt III OZ 302/24; 30 stycznia 2025 r., II GZ 632/24; 15 listopada 2023 r., sygn. akt III FZ 435/23) i Sąd rozpoznający sprawę go w pełno podziela. Nie można zatem przyjąć, że tego rodzaju uchybienie, które w sposób zasadniczy determinuje ustalenia faktyczne w sprawie, może zostać uznane za niedokładność pisarską. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny przychylił się do stanowiska wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji, iż poprzez powyższe uchybienie – brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego – doszło również do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a to uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji GITD. Zatem, skoro żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.