II GSK 2415/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. Sp. j. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi kasacyjnej A. Sp. j. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2025 r. sygn. akt III SA/Po 213/25 w sprawie ze skargi A. Sp. j. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2024 r. nr SKO.D.4031.301.2023 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 10 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Po 213/25, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę A. Sp. j. w W. (dalej: skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 2 grudnia 2024 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Pismem z dnia 13 sierpnia 2025 r. skarżąca złożyła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, skarżąca wskazała, że decyzja Prezydenta Miasta Poznania od której złożono odwołanie jest ostateczna i wykonalna i tym samym nadaje się do egzekucji. Egzekucja zaś może wyrządzić skarżącej poważną szkodę, zwłaszcza gdy sprawa może jeszcze toczyć się dłuższy czas. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie został oparty o art. 63 § 3 ust. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał ten wniosek mimo błędnego wskazania podstawy prawnej i wskazuje, że wniosek o wstrzymanie wykonania przysługuje do NSA na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. mającym odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 193 powołanej ustawy, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącej nie zawiera argumentacji wystarczającej do udzielenia żądanej ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania zaskarżonego orzeczenia, w niniejszej sprawie postanowienia. To w interesie skarżącej leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Tymczasem skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia ograniczyła się do wskazania, że decyzja Prezydenta Miasta Poznania od której złożono odwołanie jest ostateczna i wykonalna i tym samym nadaje się do egzekucji. Egzekucja zaś może wyrządzić skarżącej poważną szkodę, zwłaszcza gdy sprawa może jeszcze toczyć się dłuższy czas. Jednakże – jak wynika z akt sprawy, skarżąca nie uprawdopodobniła jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania postanowienia, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a także nie przedstawiła dokumentów na poparcie swoich racji. Nie można uznać za wystarczające uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia powyższych ogólnikowych stwierdzeń skarżącej. W takiej sytuacji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy, że nie wystąpiły w sprawie okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanki: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego względu na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.