II GSK 2396/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 20 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "W." T. i U. Ch., Ch., Ch. Spółki jawnej w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 531/14 w sprawie ze skargi "W." T. i U. Ch., Ch., Ch. Spółki jawnej w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz "W." T. i U. Ch., Ch., Ch. Spółki jawnej w O. 1675 (tysiąc sześćset siedemdziesiąt pięć) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę "W." Transport i Usługi Ch., Ch., Ch. sp. jawna w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco: w wyniku przeprowadzonej w skarżącej spółce kontroli obejmującej okres od 8 maja 2012 r. do 6 maja 2013 r., celem której było sprawdzenie przestrzegania przepisów transportu drogowego, czasu pracy kierowców oraz ruchu drogowego, stwierdzono naruszenia: 1) udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy – wyszczególnionych w decyzji okresów i wykresówek kierowców D. O. i A. B.; 2) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku - na podstawie danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy K. M. za okres od 22.10.2012 r. do 28.10.2012r.; 3) skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego - na podstawie danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy K. M. za okres 29-30.10.2012r. i M. W. za okres 21 - 22.10.2012 r. i 05 - 06.09.2012 r.; 4) przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni - na podstawie danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy G. S. za okres od 10.09.2012 r. do 23.09.2012r.; 5) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - na podstawie danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy G. S. za dzień 04.12.2012 r.; 6) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - na podstawie danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy J. K. za dzień 06.10.2012 r.; 7) naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - wyszczególnionych w decyzji okresów i 61 kierowców; 8) naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – 8 pojazdów spółki w okresach wyszczególnionych w decyzji. Ustalenia te stały się podstawą decyzji Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w O. z dnia [...] października 2013r., którą nałożono na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 25.000zł. Objętą skargą decyzją z dnia [...] marca 2014r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach organ odwoławczy podał, że powstała konieczność korekty wysokości nałożonej kary za poszczególne naruszenia i zmiany kwalifikacji jednego z naruszeń, co nie spowodowało jednak, że łączna wysokość kary uległa zmianie. Zmiany dotyczyły naruszeń wymienionych w punktach 3 i 5 decyzji organu I instancji oraz kwalifikacji naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli niepełnych danych o aktywności kierowcy na naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. W ocenie organu odwoławczego, w zakresie naruszenia związanego z udostępnieniem podczas kontroli danych o okresach aktywności kierowców, błędna kwalifikacja tego naruszenia nie wpłynęła na prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy. Za niewiarygodne uznane zostały wyjaśnienia spółki dotyczące skrócenia dziennego czasu odpoczynku przez K. M. za okres od 29 do 30 października 2012 r. wobec braku wydruku z tachografu cyfrowego z dni 29 października 2012 r. Organ nie podzielił również wyjaśnień spółki co do przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy powstałego, według wyjaśnień skarżącej, z przyczyn "interpretacyjnych" urządzenia rejestracyjnego. Organ uznał bowiem, że stosowanie tachografu starszego typu powinno skutkować odpowiednią organizacją pracy kierowców. Organ zauważył, że w odniesieniu do naruszenia obowiązku wczytywania danych z kart kierowców, skarżąca spółka nie przedłożyła dokumentów wskazujących na wystąpienie niezależnych od niej przyczyn uniemożliwiających jej pobieranie odpowiednich danych. Stwierdził ponadto, że strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających spełnienie się przesłanek z art. 92b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.). Podczas kontroli jak i w toku postępowania nie przedłożono dokumentów takich jak np. listy przewozowe, wydania magazynowe bądź inne z których wynikałoby, że w dniach, w których naruszono przepisy czasu pracy, kierowcy spółki rzeczywiście mogli wykonywać przewozy z odpowiednim zapasem czasu czyli, że godziny załadunków i rozładunków nie wymusiły na nich prowadzenia pojazdu przez zbyt długi okres lub skracania przerw i odpoczynków dziennych. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy nie zawierał przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c ustawy. Spółka nie przedłożyła bowiem jakichkolwiek dokumentów w tym zakresie. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał, z uwzględnieniem kwalifikacji prawnej przyjętej w decyzji organu odwoławczego, na ujawnione podczas kontroli naruszenia. Podkreślił, że cztery z ośmiu naruszeń nie było kwestionowanych przez skarżącą. Nie budziły one również zastrzeżeń Sądu, a dotyczyły skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku; przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni; przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu; naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego. Zakwestionowane przez skarżącą naruszenia dotyczyły natomiast udostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowców; przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Odnosząc się do naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli niepełnych danych o okresach aktywności kierowców, Sąd zauważył, że organ odwoławczy prawidłowo zmienił kwalifikację prawną tego naruszenia na okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, a więc naruszenie sankcjonowane karą w wysokości określonej pod pozycją 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wskazał, przywołując treść art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 2006 r., s. 1, ze zm.) oraz pkt 17 preambuły tego rozporządzenia, że wobec podnoszonych przez spółkę argumentów dotyczących przemieszczanie się kierowców w oznaczonych okresach w ramach odpoczynku, organy mogły żądać bardziej szczegółowych wyjaśnień w kwestii przemieszczania się kierowców między różnymi miejscowościami bezpośrednio po i przed wykonywaniem przewozu drogowego, gdyż z wyszczególnionych przez organy przypadków między zakończeniem jednego przewozu a podjęciem kolejnego występowała kilkudniowa przerwa. W zakresie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy Sąd stwierdził, że spółka powoływała się na wymagania dotyczące konstrukcji i funkcjonalności urządzeń rejestrujących. W ocenie Sądu, organy nie mogły kwestionować zapisów w tachografie posiadającym certyfikaty poprawności. Sąd podzielił przy tym stanowisko organu, że skarżąca stosując tachografy starszego typu powinna tak organizować pracę kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń. Odnośnie skróceniu dziennego czasu odpoczynku, Sąd podzielił poglądu organu odwoławczego, że bez wydruku z tachografu cyfrowego z dnia 29.10.2012r., który według zeznań pracownika Spółki zaginął, wyjaśnienia Spółki nie mogły być uznane za wiarygodne. Sąd zauważył, co do naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, że spółka nie kwestionowała stwierdzonych przez organy przekroczeń terminu wczytywania danych z kart kierowców. Wskazywała jedynie na oczywiste błędy w obliczeniach oraz omyłki pisarskie, nie podając pełniejszego wyjaśnienia tej kwestii. Odnoszą cię zaś do kwestionowanego naliczenia kary za takie naruszenie w oparciu o dowód w postaci karty kierowców zawierające dane cyfrowe, które w ocenie skarżącej, mogą ulec modyfikacjom, Sąd przywołał art. 10 ust. 5 lit. b) rozporządzenia nr 561/2006 wskazując, że wczytywaniu podlegają dane znajdujące się na karcie kierowcy w dniu dokonywania tej czynności, która powinna nastąpić co najmniej raz na 28 dni. Sąd I instancji stwierdził także, że nie było podstaw do zastosowania w sprawie art. 92b ustawy o transporcie drogowym, albowiem podane przez skarżącą okoliczności nie uprawniały organów do zwolnienia jej z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia w trybie powołanego przepisu. Sąd stwierdził, że nie można było przyjąć, aby w przedsiębiorstwie skarżącej zapewniono właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzegania przez kierowców przepisów prawa. Świadczyła o tym przede wszystkim ilość stwierdzonych w tym zakresie naruszeń, których dopuściło się wielu kierowców. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). "W." Transport i Usługi Ch., Ch., Ch. sp. jawna w O. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sąd I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, 2. przepisów postępowania: - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy organy administracji I i II instancji naruszyły prawo materialne w zakresie wskazanym w punkcie 1, - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 78 § 1 i 2 oraz art. 107 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy organy administracji obu instancji naruszyły procedurę administracyjną, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podnoszące te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, względnie według spisu kosztów o ile zostanie przedstawiony na rozprawie. Skarżący kasacyjnie wniósł pismo procesowe z dnia 8 października 2015 r., w którym wskazał dodatkowe argumenty dla uzasadnienia zarzutu skargi kasacyjnej dot. naruszenia obowiązku wczytywania danych z kart kierowcy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w części ma usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie, w ocenie kasatora, miało postać kwalifikowaną, tzn. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Sposób sformułowania zarzutów w skardze kasacyjnej powoduje, iż trzeba odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego łącznie. Naczelny Sąd Administracyjny po przeanalizowaniu tychże zarzutów kasacyjnych uznał za zasady zarzut dotyczący obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Wprawdzie nie ma racji skarżący kasacyjnie, iż Sąd I instancji nie odniósł się do twierdzeń strony o zastosowaniu niejednolitych i niejasnych kryteriów oceniania daty zapisów plików z danymi z kart kierowców, ponieważ Sąd I instancji do tej kwestii się odniósł na stronie 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, ale nie podzielił zarzutów skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie ma racji Sąd I instancji w zakresie wskazanego tu naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w wyroku WSA w Rz. z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1556/14 oraz w piśmie Dyrektora Departamentu Transportu Drogowego Ministerstwa infrastruktury i Rozwoju z dnia 6 maja 2015 r., w których wyrażono pogląd, iż w myśl § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 159, poz. 1128 ze zm.), dane z karty kierowcy pobiera się, co najmniej raz na 28 dni. Natomiast według art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. (Dz.U.UE.L.2010.168.16) w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (zwane dalej rozporządzeniem Komisji) maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszy powyższy obowiązek w zakresie wykonywania przewozów, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni. Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest to, czy przy realizacji tego obowiązku, podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać zczytane. Przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie dokonują na tym tle jakichkolwiek rozróżnień, co skłoniło organ odwoławczy, a za nim Sąd I instancji w analizowanej sprawie, do przyjęcia niekorzystnej dla przedsiębiorcy wykładni tych regulacji, a w rezultacie do nałożenia kary. Stanowisko organu, a w konsekwencji i Sądu I instancji nie jest prawidłowe, co doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego a także przepisów postępowania. Błąd wynika z faktu nie odniesienia się do obowiązku stosowania pkt 3 preambuły do rozporządzenia Komisji. Organ i Sąd I instancji nie wyjaśnili przyczyn, dla których stosując art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym pominął powyższy przepis rozporządzenia Komisji, który stanowi wyraźnie: "Określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności." Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni pogląd o tym, że rozporządzenie Komisji nie mogło zostać pominięte przez GITD przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał sczytywać dane z kart kierowców. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decydowała treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Strona skarżąca kasacyjnie słusznie w piśmie procesowym z dnia 6 maja 2015 r. zwraca uwagę na treść art. 2 rozporządzenia Komisji, w myśl którego rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami. Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Rację ma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. stwierdzając, iż: "...nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg zczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Na racjonalne względy przekonujące za stosowaniem takiej praktyki wskazywał skarżący w kierowanych do WSA pismach procesowych. Może wchodzić w grę stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) tyko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego też GITD winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Wątpliwości co do tej kwestii nie pozostawiają opisane wyżej przepisy rozporządzenia Komisji." (por.: wyrok WSA w Rz. z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1556/14). Zasadny zatem okazał się zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy organy administracji I i Ii instancji naruszyły prawo materialne we wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny zakresie. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji obowiązany będzie uwzględnić dostrzeżone w niniejszym wyroku uchybienia przepisów prawa materialnego i procesowego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o treść art. 203 pkt 1 p.p.s.a. | | | |