II GSK 2382/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz Protokolant asystent sędziego Barbara Leszczyńska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 190/21 w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 listopada 2020 r. nr BP.5530.75.2020.0164.BTM.10577 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz I.sp. z o.o. w W. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 4 maja 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 190/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi I. sp. z o.o. w Warszawie (dalej: Spółka, Strona, Przewoźnik) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ licencyjny) z 4 listopada 2020 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika: uchylił zaskarżoną decyzję GITD i poprzedzającą ją decyzję z 24 października 2019 r. oraz orzekł na rzecz Spółki o zwrocie kosztów postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 3 czerwca 2016 r. Spółce udzielono zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o nr [...] (numer blankietu [...]). Pismem, które wpłynęło do GITD 10 września 2018 r., J. D. złożył oświadczenie, że zaprzestał pełnienia funkcji zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie Spółki. Organ licencyjny, w oparciu o art. 83 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm.; dalej: u.t.d.), pismem doręczonym Stronie 4 października 2018 r. wezwał ją do przedstawienia dokumentów potwierdzających, że spełnia warunki do posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W odpowiedzi pełnomocnik Strony pismem z 26 października 2018 r. przesłał formularze WPC, ON (dwa egzemplarze), OB, OK, OC, LR10 (częściowo wypełniony) i kopię certyfikatu osoby zarządzającej transportem. Pismem z 16 listopada 2018 r. GITD wezwał Stronę do przesłania formularza LR10 - wniosku o zmianę zarządzającego transportem oraz dokumentów potwierdzających posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru. W odpowiedzi pełnomocnik Strony pismem z 10 grudnia 2018 r. przesłał historię rachunku bankowego Spółki za okres od 14 do 18 listopada 2018 r. Pismem z 4 stycznia 2019 r. organ wezwał Spółkę do przesłania prawidłowo wypełnionego formularza LR10 - wniosku o zmianę zarządzającego transportem, na które pismem z 24 stycznia 2019 r. przesłała prawidłowo wypełniony formularz LR10. Pismem z 6 lutego 2019 r. organ wezwał Stronę do przesłania elektronicznej informacji z Krajowego Rejestru Karnego na nośniku CD (plik xml) dotyczącej zarządzającego transportem. Strona pismem z 19 lutego 2020 r. wniosła o wydłużenie terminu na zrealizowanie wezwania. Organ pismem z 21 lutego 2019 r., doręczonym Spółce 27 lutego 2019r., zawiadomił, że istnieje ryzyko niespełniania przez nią wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. UE Nr L 300/51; dalej: rozporządzenie nr 1071/2009) i wyznaczył jej dodatkowy dwumiesięczny termin na uregulowanie sytuacji i zapewnienie spełniania powyższych wymogów. Pismem z 26 kwietnia 2019 r. pełnomocnik Strony przesłał rachunek zysków i strat wraz z bilansem analitycznym. Pismem z 16 maja 2019r. GITD wezwał Przewoźnika do przedstawienia dokumentów, że posiada sytuację finansową zapewniającą podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru i że ma przedłożyć roczne sprawozdanie finansowe sporządzone zgodnie z wymogami ustawy o rachunkowości. Następnie pismem z 9 sierpnia 2019 r. doręczonym pełnomocnikowi strony 19 sierpnia 2019 r. organ zawiadomił Stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego w zakresie cofnięcia jej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o nr 010736. Pismem z 24 września 2019 r. organ zawiadomił Stronę o zakończeniu postępowania administracyjnego. Decyzją z 24 października 2019 r. GITD orzekł o cofnięciu Stronie ww. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Po rozpatrzeniu wniosku Przewoźnika o ponowne rozpatrzenie sprawy, GITD zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256; dalej: k.p.a.), art. 7 ust. 1 i 2, art. 7a ust. 1-3, art. 83 ust. 1 u.t.d., art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 utrzymał wcześniejsze rozstrzygnięcie w mocy. Wyjaśnił, że art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 określa wymogi, jakie muszą spełniać przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika, a na mocy ust. 2 ww. artykułu państwa członkowskie mogą nałożyć dodatkowe proporcjonalne i niedyskryminujące wymogi dla przedsiębiorców, aby mogli wykonywać zawód przewoźnika drogowego. Przepis art. 83 ust. 1 u.t.d. pozwala organowi licencyjnemu żądać od przewoźnika drogowego przedstawienia w oznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzających spełnianie wymagań ustawowych i warunków określonych w omawianym zezwoleniu. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego GITD uznał, że na dzień wydania decyzji Spółka nie potwierdziła spełniania wymogów niezbędnych do posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Wskazał, że strona w toku postępowania przesłała formularze WPC (wykaz pojazdów), ON (oświadczenia J. Ż., prezesa zarządu spółki, oraz P. Z. - zarządzającego transportem o niewydaniu wobec nich decyzji administracyjnych o nałożeniu kary za poważne naruszenie określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1016/403 oraz nieorzeczeniu wobec nich kary za wykroczenie stanowiące poważne naruszenie określone w ww. załączniku), OB (oświadczenie o dysponowaniu bazą eksploatacyjną), OK (oświadczenie spółki o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających wymogi z art. 5 ust. 2 pkt 2 u.t.d.), OC (oświadczenie zarządzającego transportem o zawarciu ze spółką umowy cywilnoprawnej na wykonywanie zadań zarządzającego transportem), LR10 (wniosek o zmianę zarządzającego transportem) i kopię certyfikatu kompetencji zawodowych P. Z. oraz historię rachunku bankowego spółki za okres od 14 do 18 listopada 2018r. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona dołączyła sprawozdanie finansowe Spółki za rok 2018 r. podpisane przez prezesa zarządu Spółki – J. Ż. Przy czym do dnia wydania decyzji Strona nie przedłożyła elektronicznej informacji z Krajowego Rejestru Karnego (KRK) na nośniku CD (plik .xml) dotyczącej zarządzającego transportem ani informacji z KRK dotyczącej wszystkich osób wchodzących w skład organu zarządzającego Spółki. Organ podniósł, że w myśl art. 7 rozporządzenia nr 1071/2009, w celu spełnienia wymogu określonego w art. 3 ust: 1 lit. c) przedsiębiorca ma obowiązek posiadania w każdym momencie roku finansowego możliwości spełniania swoich zobowiązań finansowych. W tym celu przedsiębiorca wykazuje na podstawie poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę rocznych sprawozdań finansowych, że co roku dysponuje kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej równej 9000 EUR w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5000 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd. Dodał też, że dowód na spełnienie warunku z art. 7 rozporządzenia nr 1071/2009 Spółka przedłożyła dopiero na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. A zatem nie uregulowała swojej sytuacji finansowej w wyznaczonym terminie. Wskazał też, że o konieczności przedłożenia dokumentów potwierdzających posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru Strona dowiedziała się po raz pierwszy z pisma organu z 28 września 2018 r. Wymagane sprawozdanie finansowe złożyła po upływie ponad roku od wezwania organu. Organ odwołał się do art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, określającego czynności organu w przypadku stwierdzenia istnienia ryzyka, że przedsiębiorca nie spełnia już wymogów określonych w art. 3 bądź jeżeli stwierdzi, że co najmniej jeden z tych wymogów nie jest już spełniany. Strona nie przedłożyła wymaganego sprawozdania finansowego w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1071/2009 i dlatego zdaniem GITD decyzja była prawidłowa. Jednocześnie zauważył, że mimo upływu terminu, na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona wykazała spełnianie warunku posiadania sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru. Organ podał, że do dnia wydania decyzji Spółka nie przedłożyła elektronicznej informacji z KRK na nośniku CD (plik .xml) dotyczącej zarządzającego transportem oraz informacji z KRK dotyczącej wszystkich osób wchodzących w skład organu zarządzającego spółki. Organ podkreślił, że kilkukrotnie wzywał Stronę do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnianie warunków posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i do dnia wydania decyzji, mimo prowadzenia postępowania administracyjnego przez ponad rok, Strona nie wywiązała się ze spoczywającego na niej obowiązku, o którym mowa w art. 83 u.t.d. Zdaniem GITD postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę Spółki na ww. decyzję, uznał ten środek za zasadny. Uwzględnił zarzuty, że w toku postępowania Strona była wzywana o przekazanie zaświadczenia z KRK wyłącznie dla zarządzającego transportem. W aktach sprawy znajduje się płyta CD, która jak twierdzi Spółka zawiera zaświadczenie z KRK przez nią złożone. Powyższe okoliczności, zdaniem WSA, nie zostały jednak przez organ wyjaśnione. W konsekwencji organ nie ocenił właściwie zebranego materiału dowodowego w tej sprawie, czym naruszył przepisy procesowe, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze zakres kompetencji sądu administracyjnego, WSA za niezbędne uznał uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i przekazanie sprawy organowi. Nakazał WSA, aby w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ wyjaśnił, czy strona przedłożyła elektroniczną informację z KRK na nośniku CD (plik,xml) dotyczącą zarządzającego transportem oraz czy wzywał Stronę do przedłożenia informacji z KRK dotyczącej wszystkich osób wchodzących w skład organu zarządzającego spółki. Ponadto zalecił ocenę czy wobec wykazania (nawet po terminie) spełniania warunku posiadania sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru, istnieje podstawa do cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Z powyższym wyrokiem nie zgodził się organ- GITD i wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), poprzez nieuzasadnione pominięcie przez Sąd I instancji możliwości zapoznania się z dowodem - treścią płyty CD znajdującej się w aktach sprawy, co miało niewątpliwy wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez nieuzasadnione uznanie przez Sąd, że płyta CD pochodzi od strony i mogą znajdywać się na niej przesłane przez strono w odpowiedzi na wezwanie organu brakujące dokumenty, a nie informacje z KRK dotyczące Pana P. Z., o które występował organ za pomocą środków elektronicznych, a których wydruki są umieszczone w aktach, a w konsekwencji przecenienie wartości dowodowej treści znajdujących się na płycie CD w kontekście niniejszej sprawy, co w rezultacie spowodowało błędne przekonanie Sądu I instancji co do poczynienia przez organ niepełnych ustaleń faktycznych i konieczności uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji skutkowało brakiem merytorycznego rozpoznania istoty sprawy przez Sąd I Instancji; 2) naruszenie przepisu postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a., polegającego na niedokonaniu weryfikacji zakresu dokumentów nagranych na płytę CD znajdującą się w aktach sprawy i przyjęciu, że niedopuszczalne jest zweryfikowanie przez Sąd treści dokumentów zamieszczonych na płycie CD, podczas gdy weryfikacja jej zawartości miała zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy a organ wzywał stronę o dostarczenie dokumentów w tej formie; ewentualnie z ostrożności procesowej; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj., art. 7a ust. 3 pkt 2 i 6, art. 83 ust. 1, art. 90 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r, o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58, dalej: u.t.d), art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2, art. 13 ust, 1 lit. c, art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE, Dz.U.UE.L.2009.300.51 (dalej: rozporządzenie 1071/2009), pkt (7) i pkt (21) preambuły do rozporządzenia 1071/2009, § 2 ust. 3 oraz § 4 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 8 września 2014 r, w sprawie danych i informacji, które przewoźnik drogowy jest obowiązany przekazywać do organu w związku z prowadzoną działalnością w zakresie przewozu drogowego (Dz.U. 201 1 r. poz. 1217) poprzez ich pominięcie przez Sąd I instancji jako istotnych wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, która to decyzja jest 2 zgodna z tymi wzorcami normatywnymi, a w rezultacie nie uwzględnienie przez Sąd I instancji, że Skarżąca zobowiązana była wykazać, iż spełnia wszystkie wymogi określone w art. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009, w terminach wyznaczonych przez organ. W oparciu o powyższe zarzuty wnosił o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi strony, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na rozprawie, zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący kasacyjnie organ przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosiła o oddalenie środka odwoławczego. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 15 maja 2025 r. obecna pełnomocnik organu wnosiła i wywodziła jak w skardze kasacyjnej, łącznie z wnioskiem o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna, a wyrok Sądu I instancji mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Wymaga wyjaśnienia, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wyszczególniono w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. W skardze kasacyjnej GITD podniósł zarzuty przede wszystkim naruszenia zarówno przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale i przepisów prawa materialnego. Analiza wniesionej skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji GITD wydanej w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, stwierdził, że decyzja ta oraz utrzymana nią w mocy wcześniejsza decyzja tego organu nie są zgodne z prawem, co uzasadniało ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd I instancji przyjął, że decyzja w przedmiocie cofnięcia Spółce zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego została wydana przedwcześnie, bez przeprowadzenia przez GITD wyczerpującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Przyjął, że Przewoźnik w toku postępowania nie był wzywany o przekazanie zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącego osób zarządzających przedsiębiorstwem, a tylko wezwany o ww. zaświadczenie w odniesieniu do zarządzającego transportem. W efekcie zabrakło jednoznacznej oceny przez GITD zawartości, znajdującej się w aktach sprawy, płyty CD, co do której przedłożenia i zawartości strony (GITD oraz Spółka) zgłaszały sprzeczne stanowiska; każda ze stron uważała, że tę płytę przedstawiła do akt i z pewnością na niej zapisano zaświadczenie z KRK dotyczące zarządzającego transportem w Spółce – P. Z. Dodać należy, że Sąd I instancji nie znalazł podstaw do odtworzenia tej płyty i sprawdzenia jej zawartości, uznając tę czynność za mieszczącą się w ustalaniu stanu faktycznego, czego nie obejmuje właściwość sądu administracyjnego. Ponadto WSA zgłosił zastrzeżenia co do opinii GITD, który uznał za prawidłowe cofnięcie Spółce ww. zezwolenia, jednocześnie dostrzegając, że Strona, choć po zakreślonym przez organ terminie, bo we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale wykazała, że spełnia warunek posiadania sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego w odniesieniu do całości taboru. Kwestii wpływu na wynik sprawy braku odtworzenia płyty CD i weryfikacji jej treści przez Sąd I instancji dotyczą zarzuty zgłoszone w pkt I.ppkt 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej, podnoszące naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 133 § 1, art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. (ppkt 1) i naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. Za trafne należało uznać stanowisko WSA, że nie miał obowiązku odtwarzać płyty CD, gdyż na mocy art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej. Przekazane przez GITD akta sprawy były w formie papierowej i dlatego zawartość płyty powinna być dołączona w takiej też formie wraz z samą płytą, z jednoznacznym wyjaśnieniem, które dowody pochodzą z płyty. Nie mógł być podstawą weryfikacji zawartości płyty CD także art. 106 § 3 p.p.s.a., jak podnosił skarżący kasacyjnie organ. Wspomniana regulacja odnosi się do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów przez Sąd, czyli nowych dowodów zgłoszonych przed Sądem i do tego będących dokumentami. Kryteriów powyższych nie spełniała płyta CD dołączona do akt administracyjnych. Natomiast nieuzasadnione było żądanie Sądu I instancji, aby zostało ustalone czy to Strona przedłożyła informację z KRK dotyczącą zarządzającego transportem w Spółce, skoro w aktach sprawy znajdował się wydruk zaświadczenia KRK dotyczący ww. osoby, z 21 grudnia 2018 r., wydanego na wniosek GITD (k. –18 akt adm.) i ta sama informacja znajdowała się na płycie CD (bezsporne). W świetle tych dokumentów i czynności organu z 6 lutego 2019 r. żądającego od Spółki na nośniku CD elektronicznej informacji z KRK co do zarządzającego transportem, skoro ww. dokumentu w takiej formie nie żądał GITD w wezwaniu z 28 września 2018 r., Sąd I instancji miał podstawy do oceny stanowiska organu w zaskarżonej decyzji o braku przedłożenia przez Stronę elektronicznej informacji z KRK dotyczącej zarządzającego transportem. Przepis art. 7a ust. 3 pkt 6 u.t.d. wymaga dołączenia informacji z KRK dotyczącej wymienionych pod lit. a)-c) osób. Brak przeprowadzenia oceny zaskarżonej decyzji w zakresie braku informacji z KRK dotyczącej zarządzającego transportem stanowiło uchybienie przez WSA art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 133 § 1, art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w sytuacji uchylenia obu decyzji (także z innych przyczyn), gdyż i GITD nie przeprowadził wyczerpującej oceny okoliczności związanych z omawianą przesłanką. Jak wynika z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania dla swej skuteczności wymaga wykazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za nieuzasadniony należało także ocenić zarzut podniesiony w pkt 3) petitum skargi kasacyjnej naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego, tj. art. 7a ust. 3 pkt 2 i 6, art. 83 ust. 1, art. 90 pkt 2 u.t.d., art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2, art. 13 ust, 1 lit. c, art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009, pkt (7) i pkt (21) preambuły do rozporządzenia nr 1071/2009, § 2 ust. 3 oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie danych i informacji, które przewoźnik drogowy jest obowiązany przekazywać do organu w związku z prowadzoną działalnością w zakresie przewozu drogowego. Słusznie bowiem Sąd I instancji stwierdził, że GITD przedwcześnie zastosował sankcję cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Owszem WSA nieprawidłowo przyjął, że organ nie żądał od Spółki informacji z KRK dotyczących wszystkich osób wchodzących w skład organu zarządzającego Spółki. Organ takie wezwanie wystosował do Strony 28 września 2018r. Spółka odpowiedzi udzieliła pismem z 26 października 2018 r., do którego dołączyła szereg dokumentów, uznając że spełnia wymogi. Organ, mimo błędnego stanowiska Spółki o przedstawieniu wymaganych dokumentów, w późniejszym okresie nie ponawiał wobec Spółki żądania przedstawienia omawianych informacji, mimo prowadzonej korespondencji ze Stroną. Do tego żądanie skierowane do Spółki w dniu 28 września 2018 r. już w dacie wydania pierwszej decyzji – 24 października 2019 r. było nieaktualne, gdyż w trakcie postępowania zmienił się skład Zarządu Spółki (por. informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców nr KRS [...]). Z kolei co do następnej przesłanki cofnięcia zezwolenia – niespełniania warunku posiadania sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru, wymaganej przez art. 7a ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt c) i art. 7 rozporządzenia nr 1079/2009, zastrzeżenia WSA budziło stanowisko organu, który w zaskarżonej decyzji przyznał, że Spółka wykazała spełnianie tego warunku, z tym że po terminie, bo dopiero przy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ w piśmie z 21 lutego 2019 r. wyznaczył Spółce dwumiesięczny termin na wykazanie posiadania odpowiedniej zdolności finansowej umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Spółka przy piśmie z 26 kwietnia 2019 r. przedstawiła rachunek zysków i strat, bilans analityczny- pasywa i bilans analityczny –aktywa. W ponownym wezwaniu z 16 maja 2019 r. spółka została pouczona, jakie dokumenty są wymagane dla wykazania posiadania odpowiedniej zdolności finansowej umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru. Dokumenty te, obejmujące wyżej wskazane oraz: sprawozdanie zarządu Spółki z działalności za rok obrotowy 2018, wprowadzenia do sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2018 i informację dodatkową do sprawozdania finansowego Strona przedłożyła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Słuszna w okolicznościach sprawy była opinia Sądu I instancji, że nie zostało zbadane czy wystąpiły przesłanki do cofnięcia ww. zezwolenia. Sam organ podnosił, że zgodnie z motywem 7 Preambuły do rozporządzenia nr 1071/2009 "Państwo członkowskie siedziby powinno sprawdzać, czy przedsiębiorca nieprzerwanie spełnia warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, tak, aby w razie konieczności właściwe organy tego państwa członkowskiego miały możliwość podejmowania decyzji o zawieszeniu lub cofaniu zezwoleń, które pozwalają temu przedsiębiorcy prowadzić działalność na rynku. Należyte przestrzeganie i wiarygodna kontrola warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego wymagają od przedsiębiorców prowadzenia działalności gospodarczej w sposób rzeczywisty i ciągły." Organ zaś powołał się na spóźnione przedłożenie dokumentów mających wykazać posiadanie odpowiedniej zdolności finansowej umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru, a nie na naruszenie wymogu nieprzerwanego spełniania tego kryterium. Przytaczane przez GITD przepisy rozporządzenia w sprawie danych i informacji, które przewoźnik drogowy jest obowiązany przekazywać do organu w związku z prowadzoną działalnością w zakresie przewozu drogowego - 2 ust. 3 i § 4 ust. 2 potwierdzają obowiązek przedkładania dokumentów na wezwanie organu licencyjnego. Dlatego WSA w świetle powołanych przepisów zajął prawidłowe stanowisko, że przedwczesne było rozstrzygnięcie GITD o cofnięciu Spółce ww. zezwolenia, a tym niezasadny zarzut ujęty w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 wyroku, na mocy art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 z późn. zm.), za sporządzenie i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną przez pełnomocnika Spółki, który prowadził sprawę w pierwszej instancji. ----------------------- 12 12