II GSK 2365/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Monika Tutak – Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 338/13 w sprawie ze skargi J.S. na decyzję D. Z. O. R. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną

I. Wyrokiem z 4 września 2013r. sygn. akt: I SA/Sz 338/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2013r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012r. Referując stan sprawy Sąd I instancji podał, że zaskarżoną decyzją, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu s. z [...] listopada 2012r. nr [...] w sprawie przyznania skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności bezpośredniej oraz płatności uzupełniającej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych na 2012r. i załączniki graficzne. Decyzją z [...] listopada 2012r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał skarżącej płatność w łącznej kwocie 16.524,46 zł, w tym z tytułu: Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) w kwocie 15.475,75 zł za powierzchnię 21,14 ha, Uzupełniającej Płatności Obszarowej (UPO) do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 25,42 zł za powierzchnię 0,12 ha oraz Uzupełniającej Płatności Obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (PZ) w kwocie 1. 023,29 zł za powierzchnię 3,3333 ha. Organ wyjaśnił, że w przypadku płatności zwierzęcej płatność przyznana została do powierzchni trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności nie większej od powierzchni maksymalnej ustalonej na podstawie §6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą, a która w niniejszej sprawie wyniosła 3,3333 ha. Na skutek rozpoznania odwołania od powyższej decyzji, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i wskazał, iż przyznana skarżącej JPO została pomniejszona ze względu na fakt, iż po skorygowaniu powierzchni zadeklarowanej we wniosku do powierzchni ewidencyjno-gospodarczej działek ewidencyjnych o nr 84/1 i 46, na których położone są odpowiednio działki rolne: AE, AF i AD oraz działka A, powstała różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza działek rolnych ustalona została w oparciu o analizę danych dotyczących działek ewidencyjnych, na których położone są działki rolne, zawartych w Systemie Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS), o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, którego treść przytoczył. Przy obliczeniu tzw. płatności zwierzęcej, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR-na podstawie informacji zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych oraz w rejestrze koniowatych -ustalił, iż liczba zwierząt przeliczona na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) wyniosła 1,00, co w dalszym toku sprawy, miało bezpośrednie przełożenie na wielkość obliczonej powierzchni maksymalnej na poziomie 3,3333 ha, do której organ przyznał Uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych. Organ II instancji, przeprowadził identyfikację działek rolnych w przestrzeni oraz powierzchni kwalifikującej się do przyznania pomocy, na podstawie i w oparciu o system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, na który składają się mapy, dokumenty ewidencji gruntów oraz inne dane kartograficzne. Ustalenia powierzchni kwalifikowanych dokonano na podstawie ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zachowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Kontrola administracyjna jako jeden z etapów obsługi wniosków o przyznanie płatności stanowi tę część obsługi wniosku, podczas której istnieje możliwość wizualizacji zadeklarowanych gruntów, wykonania pomiaru powierzchni uprawnionej do płatności czy oceny trwałych elementów krajobrazu występujących na działkach. Proces ten przeprowadzany jest przy wykorzystaniu Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZiK) utworzonego na potrzeby obsługi systemu dopłat do działalności prowadzonej na obszarach wiejskich, do którego zaimplementowane są warstwy wektorowe i rastrowe, uznawane (wg rozporządzenia Komisji (WE) 73/2009,1122/2009) jako dane referencyjne w oparciu, o które przeprowadza się kontrole administracyjne oraz postępowanie wyjaśniające. Organ, poza oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, przeprowadził wizualizację wszystkich działek ewidencyjnych, na których położone są zadeklarowane we wniosku działki rolne, w tym także działek 84/1 i 46, dla których maksymalna powierzchnia kwalifikowana wyniosła 1,63 ha i była niższa od zadeklarowanej (1,67ha) o 0,04ha w przypadku działki 84/1 oraz 1,03 ha dla działki 46, co spowodowało, iż różnica pomiędzy obszarem zgłoszonym do płatności (1,10 ha) a kwalifikowanym dla tej działki wyniosła 0,07 ha. Odnośnie działki 46 położonej w województwie [...], powiecie s., gminie B. S., obrębie Ł., do przyznania JPO zakwalifikowano obszar 1,03 ha. Organy ARiMR kwalifikując taki właśnie obszar do przyznania płatności przeanalizowały zarówno ortofotmapę tej działki jak i wypełniony przez Skarżącą załącznik graficzny, na którym skarżąca wyrysowała położenie działki rolnej A. Pomiar obszaru zaznaczonego na załączniku przez Wnioskodawczynię po pomiarze dokonanym przez organ I instancji był mniejszy niż zadeklarowany we wniosku, w sekcji VIII. Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych, w kolumnach 3 i 5. Pomimo, iż uzyskana wartość powierzchni użytkowanej rolniczo w wyniku wykonanego przez organ pomiaru powierzchni uprawnionej do płatności zgodnie z załącznikiem graficznym wyniosła 0,88ha, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał płatność do maksymalnej powierzchni kwalifikowanej wyznaczonej dla tej działki, która wyniosła 1,03ha. Ustalona przez organ I instancji powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności na podstawie i w oparciu o system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, określona została prawidłowo, w związku z czym brak było podstaw do jej obalenia. Organ wyjaśnił przy tym, iż organy ARiMR weryfikacji powierzchni kwalifikującej się do płatności dokonały na podstawie obowiązujących w roku 2012 ortofotomap terenu działek 84/1 i 46 wykonanych w dniu 30 kwietnia 2011r. Dyrektor Oddziału ARiMR wskazał na §6 ust. 1, ust. 2, ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2009r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2009r., Nr 40, poz. 326 ze zm.), precyzującego kiedy przysługuje płatność zwierzęca w danym roku kalendarzowym oraz jak ustala się liczbę zwierząt na podstawie której ustalona zostaje wielkość dużych jednostek przeliczeniowych. Na podstawie rejestrów, o których mowa ww rozporządzeniu, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił, iż liczba posiadanych przez skarżącą zwierząt przeliczonych na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) wyniosła 1,00 i obejmowała zwierzęta, w których posiadaniu skarżącej była w okresie, o którym mowa w §6 ust. 1 pkt 1, tj. pomiędzy 1 kwietnia 2005r. a 31 marca 2006r. Z uwagi na fakt, iż spór pomiędzy Wnioskodawczynią a Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o uwzględnienie koni przy obliczaniu liczby zwierząt posiadanych przez skarżącą w w/w okresie, wystąpił już w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich za 2008r. w niniejszej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w S. rozpatrzył dowody zgromadzone w postępowaniu z oznaczeniem sprawy [...]. W ocenie organu odwoławczego dowody te w sposób bezsporny rozstrzygają o niespełnieniu przez Skarżącą warunku, o którym mowa w §6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 9 marca 2009r. a dotyczącego koni o których mowa w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wystąpił z prośbą do [...] Związku Hodowców Koni o uzupełnienie informacji zawartych w zaświadczeniu z 22 grudnia 2008r. o koniach wpisanych lub zgłoszonych przez J. S. do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. [...] Związek Hodowców Koni w S. poinformował, iż J. S. w okresie referencyjnym 1 kwietnia 2005r. do 31 marca 2006r. nie posiadała wpisanych lub zgłoszonych koni do rejestru koniowatych. Jednocześnie poinformowano, iż takie zgłoszenie i wpis do rejestru koniowatych nastąpił 5 lipca 2006r. Wnioskodawczyni przyznane zostały również płatności uzupełniające na złożony w 2006r. wniosek o przyznanie płatności m. in. do gruntów użytkowanych jako trwałe użytki zielone. Zdaniem organu II instancji, spór w niniejszej sprawie toczy się więc w istocie o wielkość ustalonej liczby zwierząt na podstawie której ustalona została wielkość dużych jednostek przeliczeniowych, a w której organy ARiMR nie uwzględniły koni, posiadanych przez Skarżącą w okresie, o którym mowa w §6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, lecz nie wpisanych bądź zgłoszonych do rejestru koniowatych, a który to wymóg winien być dopełniony aby zwierzęta mogły zostać uwzględnione w liczbie zwierząt, w oparciu o którą Kierownik Biura Powiatowego ARiMR obliczył tzw. powierzchnię maksymalną 3,3333 ha i do niej przyznał płatność zwierzęcą. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony w toku postępowania o przyznanie płatności za 2008r. dowód w postaci podpisanego przez Kierownika [...] Związku Hodowców Koni w S. pisma w którym informuje, iż J. S. w okresie od 1 kwietnia 2005r. do 31 marca 2006r. nie posiadała wpisanych lub zgłoszonych koni do rejestru koniowatych, bezspornie potwierdza fakt, iż Skarżąca nie spełnia warunku, o którym mowa w §6 ust.1 pkt 1 rozporządzenia z 9 marca 2009r., uprawniającego do uzyskania płatności zwierzęcej obliczonej do powierzchni maksymalnej uwzględniającej sztuki koni, których posiadanie Strona w niniejszej sprawie dokumentuje poprzez złożone wraz z pismem odwoławczym zaświadczenie z 3 grudnia 2012r. Organ II instancji wskazał, iż stanowisko organu o odmowie uwzględnienia koni w liczbie zwierząt posiadanych przez Skarżącą w okresie pomiędzy 1 kwietnia 2005r. a 31 marca 2006r. uznane zostało za prawidłowe przez WSA w S., który kolejnym wyrokiem wydanym w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, wydanej w sprawie o przyznanie płatności za 2008r. (sygn. akt: I SA/Sz 83/11), oddalił złożoną skargę. Powyższy wyrok podlegał również ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z 27 listopada 2012r. oddalił skargę kasacyjną (sygn. akt: II GSK 1733/11). II. J. S. zaskarżyła powyższą decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., zarzucając ARiMR, błędną analizę stanu faktycznego uprawianych rolniczo działek ewidencyjnych o nr 84/1 i 46. Skarżąca wskazała, że przy wszelkich kontrolach administracyjnych ARiMR ma obowiązek wyliczenia 3% błędu dopuszczalnego. Również w przypadku niejasności pomiędzy ortofotomapami ARiMR powinna sprawdzić stan faktyczny na miejscu. W sprawie płatności zwierzęcej skarżąca wskazała na okoliczność związaną z pozyskaniem nowego wyciągu z Rejestru Koniowatych, który w ocenie Skarżącej potwierdza stan posiadanych zwierząt i może stanowić podstawę do uznania jej racji i przyznania płatności zwierzęcej zgodnie ze złożonym wnioskiem. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, że skarga jest niezasadna. W pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji podał, że podstawę prawną rozstrzygnięć wydanych przez organy administracyjne stanowiły przepisy ustawy z 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 1164; dalej-ustawa), Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Art. 7 ust. 1a ww. ustawy stanowi, iż jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 7 ust 4 ustawy wysokość płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, zwanych dalej "płatnościami obszarowymi", w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do tych płatności i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości we wniosku dotyczących przekroczenia powierzchni wnioskowanej do przyznania płatności w stosunku do powierzchni uprawnionej do przyznania płatności, stosuje się przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 122/2009 z 30 listopada 2009r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. L 316/65 z 2.12.2009r. oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1121/2009 z 29 października 2009r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz. Urz. L 316 z 2.12.2009r. s. 27). Sąd I instancji wskazał, że źródłem wszelkich danych związanych z działkami rolnymi jest wniosek strony o przyznanie płatności, a jednym z podstawowych sposobów zweryfikowania podanych danych jest przeprowadzanie kontroli administracyjnej, obejmujące weryfikację kwalifikujących się powierzchni oraz odpowiadających im uprawnień do płatności. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 system identyfikacji działek rolnych jest ustanowiony na podstawie map lub dokumentów ewidencyjnych gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Obszar działek ewidencyjnych skarżącej kwalifikowany do płatności bezpośrednich został ustalony na podstawie obowiązujących w roku 2012r. ortofotomap terenu działek 84/1 i 46 wykonanych w dniu 30 kwietnia 2011r., zaimpletowanych do posiadanego przez ARiMR systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS). Nie można zakwalifikować do płatności powierzchni przekraczających maksymalny obszar kwalifikowany (powierzchnia PEG) na danej działce ewidencyjnej. W związku z tym Organ prawidłowo ocenił wniosek o przyznanie płatności. Jego weryfikacja, odrębnie dla każdej działki, odbywała się poprzez porównanie powierzchni zadeklarowanej i powierzchni stwierdzonej, kwalifikowanej do przyznania płatności. Podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na 2012r. W odniesieniu do działki 84/1 maksymalna powierzchnia kwalifikowana wyniosła 1,63 ha i była niższa od zadeklarowanej (1,67ha) o 0,04ha. Odnośnie drugiej z wymienionych działek ewidencyjnych - działki 46 położonej w województwie [...], powiecie s., gminie B. S., obrębie Ł., do przyznania Jednolitej Płatności Obszarowej zakwalifikowano obszar 1,03 ha. Organy ARiMR kwalifikując taki właśnie obszar do przyznania płatności przeanalizowały zarówno ortofotmapę tej działki jak i wypełniony przez Skarżącą załącznik graficzny. Pomimo, iż uzyskana wartość powierzchni użytkowanej rolniczo w wyniku wykonanego przez organ pomiaru powierzchni uprawnionej do płatności zgodnie z załącznikiem graficznym wyniosła 0,88ha, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał płatność do maksymalnej powierzchni kwalifikowanej wyznaczonej dla tej działki, która wyniosła 1,03ha. Niezasadny zdaniem Sądu I instancji był zarzut błędnej analizy stanu faktycznego uprawianych rolniczo działek o nr ew. 84/1 i 46. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydając decyzję uwzględnił wyniki kontroli administracyjnej. Z uwagi na stwierdzoną procentową różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną (0,5203%), podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji zasadnie był art. 58 ust.3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 w myśl którego, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej 21,14 ha. Przyznanie płatności zwierzęcej uregulowane jest w §6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2009r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z §6 ust. 1 cyt. rozporządzenia płatność zwierzęca w danym roku kalendarzowym przysługuje, jeżeli: 1) rolnik lub jego małżonek w okresie od 1 kwietnia 2005r. do 31 marca 2006r. był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, co potwierdza wpis lub zgłoszenie tych zwierząt do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, także w przypadku gdy osoby te nie pozostawały w związku małżeńskim w tym okresie, 2) na podstawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych, złożonego w 2006r. rolnikowi lub jego małżonkowi przyznano płatność uzupełniającą do powierzchni: trwałych użytków zielonych lub upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych, lub mieszanek roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami, jeżeli we wniosku złożonym w 2006r. o przyznanie tej płatności rolnik wskazał taki rodzaj mieszanki - także w przypadku gdy osoby te nie pozostawały w związku małżeńskim. W ust. 2 przywołanego przepisu określono natomiast, że płatność zwierzęca przysługuje do powierzchni trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej na dany rok, nie większej jednak niż powierzchnia maksymalna ustalona dla danego rolnika, zwana dalej "powierzchnią maksymalną", która stanowi najmniejszą z następujących powierzchni: powierzchnia ustalona jako iloraz liczby zwierząt, o których mowa w ust. 1 pkt 1, przeliczonych na duże jednostki przeliczeniowe (DJP), i współczynnika 0,3, powierzchnia trwałych użytków zielonych lub upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych lub mieszanek roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami, do której została przyznana płatność określona w ust. 1 pkt 2. W ust. 3 wskazano natomiast, że liczbę dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) oblicza się jako iloczyn liczby zwierząt, o których mowa w ust. 1 pkt 1, i współczynnika ustalonego z uwzględnieniem rodzaju i wieku zwierząt, zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia, według stanu na dzień, w którym liczba (DJP) w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest największa. Liczbę zwierząt, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zgodnie z ust. 4 ustala się na podstawie: danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt-w przypadku bydła, owiec i kóz, zaświadczenia wydawanego przez podmiot prowadzący rejestr koniowatych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, złożonego na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa-w przypadku koni. W §7 ust. 1 rozporządzenia z 9 marca 2009r. ustawodawca określa, iż w przypadku gdy rolnik nie spełnia wymagań określonych w §6 ust. 1 pkt 1, lecz spełnia wymagania określone w §6 ust. 1 pkt 2, płatność zwierzęca w danym roku kalendarzowym przysługuje mu po spełnieniu warunków, o których mowa w pkt 1 i 2 przywołanego przepisu. §8 ust. 1 stanowi zaś, że w przypadku gdy rolnik nie spełnia wymagań określonych w §6 ust.1, płatność zwierzęca przysługuje mu, jeżeli w latach 2004-2006 nie występował z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub płatności uzupełniającej, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 4 ustawy z 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004r. Nr 6, poz. 40, ze zm.) oraz art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - dodatkowo - po spełnieniu warunków, o których mowa w pkt 1 i 2 przywołanego przepisu. Jednym z warunków przyznania płatności zwierzęcej jest wykazanie bydła lub owiec, lub kóz lub koni od 1 kwietnia 2005r. do 31 marca 2006r. tj. w "okresie referencyjnym", potwierdzonego wpisem lub zgłoszeniem tych zwierząt do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych. Jest to płatność historyczna tzn. taka, która nie jest powiązana z bieżącą produkcją i aktualnym stanem zwierząt lecz ze stanem zwierząt zgłoszonych do rejestru zwierząt gospodarskich w okresie referencyjnym poprzedzającym przyznanie płatności zwierzęcej. Dołączony do akt niniejszej sprawy (zgromadzony w toku postępowania o przyznanie płatności za 2008r.) dowód w postaci podpisanego przez Kierownika [...] Związku Hodowców Koni w S. pisma w którym informuje, iż J. S. w okresie od 1 kwietnia 2005r. do 31 marca 2006r. nie posiadała wpisanych lub zgłoszonych koni do rejestru koniowatych bezspornie potwierdza fakt, iż skarżąca nie spełnia warunku, o którym mowa w §6 ust.1 pkt 1 rozporządzenia z 9 marca 2009r. uprawniającego do uzyskania płatności zwierzęcej. Dopiero 5 lipca 2006r. skarżąca złożyła wniosek w powyższym zakresie, a więc już po zakończeniu okresu referencyjnego. Również z przedłożonego przez skarżącą zaświadczenia [...] Związku Hodowców Koni z 3 grudnia 2012r. nie wynika kiedy konie będące w posiadaniu skarżącej zostały zgłoszone do rejestracji bądź zarejestrowane, co ma decydujące znaczenie dla wielkości płatności zwierzęcej. IV. J. S. działając przez pełnomocnika adwokata zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej-p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd naruszeń przepisów postępowania administracyjnego przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. tj. art. 7 k.p.a. w zw z art. 75§1 k.p.a. w zw z art. 77§1 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 78§1 k.p.a. polegających na zaniechaniu przez organ administracji podjęcia wszelkich czynności prowadzących do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z zatem prowadzenie postępowania wbrew zasadzie zaufania obywateli do władzy publicznej: 1) zaniechania dokonania czynności prowadzących do ustalenia od kiedy skarżąca zgłosiła do właściwego rejestru swoje konie a więc od kiedy można mówić, że jest posiadaczem koni w rozumieniu §6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2009r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wydając decyzję jedynie w oparciu o zaświadczenie z 28 kwietnia 2010r. wydane w zw z postępowaniem o przyznanie płatności za 2008r., 2) zaniechanie ustalenia przez organ czy konie, których posiadaczem jest skarżąca były zgłaszane zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy z 24 kwietnia 1997r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej do właściwego rejestru koniowatych a jeżeli tak to dlaczego dane te nie zostały przeniesione do właściwego rejestru prowadzonego wg ustawy z 2 kwietnia 2004r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, 3) w konsekwencji braku ustalenia przez organ administracyjny od kiedy Polski Związek Hodowców Koni posiada informacje o koniach skarżącej i czy było ono zgłoszone do księgi koni prowadzonej przez Związek przed 1 lipca 2003r. co zaś umożliwiłoby ustalenie czy konie te należało uznać za wpisane do rejestru koniowatych zgodnie z art. 38 pkt 2 w/w/ ustawy, 4) przerzucenie na skarżącą odpowiedzialności za błędną interpretację przepisów prawa przez organ administracyjny, 5) zaniechanie przez organ administracyjny przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez skarżącą mianowicie dokonania ponownego przeliczenia rolniczo uprawianych przez skarżącą gruntów, pomimo, że okoliczność ta miała znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w S. Uzasadniając skargę kasacyjną skarżąca przedstawiła uzasadnienie wniesionych zarzutów oraz stanowisko w sprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie sporządzono. V. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w §2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują. Tym samym wyrok Sądu I instancji podlega kontroli pod kątem ustalenia, czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami wyartykułowanymi w skardze kasacyjnej. Dodać przy tym należy, że rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli wskazanymi przepisami prawa materialnego lub procesowego. Natomiast NSA nie jest władny badać czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. W skardze kasacyjnej zawarto jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które sprowadzają się do tego, że Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie dostrzegł, iż organy administracji zaniechały ustalenia stanu faktycznego sprawy a to: nie zbadały od kiedy konie skarżącej były ujawnione w rejestrze koniowatych, czy konie te zgłoszono w trybie i na zasadach wynikających z art. 7 ust. 5 ustawy z 24 kwietnia 1997r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej, jak również zaniechano ustalenia od kiedy PZHK posiadał w swoich zasobach stosowne informacje na temat koni skarżącej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te są nietrafne. Punktem wyjścia w tej sprawie jest §6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2009r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2009r., Nr 40, poz. 326 ze zm.) wg którego, płatność zwierzęca w danym roku kalendarzowym przysługuje, jeżeli: rolnik lub jego małżonek w okresie od 1 kwietnia 2005r. do 31 marca 2006r. był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, co potwierdza wpis lub zgłoszenie tych zwierząt do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, także w przypadku gdy osoby te nie pozostawały w związku małżeńskim w tym okresie. Organ ustalił, opierając się na zaświadczeniu z 22 grudnia 2008r. wydanym przez [...] Związek Hodowców Koni, że cyt. powyżej okresie referencyjnym, skarżąca nie posiadała koni, które uprawniałyby ją do otrzymania płatności zwierzęcej. Skarżąca kasacyjnie konsekwentnie stoi na stanowisku, że pomimo niezgłoszenia posiadanych przez nią koni w okresie referencyjnym, posiadała takowe i należały się jej płatności. Swoje uprawnienie do płatności wywodzi z tego, że z dniem 1 maja 2004r. dane, które były w posiadaniu podmiotów o których mowa w art. 7 ust. 5 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz Inspekcji Weterynaryjnej w celu prowadzenia ksiąg i rejestru koni, ,,z mocy prawa" przechodzą do systemu identyfikacji i rejestracji zwierząt zatem dane odnoszące się do jej koni winny niejako automatycznie znaleźć się w tych systemach wobec czego nie widziała potrzeby zgłaszania koni do PZHK. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska skarżącej kasacyjnie. Z art. 38 ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, wynika, że dane pozyskane do 1 maja 2004r. przez wymienione podmioty, wykorzystuje się przy tworzeniu systemu. Przyjęte rozwiązane legislacyjne, nie oznacza jednak, że dane te ,,z mocy prawa" przechodzą do systemu, bowiem w art. 5 ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, ustawodawca wskazał, że rejestry koniowatych (które są odrębnym zasobem danych od rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych), prowadzą: w przypadku koniowatych hodowlanych-właściwy podmiot prowadzący księgę lub rejestr, w rozumieniu przepisów o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich a w przypadku pozostałych koniowatych-właściwy podmiot prowadzący księgę koni rasy polski koń zimnokrwisty, w rozumieniu przepisów o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich. Nie można zatem przyjąć, jak chce tego skarżąca kasacyjnie, że wszelkie dane dotyczące jej koni ,,przeszły" do systemu zwierząt i była zwolniona od dokonania stosownego zgłoszenia. Nawet gdyby przyjąć ten punkt widzenia, to z akt sprawy nie tylko nie wynikało by skarżąca kasacyjnie zgłaszała do rejestru koniowatych lub systemu ,,nowe" zwierzęta ale także nie zgłaszała faktu sprzedaży względnie innej utraty zwierząt już posiadanych, które wpływały na liczebność stada koni. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut, iż WSA w S. nie uwzględnił naruszenia przepisów przez organy administracji w zakresie zaniechania przez te organy ustalenia stanu faktycznego. Godzi się zauważyć, że zgodnie z art. 16 ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, w przypadku zmiany właściciela koniowatego: 1) paszport koniowatego jest przekazywany nowemu właścicielowi koniowatego wraz z przeniesieniem posiadania tego koniowatego; 2) nowy właściciel jest obowiązany zawiadomić o tej zmianie, w terminie 7 dni, podmiot, o którym mowa w art. 5, przedstawiając: a) umowę, na podstawie której zostało przeniesione prawo własności koniowatego albo pisemne oświadczenie o nabyciu koniowatego, w którym są zawarte dane poprzedniego właściciela tego koniowatego, a w szczególności: imię i nazwisko albo nazwa, miejsce zamieszkania i adres albo siedziba i adres, numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) albo numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), b) paszport koniowatego; 3) opłatę za wprowadzenie danych nowego właściciela do rejestru, o którym mowa w art. 13, oraz do paszportu koniowatego ponosi nowy właściciel koniowatego. Art. 16a ust. 2 ustawy stanowi natomiast, że jeżeli istnieją rozbieżności między informacjami zawartymi w rejestrze koniowatych a stanem faktycznym, podmioty, o których mowa w art. 5, na wniosek właściciela koniowatego dokonują aktualizacji tych informacji. Reasumując tę część rozważań, wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy opierając się na właściwych dokumentach. Organ administracji dysponując zaświadczeniem wydanym przez [...] Związek Hodowców Koni, nie miał żadnych podstaw by kwestionować dane w nim ujawnione. W przypadku zaistnienia rozbieżności między stanem faktycznym a ujawnionymi danymi, rzeczą skarżącej kasacyjnie było wyjaśnienie tego i doprowadzenie do tego by rejestr koniowatych odzwierciedlał wszystkie działania skarżącej kasacyjnie, relewantne dla otrzymania stosownych płatności. Tak się jednak w sprawie nie stało. Ustosunkowując się do zarzutu nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w celu przeliczenia gruntów rolniczo uprawianych przez skarżącą kasacyjnie, to wskazać należy, że zarzut ten nie został w ogóle uzasadniony w skardze kasacyjnej, co powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł się do niego odnieść. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skarg kasacyjnych i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.