II GSK 231/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Cudna po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Op 228/20 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 maja 2020 r. nr BP.501.1247.2019.0164.OP84075 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Op 228/20, po rozpoznaniu skargi A. Sp. z o.o. w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 maja 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, w pkt 1/ uchylił zaskarżoną decyzję, a w pkt 2/ zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 16 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256; powoływanej dalej jako: k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ nie uwzględniając treści decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu nr [...] naruszył powołane przepisy prawa procesowego, podczas gdy wbrew ocenie Sądu I instancji wskazana decyzja, jako że została wydana już po kontroli, nie mogła mieć znaczenia dla oceny okoliczności faktycznych z dnia kontroli, w szczególności pozostawała bez wpływu na istniejący w chwili kontroli zakres uprawnień i obowiązków wynikających z udzielonego stronie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii komunikacyjnej O. – D., wobec czego przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta O. pozostawała bez związku z postępowaniem wszczętym i zakończonym uchyloną przez Sąd I instancji decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej; - polegające na uznaniu, że organ naruszył powołane przepisy prawa procesowego poprzez nieuwzględnienie poglądów innego organu w sytuacji, gdy w ramach przyznanych kompetencji do prowadzenia postępowań z zakresu naruszenia warunków i obowiązków przewozu drogowego, Główny Inspektor Transportu Drogowego był obowiązany wyrazić własną ocenę prawną i faktyczną, a kwestia że ocena ta nie była zbieżna z oceną innego organu administracyjnego prezentowaną w innym postępowaniu, w żadnym razie nie może przesądzać o wadliwości wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji, - polegające na uznaniu, że Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia zasad określonych w art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w sytuacji, gdy wyrażone w decyzji organu stanowisko dotyczące wykładni art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140, powoływanej dalej jako: u.t.d.) jest konsekwencją utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym znajdującej akceptację w jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 76 § 1 i § 3, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w niczym nieuprawnionym i błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji w zakresie ustaleń faktycznych, że okoliczność niewyposażenia pojazdu w boczne tablice kierunkowe nie została należycie ustalona, podczas gdy wskazane naruszenie potwierdza protokół kontroli, w której uczestniczył kierowca i który podpisał ten protokół nie wnosząc w tym zakresie żadnych uwag a ustaleń tych nie podważają gołosłowne twierdzenia skarżącej, zaś zaskarżona decyzja wbrew ocenie Sądu I instancji zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób logiczny, staranny i wyczerpujący wyjaśniające motywy zapadłego rozstrzygnięcia. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. W skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie zarzuty naruszenia prawa procesowego, przy czym w pewnym zakresie powiązano je z zastosowaną przez organ wykładnią art. 20a ust. 1 u.t.d. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczył oceny stanowiska WSA, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym stwierdził, że decyzja ta jest niezgodna z prawem z uwagi na niedokonanie przez organ należytej i wyczerpującej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, co skutkowało wyrażeniem przedwczesnego stanowiska, że w przypadku skarżącej spółki zostały spełnione przesłanki z art. 92a ust. 1 u.t.d. do nałożenia na nią kary pieniężnej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przeprowadzone przez organ ustalenia faktyczne nie uzasadniały – zdaniem Sądu I instancji – przyjęcia ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie oraz zaakceptowania dokonanej na ich podstawie oceny, że na skarżącą spółkę zasadnie nałożono karę pieniężną za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu z uwagi na zmianę trasy przejazdu, a także za naruszenie dotyczące braku tablicy bocznej w pojeździe. W ocenie WSA, organ nie podjął wszystkich możliwych działań zmierzających do bezspornego ustalenia zasadności nałożenia na skarżącą kary pieniężnej i usunięcia wątpliwości co do przyjętych naruszeń z l.p. 2.5 oraz l.p. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zarzuty skargi kasacyjnej organu nie uzasadniały twierdzenia, że rezultat kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku WSA, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Innymi słowy, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają stanowiska Sądu I instancji, że kontrolowana przez ten Sąd decyzja, wydana w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, jest niezgodna z prawem. Jak już wyżej zasygnalizowano, zdaniem NSA komplementarny charakter zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej uzasadniał ich łączne rozpoznanie, gdyż zarzuty te koncentrowały się na naruszeniu przepisów postępowania, tj. naruszeniu art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 16 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 76 § 1 i 3 k.p.a. i błędnym przyjęciu oraz uznaniu przez Sąd I instancji, że przy ustalaniu stanu faktycznego organ nie uwzględnił treści decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] kwietnia 2019 r. wydanej w przedmiocie odstępstwa od warunków określonych w udzielonym skarżącej spółce zezwoleniu, a także błędnym przyjęciu przez WSA, że w rozpoznawanej sprawie nie została należycie ustalona okoliczność niewyposażenia pojazdu w boczne tablice kierunkowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezasadne należało uznać sformułowane w skardze kasacyjnej organu zarzuty naruszenia prawa procesowego. W tym kontekście należy podkreślić, iż skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, iż organ nie dokonał należytej i wyczerpującej oceny zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego w zakresie naruszenia z l.p. 2.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., a w zakresie naruszenia z l.p. 2.5 załącznika nr 3 do u.t.d. oparł się na niekompletnym materiale dowodowym, który nie mógł być uznany za wystarczający do ustalenia okoliczności stanu faktycznego. Należy pamiętać, iż przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Sądu I instancji uchylający wydaną w II instancji decyzję GITD z powodu niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, niezbędnych dla ustalenia czy skarżąca winna zostać obciążona administracyjną karą pieniężną za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, czy też miała prawo do odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu, a także za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym w zakresie prawidłowego oznakowania lub wyposażenia pojazdu. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że nie jest w tym zakresie wystarczające ograniczenie się przez organ II instancji do relacji przebiegu wydarzeń oraz prowadzenie rozważań w zakresie czasu obowiązywania decyzji o odstępstwie od wyznaczonej w zezwoleniu trasy przejazdu, bowiem podstawowe znacznie ma tu kompletność materiału dowodowego oraz ocena zgromadzonych dowodów, w tym również wydanej przez Prezydenta Miasta O. decyzji o odstępstwie. Trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że w niniejszej sprawie zabrakło także prawidłowej oceny przez organ zgromadzonych dowodów w odniesieniu do drugiego z naruszeń. Rację ma Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, iż organ powinien dokonać wszechstronnego rozpatrzenia dowodów, czego w rozpoznawanej sprawie zabrakło. Organ wykonujący to zadanie powinien z dużą starannością rozważyć wszystkie istotne okoliczności danej sprawy, dochodząc do konkluzji, która jest zgodna z regułami logicznego rozumowania i znajduje pełne odzwierciedlenie w kompletnym materiale dowodowym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzja uchylona przez Sąd I instancji nie spełnia tych wymagań. Z tego względu NSA nie podziela zarzutów skargi kasacyjnej co do tego, że Sąd I instancji naruszył wskazane w petitum tej skargi przepisy procesowe przez błędne przyjęcie, że organ nie ustalił stanu faktycznego sprawy w sposób pełny i wnikliwy oraz nie ustosunkował się do podnoszonych przez stronę okoliczności i dowodów. Zaskarżony wyrok Sądu I instancji został wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. czyli opiera się na zarzucie naruszenia przepisów postępowania. Uzasadnienie wyroku wskazuje zaś na liczne uchybienia procesowe w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych oraz oceny dowodów. Konkludując należy zatem podzielić stanowisko Sądu I instancji, wskazującego na naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego, odnoszących się do prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zważyć nadto trzeba, iż w myśl naczelnej zasady postępowania administracyjnego, tj. zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. i skonkretyzowanej przepisem art. 77 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają każdorazowo obowiązek dokonać wszechstronnej oceny konkretnej sprawy, jak i podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia jej stanu faktycznego. Powyższe z kolei winno znaleźć swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Brak takiego działania po stronie GITD musiał skutkować przyjęciem naruszeń stwierdzonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zaś ich wykazanie dawało podstawę do uchylenia decyzji objętej skargą. Zaniechanie dokładnego wyjaśnienia przez orzekający w sprawie organ istotnego elementu jej stanu faktycznego oraz pominięcie znajdującej się w materiale dokumentacyjnym sprawy pozytywnej decyzji o odstępstwie od warunków określonych w zezwoleniu czynić musiało bezzasadnym przywołane wyżej zarzuty skargi kasacyjnej. W tym miejscu wskazać należy, że niewątpliwie art. 92a ust. 1 u.t.d. wyraża zasadę, według której podlega karze pieniężnej wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, w razie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Nie jest przy tym sporne w sprawie, że do obowiązków, naruszenie których skutkuje zastosowaniem ww. sankcji, należy wykonywanie przewozu zgodnie z zezwoleniem przewidzianym w art. 18 u.t.d., określającym m.in. przebieg trasy przewozu (art. 20 ust. 1 pkt 2 u.t.d.), miejscowości, w których znajdują się przystanki – przy przewozach regularnych osób (art. 20 ust. 1 pkt 3 u.t.d.) i zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy, stanowiącym załącznik do zezwolenia (art. 20 ust. 1a u.t.d.). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nie bez znaczenia dla ustalenia przez organ okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy pozostaje ponadto regulacja umiejscowiona w art. 20a ust. 1 u.t.d., który to przepis stanowi, że warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 u.t.d., nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. Bezspornie przyjąć należy, iż unormowaniem zawartym w cytowanym przepisie ustawodawca wprowadził odstępstwo od wymogu wykonywania przewozu zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu. Skoro zatem z mocy omawianego przepisu, w razie wystąpienia okoliczności w nim przewidzianych, wykonujący przewóz zwolniony jest z obowiązku stosowania warunków określonych w zezwoleniu, to tym samym organ winien był w sposób właściwy ocenić fakt wystąpienia na pierwotnie wyznaczonej trasie przejazdu właśnie takich okoliczności, które uniemożliwiały skarżącej wykonywanie przewozu zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy. Wbrew stanowisku organu zaprezentowanemu w skardze kasacyjnej, dla ustalenia wystąpienia tej okoliczności bez znaczenia był przy tym fakt, iż decyzja Prezydenta Miasta O. o odstąpieniu od warunków określonych w zezwoleniu została wydania dopiero w dniu [...] kwietnia 2019 r., a zatem już po kontroli drogowej. Podkreślić bowiem należy, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji w wyroku uchylającym zaskarżoną decyzję, iż organ nie powinien był dokonywać niejako "ponownej" oceny zasadności wniosku skarżącej o odstąpienie od warunków zezwolenia, lecz - zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego - zobowiązany był do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy czym jego obowiązkiem było w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Skoro zatem skarżąca w toku całego postępowania podnosiła okoliczność remontów na wyznaczonej w zezwoleniu trasie oraz wystąpienia w związku z tym niezależnych od niej okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy, a nadto wystąpienie tej okoliczności zostało udowodnione decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., to obowiązkiem organu odwoławczego była nie tyle nawet ocena skutków prawnych tej decyzji, co ocena wystąpienia samej tej przesłanki oraz jej wpływu na możliwość niezastosowania się przez przewoźnika do warunków określonych zezwoleniem. Zasadnie zatem WSA uznał, że organ - twierdząc, iż przejazd do miejscowości B. wprawdzie był utrudniony, jednak był możliwy - dokonał błędnej i niepełnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów oraz analizy stanu faktycznego, bowiem okoliczności zezwalające na niestosowanie warunków określonych w zezwoleniu istniały już w chwili złożenia przez spółkę wniosku o odstępstwo, czyli w dniu 12 marca 2019 r., a zatem jeszcze przed kontrolą drogową przeprowadzoną w dniu 22 marca 2019 r., co zostało tylko skutecznie potwierdzone decyzją o odstępstwie wydaną w dniu [...] kwietnia 2019 r. W sytuacji, gdyby przeprowadzono pełną i wyczerpującą analizę materiału dowodowego oraz dokonano ustalenia na tej podstawie okoliczności stanu faktycznego, organ musiałby rozważyć czy w sprawie w ogóle doszło do naruszenia i czy nie zachodzą przesłanki wyłączające nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za wykonywanie przewozu niezgodnie z warunkami uzyskanego przez nią zezwolenia, w zakresie w jakim w konkretnych okolicznościach warunków tych przestrzegać nie musiała. Organ powinien również ocenić ewentualne wystąpienie przesłanek egzoneracyjnych z art. 92c ust. 1 u.t.d., określających przypadki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niewystarczające i niczym nieuzasadnione jest bowiem stanowisko organu skarżącego kasacyjnie, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c u.t.d. W tym zakresie organ, poza przytoczeniem treści przepisu, nie przedstawił żadnej argumentacji. Dotychczasowe wywody prowadzą do wniosku, że Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu nie postawiono skutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Wskazanie w zaskarżonym wyroku na konieczność ustalenia przez organ niespornych faktów po przeprowadzeniu wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz wzięcia pod uwagę wystąpienia okoliczności niezależnych od wykonującej przewóz i uniemożliwiających wykonywanie go zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy jest zaś kwestią ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ustalenie faktu w stosowaniu prawa oznacza ujęcie udowodnionego faktu w języku stosowanej normy. Przez przyjęcie określonej oceny stwierdzonego faktu ustalony zostaje stan faktyczny sprawy, od którego z kolei zależy możliwość dokonania subsumcji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazanie przez Sąd I instancji na naruszenie przez organ przepisów postępowania, z uwagi na niewyjaśnienie w pełnym zakresie stanu faktycznego, było uzasadnione również w odniesieniu do stwierdzonego w trakcie kontroli drogowej drugiego naruszenia dotyczącego braku tablicy bocznej w pojeździe, a zatem naruszenia z l.p. 2.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż w konsekwencji niewykazania przez organ należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak tego wymaga art. 7 k.p.a., organ nie mógł również sporządzić uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymaganiom stawianym przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Uznając, że organ dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie można Sądowi I instancji - wskazującemu na konieczność wyjaśnienia istotnych kwestii w sprawie – również postawić skutecznego zarzutu naruszenia (poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji) przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu administracji, Sąd I instancji nie naruszył zatem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 16 § 1, art. 76 § 1 i § 3, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. WSA słusznie bowiem przyjął, że brak stosownych ustaleń co do wystąpienia okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozu zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozu oraz co do rzeczywistego braku bocznej tablicy w pojeździe nie pozwalał stwierdzić, czy skarżąca spółka wykonywała przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, za co zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d. winna podlegać karze pieniężnej. Jeszcze raz należy zaznaczyć, że trafnie wskazał WSA, iż organ naruszył w tym zakresie obowiązek należytego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, a nadto nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości swojego stanowiska. Brak takiego działania po stronie organów musiał skutkować przyjęciem naruszeń stwierdzonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zaś ich wykazanie dawało podstawę do uchylenia decyzji objętej skargą. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.