II GSK 23/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1398/20 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niezamieszczenie na stacji paliw informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I Wyrokiem z dnia 9 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1398/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] grudnia 2018 r., a także umorzył postępowanie administracyjne i zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącej. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że Inspektorzy reprezentujący Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w dniu 17 października 2018 r., przeprowadzili kontrolę dotyczącą jakości paliw ciekłych, dokumentów dotyczących pochodzenia i jakości badanego paliwa oraz kontroli zamieszczenia na stacji paliw informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych - na zakładowej stacji paliw w P., przy ul. [...], należącej do skarżącej. W toku kontroli stwierdzono, że skarżąca nie zamieściła na kontrolowanej zakładowej stacji - w miejscu widocznym i ogólnodostępnym - informacji dotyczącej zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych na tej stacji, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z art. 9a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2018 r. poz. 427; dalej jako: "ustawa o systemie monitorowania"). Ustalenia te udokumentowano w protokole kontroli z dnia 17 października 2018 r. oraz dokumentacji fotograficznej dołączonej do protokołu kontroli. W dniu [...] grudnia 2018 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wydał decyzję nakładającą na skarżącą administracyjną karę pieniężną w wysokości 5000 zł, za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 9a ustawy o systemie monitorowania. Skarżąca złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji organy pierwszej instancji. W dniu [...] stycznia 2019 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydał decyzję, którą uchylił decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w decyzji organu pierwszej instancji błędnie przyjęto, że na kontrolowanej zakładowej stacji prowadzono sprzedaż oleju napędowego. Przeciwko takim ustaleniom przemawiał brak koncesji na sprzedaż paliw ciekłych oraz brak nawet kasy fiskalnej. Nie można było więc zgodzić się ze stwierdzeniem w uzasadnieniu tej decyzji, iż w dniu kontroli na zakładowej stacji prowadzona była sprzedaż oleju napędowego. Jednocześnie organ wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż na kontrolowanej stacji zakładowej gromadzone były paliwa ciekłe wykorzystywane na własne potrzeby skarżącej, a więc zgodnie z art. 9a ust. 3 ustawy o systemie monitorowania. obowiązek zamieszczenia informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych gromadzonych na stacji zakładowej istniał. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że kontrolę u skarżącej przeprowadzono w oparciu o przepisy ustawy o systemie monitorowania. Ustawa ta, w art. 2 definiuje dwa rodzaje stacji, stację paliwową (art. 2 ust. 1 pkt 18 ustawy o systemie monitorowania) i stację zakładową (art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy o systemie monitorowania). I tak, stacją paliwową jest zespół urządzeń służących do zaopatrywania przez przedsiębiorcę w paliwa w szczególności pojazdów, w tym ciągników rolniczych, maszyn nieporuszających się po drogach, a także rekreacyjnych jednostek pływających. Z kolei stacją zakładową jest zespół urządzeń należących do przedsiębiorcy, służących do zaopatrywania w paliwa w szczególności pojazdów, w tym ciągników rolniczych, maszyn nieporuszających się po drogach, rekreacyjnych jednostek pływających, a także wybranych flot, przez niego używanych. Zdaniem organu, stacja paliwowa służy do obsługi wielu zewnętrznych odbiorców paliwa, zaś w przypadku zakładowej odbiorca jest jeden, czyli przedsiębiorca, do którego stacja należy. Kontrolowana stacja w ocenie organu była zakładową stacją paliw. W ocenie organu, art. 9a ust. 3 ustawy o systemie monitorowania, nie pozostawiał wątpliwości, iż będący przedmiotem sporu obowiązek, dotyczy także stacji zakładowych a takiego charakteru tej stacji skarżąca nie kwestionowała. Zdaniem organu okoliczności wskazane w treści odwołania przemawiały za uchyleniem decyzji pierwszej instancji co jednak nie zmienia tego, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, a w szczególności protokół kontroli i dokumentacja fotograficzna, nie pozostawiają wątpliwość, iż skarżąca prowadziła stację zakładową, na której nie została zamieszczona informacja dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych gromadzonych na tej stacji zakładowej a zatem zasadne jest wymierzenie skarżącej kary pieniężnej w wysokości 5000 zł, za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 9a ustawy o systemie monitorowania, za niezamieszczenie na zakładowej stacji paliw w P., przy ul. [...], informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych gromadzonych na tej stacji albowiem obowiązek ten nie został przez skarżącą zrealizowany. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2019 r. (sygn. akt VI SA/Wa 649/19) została oddalono. W ocenie Sądu nie ma było bowiem wątpliwości, że zgodnie z art. 9a ust. 3 ustawy o systemie monitorowania przepisy art. 9a ust. 1 i 2 tej ustawy stosuje się odpowiednio do stacji zakładowych, co oznacza, że skarżąca miała obowiązek umieścić na prowadzonej przez siebie stacji zakładowej w P., w widocznym i ogólnodostępnym miejscu, czytelne informacje dotyczące zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu, w szczególności informację o zawartości bioetanolu w benzynach silnikowych. Konsekwencją niedopełnienia tego obowiązku było, zgodnie z art. 35a pkt 4 ustawy o systemie monitorowania, nałożenie kary w wysokości przewidzianej w art. 35c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania. Sąd nie podzielił przy tym stanowiska skarżącej, że przedsiębiorca podlega rygorom przewidzianym w art. 9a ustawy o systemie monitorowania, o ile prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych lub zakładowych. Zdaniem Sądu organ słusznie przyjął, że ustawodawca takiego rozróżnienia wśród stacji zakładowych nie wprowadza. Od powyższego wyroku została wywiedziona skarga kasacyjna przez Skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2020 r. (sygn. akt II GSK 45/20) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, dlaczego Sąd uznał, że skarżąca jest "przedsiębiorcą" w rozumieniu tej ustawy, a więc że jest podmiotem, do którego są adresowane przepisy art. 9a w związku z art. 35a pkt 4 i art. 35 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd powinien dokonać wnikliwej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i precyzyjnie wskazać w uzasadnieniu wyroku podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienie, dokonując na potrzeby tego uzasadnienia wyczerpującej analizy regulacji prawnej ustawy o systemie co do zakresu podmiotowego i przedmiotowego nałożonego tą ustawą obowiązku informowania o biokomponentach paliw. W uzasadnieniu Sąd powinien także ustosunkować się do argumentacji podniesionej przez skarżącą oraz uwzględnić wskazane powyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny przepisy. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] grudnia 2018 r., a także umorzył postępowanie administracyjne i zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącej. W uzasadnieniu wskazał natomiast, że wykładnia art. 9a ust. 1 i 2 w związku z ust. 3 ustawy o systemie monitorowania zakładająca, że na każdej stacji zakładowej - niezależnie od tego, czy jest na niej prowadzona przez przedsiębiorcę działalność w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych czy też nie - wymagane jest umieszczenie informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tych stacjach, nie znajduje oparcia w tych przepisach prawa. Nie każda bowiem stacja zakładowa będzie objęta obowiązkiem umieszczania informacji o zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji obowiązkiem tym będzie objęta jedynie taka stacja, która prowadzona jest przez przedsiębiorcę w ramach wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych (art. 2 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit a oraz ust. 1 pkt 19 ustawy o systemie). Trzeba bowiem zauważyć analizując treść tych przepisów prawa, że ustawodawca nie wskazał w art. 9a ust. 3 ustawy o systemie monitorowania innego podmiotu zobowiązanego a jedynie rozszerzył zakres obowiązku wskazanego w ust. 1 tego artykułu na inny przedmiot aktywności przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych tj. na prowadzone przez niego stacje zakładowe. A zatem w odniesieniu do skarżącej nie mógł znaleźć zastosowania art. 35a pkt 4 ustawy o systemie monitorowania dotyczący nałożenia kary pieniężnej albowiem skarżąca nie była podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 9a ust. 1 i 3 tej ustawy. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a.") oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd wyżej wymienionych wniosków uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: błędnej wykładni art. 9a ust. 1 w związku z ust. 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 19 w związku z art. 2 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania polegającej na uznaniu, że skarżąca spółka prowadząca stację zakładową nie jest podmiotem zobowiązanym do zamieszczania informacji o zawartości biokomponentów i że w konsekwencji względem skarżącej spółki nie ma zastosowania art. 35 pkt 4 ustawy o systemie monitorowania co skutkowało uchyleniem decyzji pierwszej i drugiej instancji oraz umorzeniem postępowania, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że podmiot prowadzący stację zakładową jest obowiązany do zamieszczania informacji o zawartości biokomponentów, a skutkiem niedotrzymania tego obowiązku jest zastosowanie sankcji na podstawie art. 35a pkt 4 ustawy o systemie monitorowania. III Skarżąca spółka złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej na koszt organu administracji oraz zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna oparta została tylko na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać należy, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy prawidłowości oceny przez Sąd pierwszej instancji niezaistnienia podstaw do zastosowania względem skarżącej przepisu art. 35a pkt 4 w związku z art. 9a ustawy o systemie monitorowania, a zatem podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za niezamieszczenie na zakładowej stacji paliw informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych gromadzonych na tej stacji paliw. Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego uznać należało za niezasadny. Skarżący kasacyjnie organ w petitum skargi kasacyjnej wskazał na błędną wykładnię art. 9a ust. 1 w związku z ust. 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 19 w związku z art. 2 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania polegającą na uznaniu, że skarżąca prowadząca stację zakładową nie jest podmiotem zobowiązanym do zamieszczania informacji o zawartości biokomponentów i że w konsekwencji względem skarżącej nie ma zastosowania art. 35 pkt 4 ustawy o systemie monitorowania. Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może przybrać postać błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania. Uzasadnienie zarzutu błędnej wykładni związane jest z wykazaniem, że przyjęte przez Sąd pierwszej instancji rozumienie określonego przepisu narusza uznane dyrektywy interpretacyjne. Wymaga zatem z jednej strony wskazania, na czym polega błąd sądu w interpretacji przepisu, jakie dyrektywy zostały naruszone, zaś z drugiej strony wykazania, jakie winno być prawidłowe rozumienie przepisu. W niniejszej spawie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię. Argumentacja skargi kasacyjnej w tym zakresie nie odnosi się do kwestii rozumienia przepisu. Uzasadnienie bowiem tego zarzutu skargi kasacyjnej odnosi się wyłącznie do kwestii stanu faktycznego i prawidłowości jego ustalenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu podkreślić należy, że przywołane przez nią przepisy materialnoprawne zostały w tej sprawie prawidłowo zinterpretowane, jak i zastosowane. Sąd pierwszej instancji dostatecznie wyjaśnił rozumienie przywoływanych przepisów. Podkreślić należy, że Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności odniósł się do definicji stacji zakładowej, wskazując, że stosownie do art. 2 ust 1 pkt 19 ustawy o systemie monitorowania stacja zakładowa to zespół urządzeń należących do przedsiębiorcy, służących do zaopatrywania w paliwa w szczególności pojazdów, w tym ciągników rolniczych, maszyn nieporuszających się po drogach, rekreacyjnych jednostek pływających, a także wybranych flot, przez niego używanych. Następnie dokonał wykładni pojęcia "przedsiębiorcy" w rozumieniu przepisów ustawy o systemie monitorowania, a więc podmiotu, do którego są adresowane przepisy art. 9a w zw. z art. 35a pkt 4 ustawy o systemie monitorowania, tj. dotyczące obowiązku zamieszczenia czytelnych informacji odnoszących się do zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych. W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania przez przedsiębiorcę, o którym mowa wart. 2 ust. 1 pkt 19 tej ustawy o systemie monitorowania rozumie się bowiem przedsiębiorcę prowadzącego stacją zakładową w ramach wykonywania działalności gospodarczej wymienionej w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania, a także innej działalności. Sąd pierwszej instancji dokonując wykładni przepisu prawa doszedł do wniosku, że stacja zakładowa może być prowadzona na potrzeby działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania, transportowania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu paliw albo wprowadzania do obrotu paliw stałych (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania) lub działalności innej niż została określona w art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że nie na każdej stacji zakładowej dochodzi do wprowadzenia do obrotu paliw ciekłych i nie każdy przedsiębiorca prowadzący stację zakładową będzie wprowadzał do obrotu te paliwa. Może ją bowiem również prowadzić na potrzeby innej działalności nie będącej działalnością polegającą na wprowadzaniu do obrotu paliw. Z akt sprawy wynika, że skarżąca prowadziła stację zakładową, która nie wprowadzała do obrotu paliwa, gromadziła je tylko na własne potrzeby. Okoliczność ta również została potwierdzona przez skarżący kasacyjnie organ w toku postępowania. Skarżąca nie prowadziła działalności w zakresie wprowadzania do obrotu paliw płynnych, ale w głównej mierze działalność związaną z transportem lub usługami wspomagającymi transport lądowy, oraz ze sprzedażą hurtową i detaliczną samochodów osobowych i furgonetek, sprzedażą hurtową i detaliczną pozostałych pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, konsekwencją i naprawą tych pojazdów, sprzedażą hurtową i detaliczną części i akcesoriów do tych pojazdów, wynajmem i dzierżawą pozostałych pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli. Okoliczności te wynikają chociażby również z aktualnego KRS z dnia [...] października 2018 r. załączonego do akt sprawy. Ponadto z akt sprawy nie wynika też, aby skarżąca dysponowała koncesją na obrót paliwami zgodnie z wymogami ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2018 r. poz. 755). A zatem uznać należało, że na stacji zakładowej skarżącej nie dochodziło do wprowadzania do obrotu paliw ciekłych, a jedynie gromadzenia tj. przechowywania paliwa ciekłego nieprzeznaczonego do wprowadzenia do obrotu. Odnosząc się natomiast do treści i wykładni art. 9a ustawy o systemie monitorowania wskazać należy, że przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych są obowiązani do zamieszczenia na stacjach paliwowych czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tych stacjach, w szczególności informacji o zawartości bioetanolu w benzynach silnikowych. W przepisie tym jest mowa o przedsiębiorcy wykonującym działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych. Co istotne, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, dyspozycją tego przepisu nie jest objęty podmiot wykonujący innego rodzaju działalność, która nie jest działalnością gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych. Obowiązek zatem określony w art. 9a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania obciąża zawsze przedsiębiorcę wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacji paliwowej jak i gdy wykonuje tą działalność w ramach prowadzonej stacji zakładowej (art. 9a ust. 1-3 w związku z art. 2 ust. 2 ustawy o systemie). Zgodnie bowiem z art. 9a ust. 3 ustawy o systemie monitorowania ust. 1 tego przepisu stosuje się odpowiednio do stacji zakładowych co oznacza, że o ile przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych prowadzi ją przy wykorzystaniu stacji zakładowej to obowiązek zamieszczania stosownych informacji o zawartości biokomponentów w paliwach rozciąga się także na tę stację zakładową. Niemniej powyższe interpretować należy, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, w ten sposób, że obowiązkowi z art. 9a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania podlegają tylko te stacje zakładowe, które są prowadzone przez podmioty wykonujące działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych. Nie będzie zatem podlegała obowiązkowi umieszczania informacji o zawartości biokomponentów każda stacja zakładowa. Sąd pierwszej instancji zasadnie podkreślił, że ustawodawca nie wskazał w art. 9a ust. 3 ustawy o systemie monitorowania innego podmiotu zobowiązanego a jedynie rozszerzył zakres obowiązku wskazanego w ust. 1 tego artykułu na inny przedmiot aktywności przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych tj. na prowadzone przez niego stacje zakładowe. Wydaje się zatem, że była to świadoma decyzja ustawodawcy. Gdyby bowiem chciał obciążyć obowiązkiem z art. 9a ust. 3 ustawy o systemie monitorowania także przedsiębiorców prowadzących stacje zakładowe na potrzeby innej działalności, nie będącej działalnością w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych, to wprost uregulowałaby tę kwestię w ustawie. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania stwierdzić należy, że zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca nie jest podmiotem zobowiązanym do zamieszczania informacji dotyczącej zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych gromadzonych na jej stacji zakładowej, o którym mowa w art. 9a ust. 1 i 3 ustawy o monitorowaniu, a zatem nie podlega karze pieniężnej wyrażonej w art. 35a pkt 4 ustawy o systemie monitorowania. Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.