II GSK 2270/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Farmaceutycznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 5232/21 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 5 października 2021 r. nr PORZII.61.112.2019.KR.NP.3 w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej i jej działalności oraz nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz A. Sp. z o.o. w K. 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 14 lipca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 5232/21 po rozpoznaniu skargi A. sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca, spółka) uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej: GIF, Inspektor) z 5 października 2021 r. o nałożeniu kary pieniężnej za prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz spółki. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Śląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Katowicach (dalej: WIF, organ pierwszej instancji) decyzją z 8 lipca 2019 r. w pkt 1) stwierdził naruszenie przez spółkę zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2211, dalej: p.f.) poprzez prowadzenie od 14 lutego 2019 r. do dnia wydania decyzji, reklamy wskazanych w decyzji 38 aptek ogólnodostępnych o nazwie "A." zlokalizowanych na terenie województwa śląskiego za pomocą zamieszczonych na stronie internetowej [...] komunikatów dotyczących obniżek cen i promocji wskazanych produktów lub marek kosmetycznych i nakazał zaprzestania prowadzenia powyższej reklamy aptek; w pkt 2) stwierdził naruszenie przez spółkę zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 p.f. poprzez prowadzenie reklamy wskazanych aptek za pomocą zamieszczonych na stronie internetowej [...] komunikatów o rabatach i promocjach (w okresie od 31 stycznia do 14 lutego 2019 r.) oraz gazetek reklamowych (w formie pliku elektronicznego), w których umieszczono w tzw. modułach reklamowych zdjęcia produktów kosmetycznych oraz suplementów diety wraz z cenami sprzedaży lub podano wysokość rabatu w procentach, i umorzył postępowanie w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia powyższej reklamy aptek; w pkt 3) na podstawie art. 129b ust. 1 i 2 p.f. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 48 000 złotych za prowadzenie reklamy, o której mowa w pkt 1 i 2; w pkt 4) nadał rygor natychmiastowej wykonalności nakazowi zawartemu w pkt 1 decyzji. Zaskarżoną decyzją GIF w pkt I uchylił pkt 1 decyzji organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie administracyjne w sprawie nakazania przedsiębiorcy zaprzestania prowadzenia ww. reklamy; w pkt II uchylił pkt 4 decyzji WIF i umorzył postępowanie w zakresie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w pkt III w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 94a ust. 1 p.f. reklama aptek i ich działalności jest zabroniona, wyjątkiem jest jedynie informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki. Inspektor wyjaśnił również, że wobec braku ustawowej definicji pojęcia reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, sposób jego rozumienia został wypracowany przez orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym o reklamowym charakterze działań podejmowanych przez stronę decydują faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest on kierowany. W ocenie organu odwoławczego umieszczenie na stronie internetowej [...] komunikatów, w których umieszczono w tzw. modułach reklamowych zdjęcia produktów kosmetycznych oraz suplementów diety wraz z ich cenami sprzedaży, a przy niektórych produktach podano dwie ceny – jedna wyższą, przekreśloną, napisaną dużo mniejszą czcionką naruszało art. 94a ust. 1 p.f., gdyż zmierzało do zareklamowania aptek ogólnodostępnych o nazwie "A." i ich działalności, stanowiąc niewątpliwie zachętę dla pacjentów do zakupu różnych towarów. WSA w Warszawie uwzględnił skargę i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd pierwszej instancji przypomniał, że w art. 94a ust. 1 p.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2012 r., ustawodawca wprowadził całkowity zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. WSA wskazał, że zgodnie z doktryną oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, reklamą jest każde działanie niebędące informacją o lokalizacji i godzinach pracy apteki. WSA zgodził się, że przy rozróżnieniu dozwolonej w art. 94a p.f. informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór tego przekazu przez adresatów. Jednocześnie WSA podkreślił, że nałożenie kary za naruszenie zakazu z art. 94a ust. 1 p.f. musi być poprzedzone prawidłowym i niebudzącym wątpliwości ustaleniem nadawcy przekazu zakwalifikowanego jako niedozwolona reklama. W rozpoznawanej sprawie sankcjonowane karą okoliczności stanu faktycznego nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W ocenie WSA rację ma skarżąca, że organy zobowiązane były ustalić, który z podmiotów może być pociągnięty do odpowiedzialności administracyjnej z tytułu naruszenia zakazu wynikającego z art. 94a p.f. Organy powinny starannie zbadać sprawę w tym zakresie i ustalić sprawstwo strony, do której skierowana została decyzja o nałożeniu kary. Sąd podzielił przy tym pogląd, że adresatem zakazu z art. 94 ust. 1 p.f. jest każdy, nie tylko podmiot będący właścicielem apteki. Zakaz wynikający z tego przepisu adresowany jest do wszystkich podmiotów (osób fizycznych i prawnych) i to bez względu na to, czy i jaki mają interes w prowadzeniu takich reklam. Zdaniem WSA w aktach sprawy brak jest dowodów, z których wynikałoby bezsprzecznie, że to skarżącej przypisać można naruszenie dyspozycji art. 94a ust. 1 p.f. Ponadto organ wskazał, że spółka dopuściła się reklamy 38 aptek położonych na terenie województwa śląskiego poprzez umieszczenie materiałów reklamowych na stronie internetowej [...], podczas gdy skarżąca podnosi, że prowadzi 12 aptek na terenie województwa śląskiego, a w aktach brak jest dowodu wskazującego na ilość, lokalizację prowadzonych aptek przez spółkę na wspomnianym terenie. Znajdują się jedynie wydruki ze strony [...] z 14 lutego 2019 r. – zakładka "Apteki – znajdź aptekę A.". W ocenie sądu pierwszej instancji tym samym materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest niepełny, a organ naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: k.p.a.). WSA wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie, organ winien prawidłowo ustalić stronę postępowania i w sposób niebudzący wątpliwości wykazać, że to ona ponosi odpowiedzialność za naruszenie zakazu reklamy aptek lub ich działalności i w jakim zakresie naruszyła zakaz reklamy apteki. Wady w zakresie ustalenia stanu faktycznego w konsekwencji doprowadziły do naruszenia art. 129b ust. 1 i 2 p.f. poprzez błędne zastosowanie i nałożenie kary na spółkę. Główny Inspektor Farmaceutyczny zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie organ zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 94a ust. 1.p.f. przez błędną wykładnię i uznanie, że zastosowanie niniejszego przepisu przez organ wymaga bezpośredniego wykazania kto był sprawcą czynu, polegającego na reklamowaniu aptek, pomimo, iż w niniejszej sprawie organy orzekające wyjaśniły, kto jest sprawcą czynu polegającego na reklamie aptek, a ustalenia te poczyniły w oparciu o materiał dowodowy, ale też doświadczenie życiowe, co znalazło wyraz w zaskarżonej decyzji i w materiale dowodowym sprawy, z którego te okoliczności wynikają oraz błędnego uznania sądu pierwszej instancji, że przepis ten wymaga, aby delikt w postaci reklamy aptek został dokonany przez ich właściciela, podczas gdy reklamy aptek może dopuścić się każda osoba lub podmiot, nawet nieposiadający i nieprowadzący aptek; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. w zw. z art. 94a ust. 1 w zw. z art. 129b ust. 1 p.f. polegające na błędnej wykładni tych przepisów, poprzez uznanie, że w sytuacji, gdy dane działanie naruszające zakaz reklamy aptek i ich działalności jest reklamą skojarzeniową (bowiem bezpośrednio dotyczy submarek, które to są niezwykle do siebie podobne i posiadają jeden szczególnie rozpoznawalny "rdzeń" w postaci znaku "A."), organ zobowiązany był wyjaśnić strukturę własnościową wszystkich aptek, które były reklamowane, pomimo, że jest oczywistym, że część z nich posługuje się znakiem "A.", w ramach zawartych umów o współpracy, w tym umów franczyzy, a więc należą one do podmiotów trzecich; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 94a ust. 2 p.f. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji wskazanie, że organ nie ustalił, które apteki prowadzone pod znakiem towarowym "A." były reklamowane na stronie internetowej, podczas kiedy były tam reklamowane wszystkie apteki działające na terenie Polski pod tym właśnie znakiem, lecz właściwość rzeczowa organu wojewódzkiego powoduje, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny może naruszenie zakazu aptek badać tylko w odniesieniu do terytorium województwa, jego właściwości miejscowej; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 w związku z art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. poprzez: a) niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku toku rozumowania sądu pierwszej instancji, przy jednoczesnym posługiwaniu się przez sąd stwierdzeniami o charakterze nazbyt ogólnym, co więcej przeczącymi materiałowi dowodowemu znajdującemu się w aktach sprawy administracyjnej, a więc w istocie nieuzasadnienie stanowiska i dokonanie dowolnej oceny dowodów, co przejawiało się stwierdzeniem, iż organy nie ustaliły sprawcy czynu, w postaci bezprawnej reklamy aptek "A.", podczas gdy dane zawarte na stronie odwoływały się bezpośrednio do spółki, wskazując na nią, jak też ta spółka posiadała informacje, kiedy działanie reklamowe zostało opublikowane na stronie www., przy jednoczesnym braku wskazania przez spółkę podmiotu, który (wbrew jej stanowisku) miałby takie informacje publikować, co przeczy w sposób oczywisty wnioskom sądu pierwszej instancji; b) niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku toku rozumowania sądu w związku ze wskazaniem przez WSA, że organ nie wyjaśnił, które apteki były reklamowane, podczas gdy organ w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, jak też w decyzji, wskazał wszystkie apteki, posługujące się znakiem towarowym "A.", które były reklamowane na stronie internetowej i jednocześnie położone były na terenie województwa śląskiego, co więcej w materiale znajduje się wydruk, pochodzący ze strony "[...]" aptek, które były prowadzone pod szyldem "A." w tym województwie. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku prawidłowego uzasadnienia prawnego wyroku, gdyż sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił z jakiej to przyczyny uznał, że organy nie wyjaśniły w toku postępowania, kto jest sprawcą czynu oraz które apteki były reklamowane, mimo odpowiednich wskazań w decyzji, które to ustalenia wynikają z materiału dowodowego. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub sąd drugiej instancji) rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wnoszący skargę kasacyjną GIF złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś skarżąca spółka, w terminie czternastu dni od doręczenia jej odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego NSA rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna Inspektora oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji sąd co do zasady, w pierwszej kolejności dokonuje oceny zarzutów procesowych tej skargi, a dopiero po dokonaniu tej oceny odnosi się do zarzutów materialnych. Zachowanie takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wówczas, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Skarga kasacyjna Inspektora nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. W ocenie NSA niezasadne są zarzuty procesowe rozpoznawanej skargi kasacyjnej. W ich ramach skarżący kasacyjnie organ twierdzi, że wyrok sądu pierwszej instancji narusza przepisy proceduralne, a więc art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska sądu w zakresie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, posługuje się stwierdzeniami ogólnymi, a w konsekwencji nie wyjaśnia, w stosunku do których aptek było prowadzone postępowanie o złamanie zakazu reklamy. Przedstawione braki związane były z naruszeniem przez sąd pierwszej instancji art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, który organ ujmuje w punktach stwierdzić należy, że zarzut jest niezasadny. Przede wszystkim jest on formalnie wadliwy i już tylko to przesądza o tym, że nie może on być podstawą kontroli instancyjnej skarżonego wyroku. Sąd drugiej instancji zauważa i podkreśla, że skarga kasacyjna wyznacza ramy postępowania kasacyjnego. W tym postępowaniu zaskarżony wyrok może być kontrolowany tylko w zakresie wyznaczonym przez stronę, zarówno co do zakresu, jak i kierunków weryfikacji. Sąd drugiej instancji nie może w tym obszarze działać z urzędu. Rygorystyczne wyznaczenie przez ustawę granic sprawy kasacyjnej ma swoje odzwierciedlenie w formalizacji samej skargi kasacyjnej. Z tego też powodu ten środek prawny został uznany przez ustawodawcę za profesjonalny środek prawny, którego sporządzenie powierzono podmiotowi zawodowemu. Skoro tak, to wypełnienie warunków formalnych skargi kasacyjnej jest istotnym elementem jej skuteczności. Oznacza to, że podstawą weryfikacji skarżonego wyroku może być tylko taka skarga kasacyjna, która spełnia warunki określone w ustawie. Oczywiście pośród wymogów formalnych skargi kasacyjnej znajdują się takie, które a limine czynią tę skargę nieskuteczną i nie mogą być uzupełnione oraz są takie, które w prawem przewidzianym trybie i czasie strona może naprawić. Do pierwszej grupy warunków formalnych skargi kasacyjnej należy zaliczyć zarzuty i ich uzasadnienie. Te wymogi wiążą się też z bezwzględną koniecznością zachowania formalnej prawidłowości, by skargę kasacyjną uznać za środek, który może być podstawą oceny skarżonego wyroku. W konsekwencji oznacza to, że zarzuty muszą być stawiane we właściwej podstawie kasacyjnej z art. 174 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie zarzuty procesowe skargi kasacyjnej nie spełniają wcześniej przedstawionych wymogów. Sąd drugiej instancji zwraca uwagę, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 141 § 4 tej ustawy nie pozostają w żadnym związku, jak tylko takim, że są jednostkami redakcyjnymi tego samego aktu prawnego. Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wskazuje na podstawę wyrokowania w sytuacji, gdy postępowanie prowadzone przed organem zostało uznane za wadliwe, natomiast art. 141 § 4 p.p.s.a. odnosi się do formalnej poprawności uzasadnienia. O ile art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacjach w nim określonych może być samodzielną podstawą kasacyjną, o tyle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nigdy nie będzie taką podstawą, jeżeli nie zostanie powiązany z przepisami stosowanymi przed organem. Z powyższego wynika, że wskazane przepisy nie mogą być podstawą zarzutu kasacyjnego ujmowanego w sposób przyjęty w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. Dlatego rozpoznawane zarzuty procesowe należało uznać za nieskuteczne formalnie w tej części, która odnosi się do łącznego stosowania obu przepisów. Natomiast odnosząc się do strony merytorycznej tych zarzutów przyjąć należy, że formalnie poprawny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jednak jest on merytorycznie niezasadny. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi formalne uzasadnienia wyroku. Naruszenie treści tego przepisu może mieć miejsce tylko wówczas, gdy uzasadnienie skarżonego wyroku nie spełnia warunków określonych w ustawie, a więc uzasadnienie to nie posiada jednego z obligatoryjnych elementów opisanych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Analiza treści uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, że to uzasadnienie spełnia warunki z art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak zgody organu co do twierdzeń i stanowiska sądu pierwszej instancji w zakresie poprawności prowadzonego postępowania w zakresie nałożenia kary na spółkę nie może być ujmowane jako naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Nieprawidłowości w tym zakresie należało kwestionować jako naruszenia konkretnych przepisów procesowych, jednak nie przez pryzmat stosowania art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponieważ Inspektor nie ujmuje tych zarzutów w sposób wyżej wskazany, to zarzuty kasacyjne należało uznać za nietrafne. Niezależnie od tego NSA zwraca uwagę, że stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. skarga kasacyjna ma nie tylko sformułować zarzut, ale ma także ten zarzut uzasadnić. Rozpoznawana skarga kasacyjna nie uzasadnia naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. To kolejna wada rozpoznawanych zarzutów procesowych, która musi prowadzić do stwierdzenia ich niezasadności. Zdaniem NSA nietrafne są również podniesione przez Inspektora zarzuty materialne skargi kasacyjnej. Przede wszystkim należy zauważyć, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji były wady w zakresie ustaleń faktycznych w sprawie. W takiej sytuacji zarzuty materialne są przedwczesne i z tego powodu należało uznać je za niezasadne. Stosowanie prawa materialnego w procesie stosowania prawa to drugi etap tego procesu. Przejście do tego etapu jest możliwe dopiero wówczas, gdy zostanie prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Wprawdzie sąd pierwszej instancji dokonał wykładni przepisów materialnych, co w rozpoznawanej sprawie było na tym etapie zbędne, to ten fakt nie może prowadzić do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie pojawił się problem wykładni stosowania prawa materialnego, w sytuacji, gdy podstawowym brakiem kontrolowanej decyzji było nieustalenie podmiotu naruszającego zakaz reklamy apteki. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że zarzuty materialne sformułowane przez Inspektora jako zarzuty kasacyjne odnoszą się do kwestii procesowych, czyli ustaleń faktycznych sprawy, bo tak należy traktować wskazanie podmiotu naruszającego zakaz reklamy oraz wyjaśnień odnoszących się do struktury własnościowej aptek "A.", a w istocie charakteru prawnego podmiotów działających z wykorzystaniem znaku "A.". Ustalenie tych okoliczności nie może być traktowane jako naruszenie prawa materialnego, bowiem ta problematyka nie odnosi się do wykładni lub wadliwego stosowania (niezastosowania) przepisów materialnych. Mając na uwadze powyższe oraz treści art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota 1800 zł stanowi zwrot kosztów za sporządzenie i wniesienie w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedzi na skargę kasacyjną przez pełnomocnika spółki, który występował przed sądem pierwszej instancji (pkt 2 sentencji).