II GSK 2249/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 495/22 w sprawie ze skargi L. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2022 r. nr SKO.NA/4130/38/2021 w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 28 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 495/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tj.: Dz.U. z 2026 r. poz. 147, dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę L. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej powoływana także jako skarżąca, spółka) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2022 r. znak SKO.NA/4130/38/2021 w przedmiocie negatywnej opinii w przedmiocie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z 4 października 2021 r. nr SA-06.7340.13.808.2021 Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Krakowie negatywnie zaopiniowała wniosek spółki dotyczący wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kategorii C, tj. o zawartości alkoholu powyżej 18%, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, w sklepie spożywczo-przemysłowym położonym w Krakowie na [...]. Działając na skutek zażalenia skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wydało postanowienie z 18 stycznia 2022 r., znak SKO.NA/4130/38/2021, którym utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że Rada Miasta Krakowa w dniu 4 lipca 2018 r. podjęła uchwałę nr CVII/2739/18 w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Miejskiej Kraków miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (Dz.U. Województwa Małopolskiego z 2018 r., poz. 5233) i zgodnie z § 1 ust. 1 i 2 tej uchwały, miejsca sprzedaży napojów alkoholowych, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży (detal) – za wyjątkiem napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa – nie mogą być sytuowane w odległości mniejszej niż 50 m od m.in. przedszkoli, przy czym ust. 2 tego przepisu przewiduje, że odległość ta będzie liczona najkrótszą drogą dojścia od wejścia do punktu sprzedaży do wejścia na teren obiektu chronionego. Uchwała ta przewiduje wyjątek od respektowania wymogów odległościowych, bowiem zgodnie z § 2 pkt 5 uchwały dopuszcza odstąpienie od wymogów odległościowych, w odniesieniu do placówek posiadających zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% oprócz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży – wydane dla przedsiębiorców kontynuujących działalność gospodarczą, jeżeli w okresie ważności tych zezwoleń powstały obiekty chronione. Jak wynika z materiałów sprawy, sklep spożywczo-przemysłowy położony na [...] w Krakowie jest usytuowany w tym samym budynku, co Przedszkole [...]. W związku z tym dokonano pomiarów odległości od wejścia do sklepu do wejścia do przedszkola i uzyskano wyniki: 13,8 m (od wejścia do sklepu do najbliższych drzwi przedszkola) oraz 31,9 m (kolejne drzwi do przedszkola), a zatem poniżej odległości 50 m, liczonej od najkrótszej drogi dojścia od wejścia do przedmiotowego punktu sprzedaży do wejścia na teren przedszkola. Lokalizacja punktu sprzedaży na [...] jest niezgodna z wymogami przewidzianymi przez uchwałę Rady Miasta Krakowa w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Kraków miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, w § 1 ust. 1 i 2 tej uchwały. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że o wydanie zezwolenia ubiega się nowy przedsiębiorca i nie jest to kontynuacja działalności przez tego samego przedsiębiorcę pod tym samym adresem, a tylko taki stan faktyczny pozwoliłby na zastosowane odstępstwa od zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Jakkolwiek adres punktu sprzedaży jest takim sam (Kraków, [...]), to jednak osoba przedsiębiorcy jest inna. W dniu [...] stycznia 2020 r. zostały bowiem wydane zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kategorii A, B i C w sklepie spożywczo-przemysłowym na [...] na rzecz S., na okres od [...] lutego 2020 r. do [...] lutego 2025 r., po czym z dniem [...] września 2021 r. stwierdzono wygaśnięcie tych zezwoleń i decyzja w tym przedmiocie jest ostateczna. Natomiast, obecnie o wydanie zezwoleń kategorii B i C ubiega się skarżąca, przy czym, zezwolenie kategorii A, tj. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających 4,5% alkoholu oraz piwa poznaczonych poza miejscem sprzedaży, w okresie od [...] listopada 2021 r. do [...] listopada 2026 r., zostało już wydane. Przedmiotowa uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie zasada usytuowania na terenie Gminy Miejskiej Kraków miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, nie dotyczy – w zakresie kryterium odległościowego – punktów sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, napojów o zawartości alkoholu do 4,5% alkoholu oraz piwa. Jeżeli zaś chodzi o kategorię B i C napojów alkoholowych, do których mają zastosowanie przepisy cyt. uchwały, w tym § 2 pkt 5, to zezwolenia są źródłem uzyskania przez danego przedsiębiorcę uprawnień w sferze stosunków publicznoprawnych. Zatem to prawo publiczne, a nie prawo prywatne, determinuje kwestię możności prowadzenia określonej reglamentowanej działalności gospodarczej. Zmiana zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w zakresie dotyczącym przedsiębiorcy (przeniesienie zezwolenia) w sytuacji nabycia przez przedsiębiorcę przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 551 k.c. od przedsiębiorcy, któremu udzielono zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, byłaby możliwa gdyby przepis ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wprost taką kompetencję organowi zezwalającemu przypisywał, a tak aktualnie nie jest. W rezultacie, obecny przedsiębiorca – skarżąca nie może prowadzić sprzedaży napojów alkoholowych kategorii B i C, ponieważ odległość Przedszkola [...] od punktu sprzedaży jest mniejsza niż 50 metrów, a dotychczasowy przedsiębiorca, tj. S., zakończyła działalność polegającą na sprzedaży napojów alkoholowych kategorii A, B, C w sklepie spożywczo-przemysłowym położonym w Krakowie na [...] i decyzja udzielająca S. zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wygasła, na mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 2 września 2021 r. WSA w Krakowie oddalając skargę skarżącej przyjął, z niebudzących wątpliwości ustaleń organów, że przedmiotowy sklep spożywczo-przemysłowy, położony na [...] w Krakowie, jest usytuowany w tym samym budynku co Przedszkole [...]. Lokalizacja punktu sprzedaży na [...] jest niezgodna z wymogami przewidzianymi przez uchwałę Rady Miasta Krakowa w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Kraków miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w § 1 ust. 1 i 2. Ogólne wymogi odległościowe ustalone w powołanych przepisach aktu prawa miejscowego nie są spełnione – okoliczność ta jawi się jako bezsporna. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest wykładnia i możliwość zastosowania reguły wyjątkowej, sformułowanej w § 2 pkt 5 uchwały. W myśl tej reguły: "Dopuszcza się, po udokumentowaniu przez przedsiębiorcę zapewnienia systemu ochrony placówki i po uzyskaniu opinii właściwej terenowo Rady Dzielnicy, odstąpienie od wymogów odległościowych, określonych w § 1 ust. 1, w odniesieniu do placówek posiadających zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 4,5% oprócz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży – wydane dla przedsiębiorców kontynuujących działalność gospodarczą, jeżeli w okresie ważności tych zezwoleń powstały obiekty chronione, o których mowa w § 1 ust. 1". Organy obu instancji zaprezentowały pogląd, że przypadek, w którym o wydanie zezwolenia ubiega się nowy przedsiębiorca i nie jest to kontynuacja działalności przez tego samego przedsiębiorcę pod tym samym adresem – nie jest objęty hipotezą odnośnej reguły wyjątkowej. Sąd podzielił zarówno ten pogląd, jak i zreferowaną wyżej argumentację organu odwoławczego. Nawiązując do twierdzeń skargi zauważył, że określenie "placówka posiadająca zezwolenie" można postrzegać wyłącznie jako swego rodzaju "skrót myślowy", bo zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, jakkolwiek podlega zrelatywizowaniu do określonego miejsca, jest udzielane przedsiębiorcy – to przedsiębiorca jest jego beneficjentem. Zdaniem sądu pierwszej instancji okoliczność, że w ramach stosunków cywilnoprawnych skarżąca przejęła majątek przedsiębiorcy, który posiadał zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych – w żadnym razie nie oznacza, że z punktu widzenia prawa administracyjnego może ona być traktowana jako podmiot kontynuujący jego działalność gospodarczą. Z punktu widzenia prawa administracyjnego – wbrew twierdzeniom skargi – skarżąca nie może prowadzić "tej samej działalności", którą prowadził inny przedsiębiorca, lecz co najwyżej taką samą działalność. Nie ma tu zatem wymaganej przepisem § 2 pkt 5 uchwały kontynuacji działalności gospodarczej. Sąd pierwszej instancji uznał, że § 2 pkt 5 uchwały, jako przepis statuujący regułę wyjątkową, nie może być interpretowany rozszerzająco. Zauważył i podkreślił także, że pełni on funkcję podobną do funkcji, jaką pełnią przepisy intertemporalne. Jest to funkcja ochronna zorientowana na określone podmioty – podmioty, które nabyły prawa podmiotowe pod rządami poprzedniego prawa. Z myślą o ochronie tychże zastanych praw podmiotowych prawodawca – w tym przypadku prawodawca lokalny – tworzy wyłom od zasad uznawanych obecnie za optymalne. Interpretacja § 2 pkt 5 uchwały proponowana przez skarżącą zdaje się zaś zakładać, że celem prawodawcy lokalnego nie była ochrona zastanych praw podmiotowych (praw beneficjentów zezwoleń), lecz petryfikacja stanu rzeczy niepożądanego, niezgodnego z aktualnymi wymogami. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako: k.p.a.) poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie polegające na dokonaniu nieprawidłowej wykładni przepisu § 2 pkt 5 uchwały Nr CVII/2739/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Miejskiej Kraków, miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, która to błędna interpretacja polegała na uznaniu iż odstępstwo od zasady dotyczy wyłączenie kontynuacji działalności gospodarczej wyłączenie dotychczasowego przedsiębiorcy na rzecz którego wydano już zezwolenie, podczas gdy przepis ten reguluje odstąpienie od wymogów odległościowych w odniesieniu do: placówek posiadających zezwolenia, a nie przedsiębiorców posiadających zezwolenia, zezwoleń już wydanych dla przedsiębiorców kontynuujących działalność gospodarczą, a nie odnosi się do przedsiębiorców występujących o wydanie nowego zezwolenia, jak intepretuje to Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, a innymi słowy warunkiem odstąpienia od wymogów odległościowych nie jest wystąpienie o nowe zezwolenie wyłączenie przez przedsiębiorcę – beneficjenta dotychczasowego zezwolenia, lecz wystąpienie o zezwolenie dla placówki posiadającej zezwolenie, w której będzie kontynuowana działalność, co nastąpiło w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, 2) naruszenie przepisu art 145 § 1 pkt 1 lit c) i art 151 p.p.s.a. w zw. z art 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przedmiotem postępowania administracyjnego było ograniczenie (lub nawet odebranie) stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, co przyznał sam Sąd pierwszej instancji uznając, iż: "określenie "placówka posiadająca zezwolenie" można postrzegać jako skrót myślowy", "interpretacja § 2 pkt 5 uchwały proponowana przez skarżącą zdaje się zaś zakładać, ze celem prawodawcy lokalnego nie była ochrona zastanych praw podmiotowych (praw beneficjentów zezwoleń), lecz petryfikacja stanu rzeczy niepożądanego, niezgodnego z aktualnymi wymogami. Także z tego powodu Sąd interpretacji wskazywanej przez skarżącą nie podzielił", a wówczas wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ, co w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło, - a uchybienia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a w opinii kasatora – miały wpływ na wynik sprawy. W oparciu o te zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie, uwzględnienie niniejszej skargi kasacyjnej w całości, uchylenie wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 lipca 2022 roku i rozpoznanie skargi w myśl art. 188 p.p.s.a., ewentualnie uwzględnienie niniejszej skargi kasacyjnej w całości, uchylenie wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 lipca 2022 roku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji w myśl art. 185 § 1 p.p.s.a., a także o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przewidzianych. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarga kasacyjna spółki została oparta wyłącznie na podstawie kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. czyli naruszeniu przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącej spółki, sąd pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej wykładni § 2 pkt 5 uchwały Nr CVII/2739/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Miejskiej Kraków, miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych przyjmując, że odstępstwo od zasady odnoszącej się do minimalnych odległości dotyczy wyłącznie kontynuacji działalności gospodarczej przez dotychczasowego przedsiębiorcę, podczas gdy powyższy przepis odnosi się do placówek posiadających zezwolenie a nie przedsiębiorców je posiadających. Powyższe, zdaniem skarżącej spółki wskazuje na naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 7a k.p.a. Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Odnosząc się do obu postawionych zarzutów wskazać przede wszystkim należy, że zostały one nieprawidłowo sformułowane. Powołane art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. zawierają przeciwstawne normy wynikowe, alternatywnie regulujące sposób rozstrzygnięcia sporu przez sąd wojewódzki. Nie mogą one tym samym stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ani tym bardziej - jako przepisy określające przeciwne formy rozstrzygnięcia - być stawiane, jako pozostające w związku (zob. wyrok NSA z 28 maja 2025 r. sygn. akt I OSK 1326/24, CBOSA). Istotnym jest przy tym również wskazanie, że skoro sąd pierwszej instancji oddalił skargę orzekając na podstawie art. 151 p.p.s.a., to nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a więc nie mógł go naruszyć. Naruszenie powyższych przepisów p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej powiązał z art. 7 k.p.a., zgodnie z którym, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten formułuje zasadę ogólną prawdy obiektywnej (materialnej), która reguluje rozłożenie ciężaru dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Naruszenie art. 7 k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy organy administracji wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. Z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia, bowiem ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny był bezsporny. W drugim z postawionych zarzutów, autor skargi kasacyjnej powiązał naruszenie wskazanych przepisów p.p.s.a. z art. 7a k.p.a., który stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Zastosowanie powyższego przepisu i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony winno mieć miejsce wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości co do wykładni przepisów stosowanego prawa, a taka sytuacja w niniejszej sprawie (o czym poniżej) nie wystąpiła. Analiza treści sformułowanych zarzutów jak i uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzą do wniosku, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do prawidłowej wykładni § 2 pkt 5 uchwały Nr CVII/2739/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Miejskiej Kraków, miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych zgodnie z którym: "Dopuszcza się, po udokumentowaniu przez przedsiębiorcę zapewnienia systemu ochrony placówki i po uzyskaniu opinii właściwej terenowo Rady Dzielnicy, odstąpienie od wymogów odległościowych, określonych w § 1 ust. 1, w odniesieniu do placówek posiadających zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 4,5% oprócz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży – wydane dla przedsiębiorców kontynuujących działalność gospodarczą, jeżeli w okresie ważności tych zezwoleń powstały obiekty chronione, o których mowa w § 1 ust. 1". Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni wskazanej regulacji, przyjmując że nie może ona mieć zastosowania w ustalonym i bezspornym stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy. Wynika z niego, że nie zostały zachowane minimalne odległości pomiędzy lokalizacją punktu sprzedaży alkoholu na [...] w Krakowie a przedszkolem zawarte w § 1 ww. uchwały. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że skarżąca spółka nie posiadała zezwolenia na sprzedaż alkoholu w analizowanym miejscu, zaś zezwolenie wystawione na poprzedniego przedsiębiorcę, na mocy decyzji z września 2021 r. wygasło. Oznacza to, że po pierwsze, nie można mówić o placówce posiadającej zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych bowiem takiego zezwolenia nie ma już w obrocie prawnym. Po drugie, skarżąca spółka nie jest przedsiębiorcą kontynuującym działalność gospodarczą, bowiem jest nowym podmiotem, który z poprzednim przedsiębiorcą zawarł dwie umowy cywilnoprawne – umowę najmu lokalu na okres 10 lat oraz umowę przejmującą prowadzenie działalności gospodarczej. Podkreślić należy, że decyzja zezwalająca na sprzedaż napojów alkoholowych ma charakter podmiotowo – przedmiotowy, bowiem uprawnia określonego przedsiębiorcę do detalicznej sprzedaży napojów alkoholowych we wskazanym w tym akcie administracyjnym punkcie sprzedaży. Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych jest aktem administracyjnym adresowanym do indywidualnie oznaczonego adresata. Zezwolenie nie może być więc przeniesione na następców prawnych uprawnionego, zarówno pod tytułem szczególnym (w tym np. na nabywców punktu sprzedaży, którego dotyczy dane zezwolenie), jak i ogólnym (np. spadkobierców) – zob. wyrok WSA w Kielcach z 19 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 158/08. Zatem słusznie wskazały w niniejszej sprawie organy, co zaakceptował sąd pierwszej instancji, że umowa cywilnoprawna nie przenosi uprawnień ze sfery stosunków publicznoprawnych, w tym zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Dlatego też skarżąca spółka jako nowy przedsiębiorca, ubiegając się o nowe zezwolenie na sprzedaż alkoholu powyżej 4,5% z wyjątkiem piwa była zobowiązana do spełnienia wszystkich warunków wynikających z ww. uchwały Rady Miasta Krakowa, w tym warunków odległościowych od obiektów chronionych, a takim niewątpliwie jest przedszkole. Skoro warunki odległościowe w sprawie nie zostały zachowane, co nie było kwestionowane, organy prawidłowo zajęły negatywną opinię co do zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kategorii C, tj. o zawartości alkoholu powyżej 18% w sklepie na [...] w Krakowie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Skarga kasacyjna podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.