II GSK 2200/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku J. M. o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 781/22 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 stycznia 2022 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2022 r., oddalił skargę J. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 stycznia 2022 r., w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego. W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej J. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji oraz decyzji organu I instancji wskazując, że zawieszenie przysługujących mu praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego do czasu zakończenia kontroli sądowej stanowi o niebezpieczeństwie wyrządzenia skarżącemu kasacyjnie znacznej szkody z uwagi na to, że nie jest w stanie w sposób prawidłowy zarobkować, co stanowi istotne zagrożenia dla możliwości utrzymania skarżącego i jego rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniosek skarżącego pozbawiony był szerszej argumentacji, która pozwoliłaby na ocenę możliwości wystąpienia, w związku z wykonaniem objętej skargą decyzji podnoszonej przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody. Wniosek ograniczał się bowiem wyłącznie do wskazania przez kasatora, że niezastosowanie w stosunku do niego instytucji ochrony tymczasowej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody w postaci niemożności prawidłowego zarobkowania, co stanowi istotne zagrożenia dla możliwości utrzymania skarżącego i jego rodziny. Strona w istocie poza przywołanym twierdzeniem nie uzasadniła, poprzez wskazanie jakichkolwiek szerszych przesłanek, na podstawie których możliwym byłaby ocena wpływu wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia na "istotne zagrożenie dla utrzymania się skarżącego i jego rodziny". Strona nie wskazała ani na liczebność jego rodziny, ilość jej członków niezdolnych do partycypowania w kosztach bieżącego utrzymania, dochodach innych członków rodziny prowadzących wspólnie ze skarżącym gospodarstwo domowe, jak również nie podała jakichkolwiek informacji o dotychczas osiąganych dochodach, wydatkach związanych z utrzymaniem rodziny, czy oszczędnościach jakie, jeśli w ogóle, posiada, oraz o posiadanym majątku i ewentualnych zobowiązaniach finansowych. Wymienione braki wniosku, faktyczny brak jego uzasadnienia, czynią niemożliwym obiektywną ocenę żądania strony sformułowaną w skardze kasacyjnie, w aspekcie możliwości zaistnienia jednej bądź obu przesłanek warunkujących zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.