II GSK 219/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 października 2021 r. sygn. akt III SA/Po 991/21 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 kwietnia 2021 r. nr BP.500.92.2020.1200.PO15.680 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt III SA/Po 991/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA, Sąd I instancji) po rozpoznaniu skargi P. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 kwietnia 2021 r., nr BP.500.92.2020.1200.PO15.680, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji w podstawie prawnej wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualne przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Poznaniu. Skarżący kasacyjnie organ wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 92a ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.; dalej: "u.t.d.") w zw. z Ip. 5.7 pkt 1 i pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 8 ust. 1- 9 oraz w zw. z pkt 26 preambuły rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L Nr 102, str. 1, dalej: "rozporządzenie nr 561/2006"), poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że kary określone w Ip. 5.7 pkt 1 i pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d. nie podlegają kumulacji, w sytuacji gdy literalna, celowościowa i funkcjonalna wykładnia powołanych przepisów powinna prowadzić Sąd do odmiennych wniosków; 2) obrazę przepisów prawda materialnego tj. art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. w zw. z Ip. 5.11 pkt 1 i pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 oraz w zw. z pkt 26 preambuły rozporządzenia nr 561/2006, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że kary określone w Ip. 5.11 pkt 1 i pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d. nie podlegają kumulacji, w sytuacji gdy literalna, celowościowa i funkcjonalna wykładnia powołanych przepisów powinna prowadzić Sąd do odmiennych wniosków; 3) obrazę przepisów prawa materialnego tj. pkt III lit. f ppkt 3c załącznika I (wskazany przez Sąd jako pkt III lit. f ppkt 3c załącznika I) do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 (Dz.UE L60 z 28.02.2014, dalej: "rozporządzenie nr 165/2014"): - poprzez przyjęcie, że błędy graniczne tachografów określone w tym przepisie, winne być uwzględniane przez organ dokonujący kontroli naruszeń z zakresu czasu pracy kierowców na podstawie zapisów z tachografów cyfrowych, w sytuacji gdy powołana norma kierowana jest do producentów tachografów i określa warunki stawiane przed producentami urządzeń rejestrujących, których spełnienie jest konieczne, aby urządzenie dopuszczono do użytku w pojazdach, nie może natomiast stanowić podstawy do przyjmowania przez służby kontrolne lub użytkowników tachografów innych wartości, niż te, które wskazuje tachograf posiadający wymaganą prawem homologację, - poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie, w której przedmiotem analizy były zapisy pochodzące z tachografu cyfrowego, podczas gdy wskazany przepis określa błędy graniczne dla tachografów analogowych; 4) obrazę przepisów prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę zaskarżonej decyzji i w konsekwencji uznanie, że w sprawie organ winien był wykazać, czy uwzględnił dopuszczalne marginesy błędu przewidziane w pkt III lit. f ppkt 3c załącznika nr i do rozporządzenia 165/2014, podczas gdy podstawą ustaleń faktycznych organów mogą być tylko faktyczne wskazania tachografu, bowiem żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości dokonywania korekty wyników zarejestrowanych przez tachograf, zaś strona w żadnym razie nie udowodniła, że wskazania tachografu są niezgodne z rzeczywistością, stąd kwestie związane z uwzględnieniem błędów graficznych tachografu, wbrew ocenie Sądu I instancji, nie stanowią okoliczności, które podlegają ustaleniom i ocenie w toku postępowania administracyjnego, stąd brak odniesienia się do nich, nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w zakresie odnoszącym się – między innymi – do skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej oraz przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (odpowiednio, lp. 5.7, lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem, co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że o braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należało, zdaniem Sądu I instancji, wnioskować przede wszystkim na tej podstawie, że organ administracji – jakkolwiek zasadnie przypisał stronie pozostałe naruszenia stwierdzone podczas kontroli (z wyłączeniem jednak naruszenia opisanego pod lp. 1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, co stanowiło zasadniczy powód wydania decyzji reformatoryjnej) – naruszył przepis art. 92a wymienionej ustawy w związku z l.p. 5.7. i lp. 5.11 jej załącznika nr 3, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ze stanowiska Sądu I instancji wynika, że z treści aktualnie obowiązującego opisu naruszeń zawartych w lp. 5.7 oraz w lp. 5.11 załącznika nr 3 do wymienionej ustawy wynika odpowiednio, jaka jest wysokość jednostkowej kary pieniężnej za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego oraz za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, a w tym kontekście, że na gruncie naruszeń opisanych w lp. 5.7 pkt 3 oraz w lp. 5.11 pkt 3 ustawodawca nie operuje zwrotem wskazującym na konieczność następującego po sobie sumowania kar jednostkowych z pkt 1 – 3, lecz zwrotami "za każdą rozpoczętą" i "za każde rozpoczęte", natomiast w pkt 2 lp. 5.7 i w lp. 5.11 zwrotem "o czas powyżej", co prowadzi do wniosku, że naruszenia opisane w lp. 5.7 pkt 1 – 3 oraz lp. 5.11 pkt 1 – 3 mają charakter odrębny i stanowią tym samym odrębną podstawę nałożenia kar jednostkowych za opisane w nich naruszenia. Ponadto – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – o braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należało, zdaniem Sądu I instancji, wnioskować i na tej podstawie, że organ administracji nie uwzględnił błędów granicznych (przyrządów wskazujących i rejestrujących) dopuszczalnych w użytkowaniu urządzeń rejestrujących czas pracy kierowców przewidzianych w pkt III lit. f ppkt 3c załącznika I do rozporządzenia nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, a które wynoszą plus minus dwie minuty na dobę lub plus minus 10 minut na siedem dni, co wobec przypisanych stronie naruszeń – przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu przez dwóch kierowców o 1 minutę i o 2 minuty, skrócenia dziennego okresy odpoczynku przez czterech kierowców o 1 minutę oraz przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu przez dwóch kierowców o 2 minuty, również nie mogło pozostawać bez wpływu na wynik sprawy. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Zwłaszcza, gdy w tej mierze – o czym mowa dalej – odwołać się również do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 184 in fine p.p.s.a. Po pierwsze, zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z całą pewnością nie podważa – oparty na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. – zarzut z pkt 4) petitum skargi kasacyjnej, mianowicie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Zwłaszcza, gdy wobec treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, w którym wymienione przepisy prawa nie zostały nawet przywołane odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13). Co więcej, wyjaśnienia również wymaga, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia. Brak przekonania o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa – którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych – czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwość uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego – co należy podkreślić – polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). Jeżeli w tym też kontekście – i zarazem w odpowiedzi na stanowisko podważające zgodność z prawem zaskarżonego wyroku z pozycji argumentu odnoszącego się do wadliwości zawartych w jego uzasadnieniu wskazań co do dalszego postępowania – podkreślić, że wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt II FSK 1107/22), to tym bardziej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. trzeba uznać za niezasadny. W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. wymaga przede wszystkim przypomnienia, że w rozumieniu tego przepisu prawa granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa (sprawa administracyjna) będąca przedmiotem zaskarżenia, której treść i zakres wyznaczają normy prawa determinujące treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzujące czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07; wyrok NSA z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97), co w relacji do sprawy stanowiącej przedmiot orzekania Sądu I instancji oraz jej istoty odnosi się do kontroli zgodność z prawem decyzji ostatecznej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie potwierdza, że rozpoznając sprawę ze skargi na wymienioną decyzję Sąd I instancji nie uwzględnił znaczenia konsekwencji wynikających z przywołanego przepisu prawa. Mianowicie, że nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy, co gdyby istotnie nastąpiło, mogłoby stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2349/17; wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18). Jeżeli z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika przy tym, aby skarżący kasacyjnie organ wykazał zaistnienie którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji lub sytuacji rodzajowo im podobnej, która mogłaby uzasadniać twierdzenie, że Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a., to zarzut naruszenia tego przepisu prawa trzeba uznać za nieusprawiedliwiony. Wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 133 § 1 p.p.s.a. – na gruncie którego ustawodawca ustanawia adresowany do sądu administracyjnego obowiązek orzekania na podstawie akt sprawy – wymaga natomiast wyjaśnienia, że jego naruszenie może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd przyjął jakiś fakt na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a mianowicie wówczas, gdy naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej z faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym wydaniem kontrolowanego aktu (zob. np. wyroki NSA z dnia: 19 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1645/09; 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GSK 67/13). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika jednak – podobnie jak w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. – aby skarżący kasacyjnie organ wykazał zaistnienie którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji lub sytuacji rodzajowo im podobnej, w świetle której za uzasadnione należałoby uznać twierdzenie, że Sąd I instancji wykroczył poza wyznaczone aktami administracyjnymi granice, w których mógł operować, a w konsekwencji, że oparł orzeczenie na ustaleniach, które nie znajdują oparcia w aktach sprawy, a których źródłem miałyby być dowody lub fakty nieznajdujące odzwierciedlenia w tych aktach, co wymagałoby oczywiście wyjaśnienia i wskazania, o jakie dowody lub fakty miałoby chodzić oraz z jakiego źródła – innego niż akta sprawy – miałyby one pochodzić. Wymaga również wyjaśnienia, że zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny przyjętego za podstawę wyrokowania w sprawie stanu faktycznego, ani też kwestionowaniu wniosków wyprowadzanych na podstawie akt sprawy (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1888/21; 22 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 211/22; 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I GSK 1172/21; 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1158/18). Omawiany zarzut kasacyjny – zwłaszcza, że z jego uzasadnienia nie wynika również na czym miałoby polegać naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a co za tym idzie na czym miałby polegać istotny wpływ jego naruszenia na wynik sprawy – należało więc uznać za oczywiście nieuzasadniony. Po drugie, zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważają również zarzuty z pkt 1) i pkt 2) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzuty naruszenia – odpowiednio – art. 92a ust. 1 i ust. 7 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 5.7 pkt 1 i pkt 2 załącznika nr 3 do tej ustawy w związku z art. 8 ust. 1 – 9 oraz w związku z pkt 26 preambuły rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 92a ust. 1 i ust. 7 wymienionej ustawy w związku z lp. 5.11 pkt 1 i pkt 2 jej załącznika nr 3 w związku z art. 7 w związku z pkt 26 preambuły rozporządzenia nr 561/2006. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu trzeba stwierdzić, że podejście Sądu I instancji do rozumienia, a co za tym idzie zastosowania art. 92a ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 5.7 oraz lp. 5.11 załącznika nr 3 do tej ustawy nie jest nieprawidłowe, a formułowane na jego podstawie wnioski uzasadniały uchylnie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Wobec treści postanowień lp. 5.7 pkt 1 – 3 oraz lp. 5.11 pkt 1 – 3 załącznika nr 3 do tej ustawy i zawartych na ich gruncie opisów naruszeń polegających na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego oraz na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, a w tym kontekście wobec konwencji językowej, którą na ich gruncie operuje ustawodawca ("za każdą rozpoczętą" i "za każde rozpoczęte" – pkt 3 lp. 5.7 pkt 3 lp. 5.11; "o czas powyżej" – pkt 2 lp. 5.7 i lp. 5.11) za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że naruszenia opisane w pkt 1 – 2 lp. 5.7 i lp. 5.11 mają charakter uprzednich czynów współukaranych w relacji do naruszenia z pkt 3 lp. 5.7 i lp. 5.11, a w konsekwencji i ten wniosek – oparty na regułach wykładni językowej, której rezultat ma wiodące znaczenie na gruncie regulacji sankcjonująco dyscyplinującej (represyjnej) – że w każdym przypadku przekroczenia ustawowych progów poszczególnych naruszeń, znajduje zastosowanie kolejna i przy tym każdorazowo wyższa sankcja administracyjna, co odpowiada ogólnym wymogom prewencji i jest zgodne z wymogami realizacji celu ustawy za pomocą proporcjonalnego środka oddziaływania, zaś dopuszczalność kumulowania (sumowania) kar przewidzianych za przekroczenie norm mieszczących się w niższych przedziałach normatywnych z karami za przekroczenie kolejnych przedziałów, jakkolwiek nie jest – co do zasady – wykluczona, to jednak musi wprost wynikać regulacji ustawowej, a wniosku takiego nie uzasadnia jednak regulacja prawna, której naruszenie zarzuca skarżący kasacyjnie organ (zob. zob. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1316/22 oraz wyrok NSA z dnia 1 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 1316/20). Podkreślając w rekapitulacji przedstawionych argumentów, że stanowisko Sądu I instancji koresponduje z ugruntowanym już stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do omawianej kwestii (zob. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 29 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 2626/21; 15 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1302/20; 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1316/22; 1 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 1316/20; 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 604/21) omawiany zarzut kasacyjny należało więc uznać za niezasadny. W konsekwencji – i zarazem po trzecie – trzeba stwierdzić, że zgodności z prawem zaskarżonego nie podważa również zarzut z pkt 3) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia pkt III lit. f ppkt 3c załącznika I do rozporządzenia nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym. Jakkolwiek bowiem, podejście Sądu I instancji do kwestii rysującej się na tle rozumienia oraz zastosowania wskazanej regulacji unijnej w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy nie jest prawidłowe, to jednak mimo częściowo błędnego uzasadnienia wyrok ten odpowiada prawu. W rozumieniu art. 184 in fine p.p.s.a. zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, gdy rozstrzygnięcie sądu administracyjnego I instancji pozostaje w zgodności z treścią uzasadnienia i wnioskami wynikającymi z tego uzasadnienia, natomiast ewentualne błędy w nim zawarte dotyczą wykładni prawa, czy też nawet podstawy prawnej, a nie ulega wątpliwości, że po ich usunięciu sentencja nie uległaby zmianie (por. w tej mierze np. wyrok i NSA z dnia: 14 października 2020 r., sygn. akt II GSK 428/18; 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 682/15; 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1334/13; 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 852/12; 13 października 2009 r., sygn. akt I FSK 657/08). Podkreślając w tym też kontekście – i zarazem w korespondencji do argumentów przedstawionych w odpowiedzi na zarzuty z pkt 1) i pkt 2) petitum skargi kasacyjnej – że Sąd I instancji nie bez uzasadnionych podstaw podważył prawidłowość podejścia organu administracji do rozumienia oraz zastosowania przepisu art. 92a ustawy o transporcie drogowym w związku z l.p. 5.7. i lp. 5.11 jej załącznika nr 3, a co za tym idzie, że nie bez uzasadnionych podstaw uchylił kontrolowaną decyzję, trzeba jednak stwierdzić – co trafnie eksponuje skarżący kasacyjnie organ – że regulacja unijna, której naruszenie zarzuca skarga kasacyjna nie mogła stanowić adekwatnego wzorca kontroli legalności zaskarżonej decyzji, o czym trzeba wnioskować już na tej podstawie, że postanowienia załącznika I do rozporządzenia nr 165/2014 – co aż, nadto jasno i wyraźnie wynika z jego tytułu oraz pkt III lit. f ppkt 3c – odnoszą się do wymogów dotyczących budowy, badań, instalacji i sprawdzania tachografów analogowych, co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że nie są adresowane do krajowych organów kontroli (organów inspekcji drogowej), a co więcej, że odnoszą się one do tachografów analogowych podczas, gdy ustalenia faktyczne w rozpatrywanej sprawie – co nie mniej jasno wynika z akt administracyjnych – zostały przeprowadzone – co trzeba podkreślić – na podstawie zapisów cyfrowych pochodzących z kart kierowców i plików zawierających dane cyfrowe z pamięci masowej tachografów cyfrowych. Wobec treści oraz funkcji art. 184 in fine p.p.s.a. – o czym była mowa powyżej – za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że wadliwe stanowisko Sądu I instancji w zakresie odnoszącym się do znaczenia konsekwencji wynikających – jego zdaniem – z pkt III lit. f ppkt 3c załącznika I do rozporządzenia nr 165/2014 nie uzasadnia jednak uchylenia zaskarżonego wyroku. W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, w związku z czym podlegała oddaleniu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 10