II GSK 2183/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Henryka Lewandowska- Kuraszkiewicz Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 5065/23 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 22 czerwca 2022 r. nr DPZ.WPA-ZOD.4241.41.2022.2.RW w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 10 listopada 2023 r., sygn. VI SA/Wa 5065/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie), po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. S. (dalej zwanego skarżącym lub wnioskodawcą) na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej GDDKiA) z dnia 22 czerwca 2022 r., nr DPZ.WPA-ZOD.4241.41.2022.2.RW, w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu, oddalił skargę. W stanie faktycznym sprawy skarżący - właściciel działki nr [...] w m. L. zwrócił się do GDDKiA o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z DK 28 do swojej nieruchomości, z równoczesną rozbiórką istniejącego zjazdu indywidualnego w km [...]strona prawa. We wniosku wyjaśniono, że zjazd publiczny miałby zapewnić obsługę komunikacyjną terenu działek nr: [...] obr. Z., jedn. ew. T. oraz działek nr [...] obr. 2, jedn. ew. L., w związku z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie agroturystyki oraz gastronomii. Wniosek został uzupełniony pismem z 23 lutego 2022 r., w którym wskazano, że obecnie teren inwestora jest obsługiwany za pomocą istniejącego zjazdu z [...] w km [...]strona prawa. Zgodnie z dalszymi wyjaśnieniami przylegająca do działki inwestora droga wewnętrzna ze względu na istniejące parametry techniczne nie nadaje się do obsługi komunikacyjnej planowanej działalności, zatem jedyną drogą publiczną w obrębie inwestycji pozostaje [...]. W uzupełnieniu poinformowano także, iż planowana inwestycja to browar rzemieślniczy z częścią magazynową o powierzchni użytkowej około 1150 m2. Decyzją z dnia 22 marca 2022 r. GDDKiA, działając na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm., dalej zwanej u.d.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej zwanej K.p.a.) po rozpoznaniu wniosku skarżącego dotyczącego wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] Z.- M. ([...]) do dz. nr [...]w m. L. wraz z rozbiórką istniejącego zjazdu indywidualnego w km [...] strona prawa, nie udzielił zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] Z. – M. ([...]) do dz. nr [...]w m. L. wraz z rozbiórką istniejącego zjazdu indywidualnego w km [...]strona prawa. Organ stwierdził, że ze zgromadzonych w sprawie materiałów, wizji w terenie wynika, że do terenu inwestora przylega działka nr [...] obr. Z., jedn. ew. T. będąca własnością gminy T., która zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) Gminy T. znajduje się w terenie oznaczonym symbolem KDW (droga dojazdowa). Działka ta posiada bezpośrednie połączenie z [...] zjazdem w km [...] strona prawa. Równocześnie w obowiązującym m.p.z.p. Miasta Limanowa działki inwestora przylegają do wyznaczonego w planie terenu oznaczonego symbolem KDw (pozostałe drogi wewnętrzne, dojazdowe). Organ zauważył, że zgodnie z § 76a pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 124 ze zm., dalej zwanego rozporządzeniem z 1999 r.), do nieruchomości gruntowych, na których usytuowana jest lub planowane jest usytuowanie nieruchomości budynkowej lub lokalowej, w których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym wymagane jest zapewnienie dostępu poprzez zjazd publiczny. Zgodnie z Zarządzeniem nr 10 GDDKiA z dnia 19 kwietnia 2021 r. droga krajowa nr 28 na przedmiotowym odcinku posiada klasę techniczno-użytkową "GP" (droga główna ruchu przyspieszonego). Powyższe rozporządzenie w § 9 ust. 1 pkt 3) określa dostępność do tej klasy drogi w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu. Ponieważ każdy zjazd z drogi stanowi dodatkowy punkt kolizji tj. zagrożenie bezpieczeństwa ruchu panującego na drodze klasy GP nakazuje się ograniczanie ilości i częstotliwości zjazdów cyt.: "...stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości". Organ podkreślił, że w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP, przepisy szczególne stawiają bardzo surowe wymagania w zakresie , jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Niepodważalnym jest, że im większe natężenie ruchu na drodze, tym większe jest ograniczenie płynności tego ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji spowodowanych wjazdem i wyjazdem z działki i włączeniem się do ruchu na drodze. Dotyczy to w szczególności zjazdów publicznych, które z uwagi na swój charakter i przeznaczenie przenoszą z drogi i na drogę (w przeciwieństwie do zjazdów indywidualnych) znacznie większy ruch generowany przez prowadzoną działalność. Należy podkreślić, iż droga krajowa jest przede wszystkim drogą publiczną, tranzytową, a dopiero w dalszej kolejności drogą "lokalną", zaspokajającą lokalne potrzeby mieszkańców. Na drodze klasy GP, gdzie występuje duże natężenie ruchu pojazdów (na analizowanym odcinku wynosi ono 7857 poj./dobę wg. GPR z 2020 r.) każdy dodatkowy zjazd, w szczególności publiczny spowoduje zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Mając na uwadze powyższe przepisy zarządca drogi krajowej stwierdził, że brak jest potrzeby tworzenia dodatkowego zjazdu, a dla dojazdu do wnioskowanego terenu inwestycji, należy wykorzystać już istniejącą drogę dojazdową na dz. nr [...] ze zjazdem z drogi krajowej nr [...] w km [...] strona prawa. W ocenie organu, problem ze stanem nawierzchni drogi można rozwiązać poprzez polepszenie parametrów technicznych drogi przez zarządcę terenu (Gmina T.). Lokalizacja nowego zjazdu jest środkiem nieproporcjonalnym dla osiągnięcia efektu, gdyż możliwe jest wykorzystanie innych możliwości. Zarządca drogi musi bowiem w tym zakresie mieć na uwadze przede wszystkim zapewnienie bezpieczeństwa w komunikacji oraz zmniejszanie ryzyka ewentualnych wypadków lub kolizji spowodowanych wjazdem lub wyjazdem z działki i związanych z włączaniem się do ruchu na drodze. Ponadto, z uwagi na to, że wniosek dotyczy lokalizacji zjazdu publicznego organ zauważył, że droga krajowa na przedmiotowym odcinku ma ograniczoną widoczność od strony centrum L. ze względu na łuk pionowy. Zgodnie z § 78 i § 113 ust. 7 pkt 2 cytowanego powyżej rozporządzenia z 1999 r. zjazdy publiczne nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę. GDDKiA, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, na wniosek skarżącego, decyzją z 22 marca 2022 r., utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Uzasadniając odmowę udzielenia skarżącemu zgody na lokalizację zjazdu organ wskazał na następujące argumenty: 1) usytuowanie projektowanego zjazdu w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, 2) zaprojektowanie zjazdu na niebezpiecznym odcinku drogi obarczonym dużym i rosnącym natężeniem ruchu drogowego, 3) planowanie zlokalizowania zjazdu na odcinku drogi, na którym aż 16,2% potoku ruchu stanowią pojazdy ciężarowe, 4) planowanie usytuowania zjazdu na niebezpiecznym, prostym odcinku drogi, gdzie na prostych odcinkach dróg wystąpiło 12 999 wypadków, 5) zamierzenie usytuowania zjazdu na odcinku drogi krajowej nr 28 o istniejącym już znacznym nagromadzeniu zjazdów, 6) usytuowanie planowanego zjazdu na niebezpiecznym odcinku drogi o dużej wypadkowości, tj. na drodze zaliczonej do grupy 25 dróg o największym w kraju zagrożeniu wypadkami drogowym, 7) zlokalizowanie zjazdu niezgodnie z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy na ostateczną decyzję GDDKiA, oddalił przedmiotową skargę. Sąd podkreślił, że droga krajowa klasy GP usytuowana jest wysoko w hierarchii dróg publicznych, które muszą spełniać surowe warunki techniczno-użytkowe aby pełnić swoją funkcję, w szczególności funkcję tranzytową, w odróżnieniu od dróg klasy Z, L lub D, które pełnią funkcję komunikacji lokalnej. Dlatego też droga krajowa nr [...] winna zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom klasy GP, tj. drogom głównym ruchu przyspieszonego, w tym również w zakresie lokalizacji i przebudowy zjazdów. Organ wydając decyzję na lokalizację zjazdu z drogi krajowej, kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi w powołanym rozporządzeniu. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy w celu obsługi terenów przyległych do pasa drogowego brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2. Natomiast § 8a ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 1999 r. stanowi, że obsługa ruchu z terenów przyległych do pasa drogowego drogi publicznej, z zachowaniem warunków zawartych w § 9, może być realizowana przez inne drogi publiczne i drogi wewnętrzne, w tym dojścia i dojazdy do nieruchomości - zlokalizowane poza jej pasem drogowy. A zatem prawidłowo stwierdził organ, względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych tej właśnie klasy przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu. Organ ustalił, że działka skarżącego jest skomunikowana z drogą krajową nr [...] już istniejącym zjazdem indywidualnym, zlokalizowanym w km [...], strona prawa. Ponadto do terenu inwestora przylega działka nr [...] obr. Z., jedn. ewid. T., która zgodnie z obowiązującym m.p.z.p. Gminy T., zatwierdzonym uchwałą nr XXIII/172/05 Rady Gminy Tymbark z 31 marca 2005 r. (Dz. U. woj. małopolskiego Nr 322, poz. 2418 z 14 czerwca 2005 r. ze zm.) znajduje się w terenie oznaczonym symbolem KDW (droga dojazdowa). Działka ta posiada bezpośrednie połączenie z drogą krajową nr [...] zjazdem zlokalizowanym w km [...], strona prawa. Równocześnie w obowiązującym mpzp Miasta Limanowa, zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta Limanowa nr XXXIII/199/2004 z 10 grudnia 2004 r. (Dz. U. Woj. Małopolskiego nr 443 poz. 5084 z 23 grudnia 2004 r. ze zm.), działki inwestora przylegają do wyznaczonego w planie terenu oznaczonego symbolem KDW (pozostałe drogi wewnętrzne, dojazdowe), zatem sposób obsługi komunikacyjnej terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, został przewidziany w m.p.z.p. Sąd podzielił zatem stanowisko organu, że wydanie zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu byłoby niezgodne z ww. planem, będącym aktem prawa miejscowego. Ponadto wnioskowany, bezpośredni zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] byłby usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, tj. na odcinku drogi o ograniczonej widoczności od strony centrum Limanowej z uwagi na występujący łuk pionowy, na niebezpiecznym odcinku drogi obarczonym dużym i rosnącym natężeniem ruchu drogowego oraz o dużej wypadkowości. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie złożył wnioskodawca, zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez błędne zastosowanie polegające na tzw. błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu, że stan faktyczny ustalony w sprawie uznano za nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obowiązującej normie prawnej podczas gdy: a. brak innej możliwość dojazdu do nieruchomości skarżącego do drogi krajowej 28, nie istnieje uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni, b. Gmina Tymbark jak i Miasto Limanowa nie są właścicielami jakichkolwiek działek, które przylega do nieruchomości skarżącego, a po której to mógłby odbyć się dojazd do nieruchomości skarżącego, c. w terenie istnieją wyłącznie drogi polne stanowiące prywatną własność, po których nie istnieje możliwość wykonania dróg jak i dróg o parametrach, które przewidywane są dla wnioskowanego zjazdu. Do dnia dzisiejszego prawo własności działek po których odbywają się ewentualne przejazdy jak i regulacja działek nie zostały przeprowadzone, a Gmina T. jak i Miasto L. nie posiada prawa do dysponowania tymi gruntami, d. wykonanie wnioskowanego zjazdu nie byłoby niezgodny z planem miejscowego zagospodarowania terenu, e. wykonanie wnioskowanego zjazdu nie wpłynie na zagrożenie bezpieczeństwa, wnioskowany zjazd nie ma być umiejscowiony w miejscu ograniczający widoczność, wnioskowany zjazd nie znajduje się na łuku drogi, wnioskowany zjazd ma znajdować się w terenie zabudowanym, gdzie istnieje ograniczenie prędkości, 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 K.p.a., 77 K.p.a., 80 K.p.a. poprzez: a. nieuzyskanie przez organ opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego dla ustalenia czy wnioskowany zjazd będzie stwarzał zagrożenie w ruchu drogowym, a posłużenie się dokumentami ogólnymi, które nie dotyczą przedmiotowego zjazdu i mogą być de facto wykorzystywane zawsze kiedy organ chce odmówić wydania zgody na zjazd, b. nieuwzględnienie, że wnioskowany zjazd znajduje się w terenie zabudowanym z ograniczeniem prędkości co wpływa na zmniejszenie ryzyka kolizji, c. dokonanie nieprawdziwych ustaleń dotyczących rzekomej lokalizacji wnioskowanego zjazdu, na łuku drogi, d. nieuwzględnienie okoliczności, że skoro w miejscu wnioskowanego zjazdu istnieje zjazd indywidualny to poprzez tenże zjazd może odbywać się zjazd i wyjazd z nieruchomości a dalej uzyskanie pozytywnej decyzji dla skarżącego jedynie zwiększy bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wystąpił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania. Skarżący kasacyjnie zwrócił się także do Naczelnego Sądu Administracyjnego o przeprowadzenie dowodów z: - nagrania umieszczonego na płycie CD oddającego, jego zdaniem, sytuację w terenie, na okoliczność, nieprawdziwości twierdzeń o łuku drogi, zagrożeniu w widoczności, istnieniu innych dróg po których możliwe jest dokonanie skomunikowania nieruchomości skarżącego z drogą krajową nr 28, - wydruków z mapy google maps dla okazania, że nie istnieją drogi, po których skarżący mógłby skomunikować swą nieruchomość z drogą krajową nr [...]. Skarżący kasacyjnie wystąpił także o powołanie biegłego z zakresu drogownictwa czy też ruchu drogowego, dla ustalenia, że lokalizacja zjazdu nie spowoduje zwiększenia ryzyka w bezpieczeństwie w ruchu drogowym czy też zwiększy to bezpieczeństwo w odniesieniu do istniejącego zjazdu indywidualnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że skarżący nie ma możliwości uzyskania dojazdu do swej nieruchomości innego niż po wnioskowanym zjeździe w szczególności dla dojazdu pojazdów ciężarowych o odpowiedniej wadze i długości, gdzie dla tego rodzaju pojazdów niezbędny jest odpowiedni zjazd publiczny. Tym samym nie chodzi w niniejszej sprawie o wygodę, ale o wynikającą z przepisów prawa możliwość poruszania się pojazdów ciężarowych, a dalej o faktyczny dojazd uwzględniający możliwość manewrowania pojazdami. Zdaniem skarżącego kasacyjnie błędna wiedza o stanie w terenie, błędna interpretacja stanu w terenie, nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego miało wpływ na dotychczasowy wynik w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie wskazać należy, że tego rodzaju zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., II GSK 2735/15 - dost. w CBOiS - orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący kasacyjnie w niniejszym przypadku podniósł przeciwko wyrokowi WSA w Warszawie podniósł dwa zarzuty, spośród których pierwszy dotyczy naruszenia prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, drugi natomiast uchybienia przepisom prawa procesowego. W związku z tym w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu procesowego, gdyż ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08 - dost. w CBOiIS – orzeczenia.nsa.gov.pl). W swoim procesowym zarzucie skarżący kasacyjnie podniósł uchybienie przez WSA w Warszawie art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. nie wskazał jednak wprost postaci naruszenia przedmiotowych regulacji. Dopiero z twierdzeń przedmiotowego zarzutu, dotyczących konkretnych następstw uchybienia wyżej wymienionym regulacjom można wywnioskować, że w ten sposób zmierza on do wykazania zarówno niezebrania odpowiedniego materiału dowodowego w sprawie, jak również niewłaściwej oceny zebranych dowodów. Jeżeli chodzi o niezebranie odpowiedniego materiału dowodowego, które skarżący kasacyjnie zarzuca w ramach pkt a omawianego zarzutu, w związku z nieuzyskaniem przez organ opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, odnośnie stwarzania zagrożenia przez projektowany zjazd, to zauważyć należy, że rozstrzygający sprawę organ wywiódł konieczność ograniczenia liczby zjazdów z klasy drogi (GP), o której mowa we wniosku skarżącego, oraz wiążących się z tym prawnych uwarunkowań (§ 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 1999 r.), nakazujących wzięcie pod uwagę innych możliwości dojazdu. W tym zakresie na uzasadnienie odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego organ przywołał przede wszystkim dwie okoliczności, a mianowicie brak potrzeby urządzania zjazdu publicznego z uwagi na przyleganie całego kompleksu nieruchomości skarżącego do drogi wewnętrznej, a także dużą liczbę istniejących zjazdów z drogi DK 28. Oprócz tego organ podniósł również argumenty związane z względami bezpieczeństwa, sprowadzające się do wyeliminowania dodatkowego zagrożenia, wynikającego z powiększenia liczby zjazdów, zwłaszcza w konkretnym punkcie drogi (na niebezpiecznym odcinku), wskazanym we wniosku skarżącego, niemniej jednak nie były to okoliczności decydujące. Poza tym nie można pominąć tego, że skarżący kasacyjnie podnosząc, jako uchybienie regulacjom proceduralnym, niepowołanie w sprawie opinii biegłego, nie wskazał precyzyjnie co konkretnie miałoby być jej przedmiotem. Z jego twierdzeń wynika jedynie to, że opinia ta miałaby być swoistego rodzaju przeciwwagą dla wniosków wynikających z bliżej niesprecyzowanych "dokumentów ogólnych", którymi posłużył się organ. W tej więc sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że niezasięgnięcie przez organ specjalistycznej wiedzy (wiadomości specjalnych) w omawianym zakresie, mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowym aspekcie zauważyć także należy, że wniosek o powołanie biegłego skarżący kasacyjnie sformułował także w skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej. W tym jednak przypadku stwierdzić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., który stosuje się również w postępowaniu zainicjowanym skargą kasacyjną (w myśl art. 193 P.p.s.a.), sądy administracyjne są władne jedynie do przeprowadzenia uzupełniających dowodów z dokumentów. Z tego więc już tylko względu wniosek dowodowy o powołanie biegłego nie mógł zostać uwzględniony. Co do zaprezentowanej przez organ oceny zgromadzonych dowodów, uznanej za prawidłową przez Sąd pierwszej instancji, również stwierdzić należy, że nie sposób jest zgodzić się z twierdzeniami analizowanego zarzutu skargi kasacyjnej. Przede wszystkim bowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że istnienie zjazdu indywidualnego, w miejscu wnioskowanego zjazdu publicznego, winno prowadzić do wniosku, że uwzględnienie wniosku skarżącego może tylko zwiększyć bezpieczeństwo. Takie stanowisko jest nieuprawnione, tym bardziej, że w sprawie wyraźnie organ zwrócił uwagę na cechy charakterystyczne zjazdów publicznych, z których funkcjonowaniem wiąże się zwiększona intensywność ruchu. Podobne uwagi odnieść należy to akcentowanych przez skarżącego kasacyjnie okoliczności odnoszących się do usytuowania projektowanego zjazdu publicznego w terenie zabudowanym czy też ukształtowaniu przebiegu drogi (na łuku pionowym). W tym wypadku zauważyć bowiem należy, że istnienie ograniczenia prędkości na danym odcinku drogi nie może być automatycznie utożsamiane z redukcja zagrożeń wynikających z intensywności ruchu. Wiele w tym wypadku zależy od stosowania się przez użytkowników drogi do obowiązujących na danym jej odcinku ograniczeń prędkości. Co zaś się tyczy nieistnienia łuku pionowego drogi, na który zwrócił uwagę organ, to tego typu okoliczność nie miała w omawianym przypadku decydującego znaczenia. Została ona przywołana przez organ na poparcie jego stanowiska odnośnie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu przez projektowany zjazd, jako jeden z wielu argumentów. Tak więc parametry, jak również samo istnienie pionowego łuku drogi, nie mogło mieć w tym wypadku rozstrzygającego znaczenia, jeżeli chodzi o ocenę sposobu załatwienia wniosku skarżącego. Z tego więc względu brak było podstaw do uwzględnienia sformułowanego w skardze kasacyjnej wniosku o przeprowadzenie dowodu z nagrania odnoszącego się do sytuacji w terenie, tj. ukształtowania drogi na danym odcinku. Przechodząc do zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego również stwierdzić należy, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Skarżący kasacyjnie w tym wypadku wytknął Sądowi pierwszej instancji błąd subsumpcji przepisu § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 1999 r., w związku z błędnym uznaniem, że stan faktyczny w sprawie nie odpowiada stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej zawartej w tym przepisie. Jednakże w twierdzeniach przedmiotowego zarzutu skarżący kasacyjnie wskazał na okoliczności, wymienione w pkt od a do e, z których jednoznacznie wynika, że poprzez nie kwestionuje on nie tyle zastosowanie wskazanej powyżej regulacji, co prawidłowość poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Tak bowiem należy odczytywać jego argumenty odnośnie istnienia innych możliwości dojazdu do jego nieruchomości czy też braku zagrożeń bezpieczeństwa związanych z projektowanym zjazdem. Tymczasem zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem, poprzez zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, nie można podważać prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (zob. np. wyroki NSA: z 13 lutego 2009 r., sygn. I OSK 414/08, z 29 kwietnia 2014 r., II OSK 2887/12, z 13 maja 2014 r., sygn. I GSK 482/12, z 23 września 2014 r., sygn. II FSK 2327/12, z 11 stycznia 2024 r., sygn. III FSK 3460/21 – wszystkie dost. w CBOiIS). Z tego więc już tylko względu przedmiotowy zarzut nie mógł zostać uznany za zasadny. Na marginesie dodać tylko należy, że przepis stanowiący prawną podstawę omawianego zarzutu określa warunki dopuszczalności zlokalizowania zjazdów z drogi klasy GP, stwierdzając jednoznacznie, że jest to dopuszczalne wyjątkowo, w ściśle wskazanych przypadkach. Skarżący kasacyjnie podnosi zaś, że stan faktyczny sprawy, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, odpowiada stanowi hipotetycznemu normy wyrażonej w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 1999 r., jednocześnie zaprzecza poczynionym w sprawie ustaleniom, podważając ich prawidłowość. To zaś wskazuje, że rozpatrywany zarzut jest wewnętrznie sprzeczny, co dodatkowo wyklucza możliwość uznania jego zasadności. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.