II GSK 2179/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. z siedzibą w B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 421/13 w sprawie ze skargi A. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z 19 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 421/13, mocą którego odrzucono skargę A. z/s w B. na rozstrzygnięcie organu odwoławczego podtrzymujące decyzję orzekającą o cofnięciu skarżącej zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] kwietnia 2013 r. pełnomocnik Spółki został wezwany do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej, tj. aktualny wypis z KRS, zgodnie z art. 29 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: ppsa) - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącej, który w wyznaczonym terminie nie wykonał nałożonego obowiązku do uzupełnienia braków formalnych skargi. Spółka zaskarżyła omawiane postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu środka prawnego zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 i 2 ppsa oraz art. 106 § 4 ppsa i art. 228 § 2 kpc w zw. z art. 106 § 5 ppsa, wskazując na - jej zdaniem - bezpodstawne odrzucenie skargi, a także art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 ppsa w zw. z art. 45 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co wypełnia przesłankę nieważności postępowania sądowego, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi i z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach wymienionych enumeratywnie w § 2 ww. przepisu. NSA jest związany podstawami skargi kasacyjnej i orzeka w zakresie określonym zarzutami podniesionymi w ramach tych podstaw kasacyjnych. Zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami kasacyjnymi ma zastosowanie także w sprawach podlegających rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 ppsa przedstawiciel ustawowy albo organ osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności. Brak w tym zakresie jest brakiem formalnym, uzupełnianym w trybie art. 49 § 1 ppsa; natomiast art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy stanowi, że sąd administracyjny odrzuca skargę w sytuacji, gdy strona nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określa, jakim dokumentem należy wykazać umocowanie organu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej posiadającej zdolność sądową do dokonywania czynności w jej imieniu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażany w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, że umocowanie do reprezentowania spółek prawa handlowego wykazują dokumenty wydawane przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, takie jak odpisy /pełne, aktualne/, wyciągi zaświadczenia i pozostałe informacje (v. postanowienie NSA z 14 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1080/07 i powołane tam orzecznictwo). Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest bezspornym, że skarga wniesiona została w sprawie z brakiem formalnym, którego skarżąca - mimo wezwania - nie uzupełniła w terminie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, Sąd I instancji był zobowiązany odrzucić skargę, gdy braków formalnych skargi nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skarżącej, co do charakteru informacji odnoszącej się do osób wchodzących w skład organu skarżącej, a mianowicie argument, że wobec powszechnej dostępności danych ujawnianych w Krajowym Rejestrze Sądowym, co do składu organów podmiotów wpisanych do Rejestru oraz ich umocowania do reprezentacji tych podmiotów, są to okoliczności znane powszechnie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również stanowiska skarżącej, że w sytuacji, gdy w aktach postępowania administracyjnego znajdują się wydruki informacji z internetowego systemu Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, mające zgodnie z art. 4 ust. 4 aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym moc równą uwierzytelnionemu odpisowi z KRS, to ich treść stanowi okoliczność znaną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu. Oceniając kolejny zarzut skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że mając na uwadze dobro prawem chronione, jakim jest prawo do sądu, stronie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzystała w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie właściwie zdiagnozowanych istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem (tak NSA w postanowieniu z 29 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2319/11). Okoliczność, iż Spółka była reprezentowana przez pełnomocnika w niczym nie zmienia powyższej konkluzji, co do znaczenia i charakteru prawa do sądu. Z samej istoty przedstawicielstwa, którego formą jest pełnomocnictwo wynika, że czynności prawne materialne i procesowe dokonywane są w imieniu innej osoby i z bezpośrednim skutkiem prawnym dla niej. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela (pełnomocnika) i w zakresie jego umocowania powoduje powstanie praw lub obowiązków bezpośrednio po stronie reprezentowanego. Tym samym, wszelkie działania i zaniechania pełnomocnika w podejmowaniu określonych czynności procesowych, odnoszą skutek prawny wobec mocodawcy. Odnosząc się do wniosku skarżącej Spółki o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 ppsa nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi, i dlatego nie orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego.