II GSK 2169/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Sylwia Nerkowska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Op 185/14 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora O. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Op 185/14 oddalił skargę J. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny: Wnioskiem z [...] maja 2013 r. J. W. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K..-K. z/s w P. C. o przyznanie płatności na rok 2013. W sekcji VII wniosku, zatytułowanej "Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych", zadeklarował trzynaście działek ewidencyjnych, w tym o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych w woj. o., powiat k.-k., gmina C., obręb R. L.. W sekcji VIII wniosku zatytułowanej, "Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych", wnioskodawca zgłosił do płatności JPO (jednolita płatność obszarowa) dziesięć działek rolnych (w tym m.in. o ww. numerach ewidencyjnych) o łącznej powierzchni 10,94 ha, natomiast do płatności UPO (uzupełniająca płatność obszarowa) dziewięć działek rolnych (w tym m.in. o numerach ewidencyjnych [...] i [...]) o powierzchni 10,36 ha. Ponadto strona zawnioskowała o przyznanie płatności cukrowej. Wnioskiem z [...] maja 2013 r. P. R., deklarując działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] do obu płatności UPO i JPO, zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K.-K. z/s w P. C. o przyznanie ww. płatności na rok 2013. W związku z wykryciem przez organ I instancji nieścisłości w zakresie zadeklarowanych przez J. W., jak i P. R., działek rolnych o nr ewidencyjnych [...] i [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K.-K. z/s w P. C., w ramach kontroli krzyżowej, wezwał J. W. oraz P. R. do złożenia wyjaśnień w tym zakresie. W odpowiedzi na wezwanie, J. W. złożył formularz korekty wniosku z [...] czerwca 2013 r. wraz z załącznikami. W dołączonym do wniosku oświadczeniu wyjaśnił, że ze względu na fakt, iż jest współwłaścicielem działek nr [...] i nr [...], jak też dysponuje pełnomocnictwem żyjących współwłaścicieli, podtrzymuje zawartą we wniosku z [...] maja 2013 r. deklarację, co do obu zgłoszonych działek. W odpowiedzi na wezwanie P. R. złożył oświadczenie, w którym podtrzymał deklarację odnoście użytkowania działek ewidencyjnych nr [...] oraz nr [...], potwierdzoną podpisami czterech świadków. Kierownik Powiatowego ARiMR w K.-K. z/s w P. C. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. odmówił skarżącemu J. W. przyznania: 1) jednolitej płatności obszarowej wraz z nałożeniem sankcji w wysokości 3860,90 zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych, 2) uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych wraz z nałożeniem sankcji w wysokości 571,50 zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych, i przyznania ww. płatności cukrowej, kod pomocy 050301030000009, krajowa pozycja budżetowa 99999999999, w wysokości 1649,51 zł, w tym środki unijne 1649,51 zł. W uzasadnieniu Kierownik podał, że przyczyną odmowy płatności w zakresie JPO oraz UPO była stwierdzona rozbieżność pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią ustaloną w wyniku przeprowadzenia postępowania dowodowego. Od powyższej decyzji J. W. złożył odwołanie. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w O. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Powiatowego ARiMR w K.-K. z/s w P. C. z dnia [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że warunkiem przyznania płatności J. W. do działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] było ich faktyczne użytkowanie. Ze zgromadzonego materiału dowodowego natomiast wynika, iż jesienią 2012 r. J. W. miał zamiar przystąpić do uprawy spornych działek i choć poczynił nawet pewne zabiegi aby przygotować grunt pod zasiew, ostatecznie zasiewu dokonał J. M., na polecenia P. R. Z kolei w roku 2013, a więc w roku kampanii, w którym został złożony wniosek, J. W. nie wykonywał już żadnych prac polowych na spornych działkach, a co za tym idzie nie ponosił też kosztów związanych z ich uprawą. Powyższe znalazło potwierdzenie zarówno w protokole oględzin, jak również przyznała to w trakcie postępowania sama strona. Ponadto organ zauważył, że J. W. tylko przez krótki okres, jesienią 2012 r., w którym dokonał m.in. bronowania spornych działek, był faktycznym użytkownikiem spornych gruntów. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje bowiem, że choć zamiarem J. W. była uprawa spornych gruntów, to w 2012 r. poniósł koszty związane z ich przygotowaniem pod uprawę, z całą zaś pewnością w roku 2013 ich już nie użytkował. Nadmienił, iż składane przez stronę wyjaśnienia dowodzą, iż miała ona świadomość tego, że w roku składania wniosku nie uprawiała spornych działek. Wskazał, że skoro warunkiem ubiegania się o przyznanie płatności w danym roku kalendarzowym (2013) było m.in. utrzymywanie gruntów rolnych zgodnie z normami, przestrzeganie wymogów, przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, a także fakt posiadania spornych gruntów na dzień [...] maja 2013 r., to powierzchnię spornych działek należało uznać jako powierzchnię zawyżoną. Przedstawiając wyliczenie sankcji organ wskazał, iż w przypadku płatności JPO powierzchnia deklarowana wynosiła 10,94 ha, powierzchnia stwierdzona 6,29 ha, zawyżenie powierzchni wynosiło zatem 4,65 ha, co stanowi 73,93 procentowego jej zawyżenia. Kwota sankcji przy stawce płatności JPO na 1 ha - 830,30 zł, wynosi 3860,90 zł (4,65 ha x 830,30 zł). Z kolei przy płatności UPO powierzchnia deklarowana wynosiła 10,36 ha, powierzchnia stwierdzona 6,26 ha, zawyżenie powierzchni wynosiło zatem 4,10 ha, co stanowi 65,50 procentowego jej zawyżenia. Kwota sankcji przy stawce płatności UPO na 1 ha - 139,39 zł, wynosi 571,50 zł (4,10 ha x 139,39 zł). Organ wywodził, że skoro w przedmiotowej sprawie procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną wyniosła zarówno w przypadku płatności JPO oraz UPO powyżej 50%, to organ miał obowiązek zastosować sankcje wieloletnie. Jednocześnie wyjaśnił, że wysokość sankcji trzyletnich nie polega na uznaniowości organu, gdyż ich wysokość zawsze zdeterminowana jest wysokością powierzchni zawyżonych zarówno JPO (H, I oraz J) oraz UPO (H oraz J), która następnie mnożona jest przez obowiązującą w danym roku kalendarzowym stawkę płatności JPO czy UPO. W ocenie organu, oznacza to, iż zarówno zastosowanie sankcji wieloletnich, jak i obliczanie ich wysokości jest określone przepisami prawa i w tym zakresie organ nie ma możliwości odstąpienia od ich nałożenia czy też zmiany ich wysokości. Końcowo organ wyjaśnił, że strona pomimo stwierdzonego zawyżenia powierzchniowego w ramach schematu JPO oraz UPO - otrzymała płatność cukrową w wysokości zgodnej z jej żądaniem. J. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O., wnosząc o uchylenie decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w O., podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że istota sporu w niniejszym postępowaniu sprowadza się do ustalenia, czy skarżący jako posiadacz użytkował i utrzymywał zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, tj. 2013 działki o nr ewidencyjnych [...] i [...], w konsekwencji, czy spełnił ustawowe przesłanki z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, ze zm.), dalej zwanej także ustawą, warunkujących przyznanie płatności obszarowej za wnioskowany okres. Jednym z warunków uzyskania płatności jest posiadanie przez rolnika, w sposób trwały, gruntów rolnych o określonej powierzchni i na określony dzień ([...] maja roku, w którym złożono wniosek) oraz ich utrzymanie zgodnie z określonymi normami przez cały rok kalendarzowy. Przepisy regulujące kwestię płatności JPO (jednolita płatność obszarowa) i UPO (uzupełniająca płatność obszarowa) do gruntów rolnych nie wiążą uprawnienia do przyznania płatności z tytułem prawnym do gruntu, lecz odnoszą się do stanu faktycznego, jakim jest posiadanie gruntów przez rolnika. Organ udzielający pomocy nie jest natomiast uprawniony do rozstrzygania kwestii własnościowych i wynikających z nich roszczeń cywilnoprawnych. Pojęcie posiadania, jako warunek przyznania płatności, w odniesieniu do przedmiotowych gruntów, nie zostało zdefiniowane w ustawie o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie jest więc stanem trwałego (trwającego) władztwa nad rzeczą i występuje przy jednoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą oraz elementu psychicznego rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie (por. E. Gniewek komentarz do art. 336 Kodeksu cywilnego w: Komentarz do kodeksu cywilnego. Zakamycze 2001). Sąd I instancji podzielił stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że posiadanie gruntów w ujęciu cywilistycznym jest niewystarczające i nie stanowi dostatecznej przesłanki do ubiegania się o płatności obszarowe, a pojęcie "posiadanie" na gruncie ustaw uprawniających do tych płatności należy odczytywać w drodze wykładni celowościowej, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych. W tym stanie pojęcie posiadania gruntów rolnych, w rozumieniu przepisów o płatnościach, należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Organy w administracyjnej kontroli krzyżowej złożonego przez skarżącego wniosku ustaliły, że wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych w odniesieniu do działek o nr ewidencyjnym [...] i [...], położonych w woj. o., powiat k.-k., gmina C., obręb R. L. na 2013 r., został złożony przez dwóch producentów rolnych, tj. skarżącego i P. R. Postępowaniem tym wykazano, że skarżący J. W. w 2013 r. nie użytkował spornych działek, nie wykonywał na nich żadnych prac polowych i nie ponosił żadnych związanych z uprawą kosztów. Nadto organy ustaliły, że skarżący jesienią w 2012 r. poza przygotowaniem ww. gruntu pod uprawy nie dokonał na nim zasiewu, który został zrealizowany przez J. M., działającego na zlecenie P. R. Za prawidłowe, w związku z powyższymi ustaleniami, Sąd I instancji uznał stanowisko organów orzekających, iż skarżący w odniesieniu do spornych działek nie spełnił warunku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, gdyż nie posiadał ich w rozumieniu tego przepisu, jaki też ich nie użytkował oraz nie utrzymywał zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy (2013). Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. nadto wskazał, że rolnik ubiegający się o przyznanie płatności winien wykazać, że posiada grunty rolne, tj. zarówno trwale i faktycznie je użytkuje, jak i utrzymuje je w dobrej kulturze rolnej, zgodnie z normami ochrony środowiska. Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że organy prawidłowo orzekły o odmowie przyznania skarżącemu płatności bezpośrednich do działek o nr ewidencyjnych [...] i [...], gdyż nie wykazał on swojego posiadania ani na dzień [...] maja 2013 r. ani przez cały rok kalendarzowy, w którym ubiegał się o płatności. Wykonywane przez skarżącego czynności nie wynikały z posiadania spornej nieruchomości w znaczeniu rzeczywistego ich uprawiania, decydowania o uprawach, dokonywania odpowiednich zabiegów agrotechnicznych oraz zbierania plonów przez cały okres uprawniający do wnioskowanej płatności rolnej. Uznać należy, iż wykonywana przez skarżącego praca (przygotowanie gruntu pod uprawę) nie wyczerpuje ustawowych przesłanek posiadania spornych działek, uprawniających do przyznania płatności, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy. Jak już wskazano, istotą płatności JPO i UPO jest ich przyznanie podmiotowi, który rzeczywiście użytkuje grunty, tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać, jakich dokonywać zabiegów agrotechnicznych, zbiera plony, utrzymuje posiadane grunty zgodnie z normami dobrej kultury rolnej przez określony czas. W konsekwencji, organy prawidłowo ustaliły, w odniesieniu do płatności JPO, że różnica procentowa pomiędzy powierzchnią deklarowaną do płatności we wniosku (10,94 ha), a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli administracyjnej (6,29 ha) wyniosła 73,93%. W odniesieniu natomiast do płatności UPO różnica procentowa pomiędzy powierzchnią deklarowaną do płatności we wniosku (10,36 ha), a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli administracyjnej (6,26 ha) wyniosła 65,50%. Zgodnie z obowiązującym w tym zakresie przepisem art. 58 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 organ uznał, że jeśli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy miedzy obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym, według art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane. Skoro w rozpoznawanej sprawie procentowe zawyżenie płatności JPO wyniosło 73,93%, a płatności UPO 65,50%, to organ zobowiązany był to wydania decyzji odmawiającej przyznania obu tych płatności oraz do nałożenia sankcji na okres trzech kolejnych lat kalendarzowych. J. W. złożył skargę kasacyjną na orzeczenie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasadzenie kosztów postępowania sądowego. Skargę kasacyjną skarżący zarzucił: I. Naruszenie prawa materialnego: – art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.) oraz art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009 w zw. z art. 2 i art. 64 Konstytucji w powiązaniu z art. 336, art. 337 i art. 338 Kodeksu cywilnego; II. Naruszenie przepisów postępowania: - art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie błędnych ustaleń faktycznych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie błędnych ustaleń faktycznych. Odwołując się do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zauważyć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem kasatora jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy kasator winien wskazać przepisy które jego zdaniem zostały naruszone oraz uzasadnić, na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast ze skargi kasacyjnej nie wynika, jaki możliwy wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej miało ewentualne naruszenie przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że z przyjętej na jego gruncie regulacji wynika, iż sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 55 § 2 p.p.s.a.), co oznacza, iż sąd ten orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, uwzględniając przy tym, jak to wynika z art. 106 § 4 p.p.s.a. powszechnie znane fakty, a także dowody uzupełniające z dokumentów - art. 106 § 3 p.p.s.a. Konsekwencją takie stanu rzeczy jest to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, a obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy, rozumiany jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach i stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego, oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz zakaz wykraczania poza ten materiał (vide wyrok NSA z 26.06.2009 r. I FSK 470/08, wyrok NSA z 2.12.2010 r. I GSK 806/10 niepublikowane). W związku z powyższym stwierdzić należy, że z naruszeniem obowiązku określonego w art. 133 § 1 p.p.s.a. będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy kontrola legalności zaskarżonego aktu administracyjnego doprowadzi do przedstawienia przez sąd administracyjny stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym (vide wyrok NSA z 19.10. 2010 r. II OSK 1645/09 niepublikowany). W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała sytuacja, która uzasadniałaby uznanie, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. W ocenie NSA również zarzut skargi kasacyjnej zgłoszony w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jest niezasadny. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 7 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 124 ust.2 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 w związku z art. 2 i art. 64 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 336, art. 337 i art. 338 Kodeksu cywilnego. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. W związku z powyższym podkreślić należy, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika na czym miałaby polegać błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie wskazanych wyżej przepisów prawa, a w szczególności nie wynika jaka miałaby być prawidłowa wykładnia i na czym polegał błąd subsumcji. W tym stanie rzeczy uwzględniając stan faktyczny przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygania stwierdzić należy, że brak jest podstaw do twierdzenia, że w sprawie doszło do naruszenia powołanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Podkreślić należy, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż jej autor wskazując na naruszenie w/w przepisów prawa materialnego kwestionuje w istocie dokonane ustalenia faktyczne odnoszące się do ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie płatności obszarowych. Zasadnie Sąd I instancji odwołując się do orzecznictwa NSA wskazał, że ocena posiadania gruntów nie może być oceniania wyłącznie poprzez odwołanie się do cywilistycznej wykładni tego pojęcia, a musi uwzględniać wykładnie celowościową przy jednoczesnym uwzględnieniu krajowych i wspólnotowych regulacji dotyczących płatności do gruntów rolnych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.