II GSK 2168/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. M. o sprostowanie błędu rachunkowego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 2168/21 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 24 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 946/20 w sprawie ze skarg M. M. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić sprostowania błędu rachunkowego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 2168/21.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 2168/21 w punkcie 1. oddalił skargę kasacyjną, w pkt. 2 zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. (dalej: organ) na rzecz M. M. (dalej: skarżąca, strona) 1 800 (tysiąc osiemset) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Pełnomocnik skarżącej pismem z (...) wniósł o sprostowanie błędu rachunkowego w tym wyroku poprzez prawidłowe wskazanie kwoty zasądzonych kosztów postępowania tj. kwoty 3 600 zł zamiast 1 800 zł. Zdaniem skarżącej kwota 1 800 zł tytułem zwrotu kosztów powinna być zasądzona osobno za każdą decyzję z uwagi na to, że przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej organu były dwie decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, które z uwagi na zasady ekonomiki procesowej zostały de facto połączone do wspólnego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek strony o sprostowanie błędu rachunkowego w zakresie kosztów zawartych w wyroku NSA wskazać należy, że art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), który z mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przewiduje możliwość rektyfikacji wyroku, gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki. Na tle powołanego przepisu, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia zaskarżonego aktu lub czynności (daty, znaku, sygnatury) lub nazwy organu, który wydał zaskarżony akt albo podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienie NSA z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt II GZ 633/14; to i kolejne cytowane poniżej orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazuje się również, że sprostowanie nie jest środkiem prawnym, który może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia i powinno dotyczyć omyłek, które nie wpływają w żaden sposób na treść rozstrzygnięcia, sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może bowiem prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. m.in. postanowienia NSA z: 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1120/14; 3 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1401/14; 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10; 10 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 501/06). W orzecznictwie przyjmuje się, że błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia, błąd gramatyczny, jak również niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na niewłaściwym sumowaniu bądź odejmowaniu. Pojęcie "nieścisłości" i "innej oczywistej omyłki" mają szerszy zakres, jednakże ich charakter zbliżony jest do pojęć błędu pisarskiego i rachunkowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnioskowane przez stronę sprostowanie nie dotyczy żadnej z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób wskazywany we wniosku stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia, co jest niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z 28 lutego 2019 r., sygn. akt I GSK 2123/18). Z tego powodu złożony w tej sprawie wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Dodatkowo należy wskazać, że w wyroku zasądzono prawidłową kwotę kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 1 800 zł. Organ zaskarżył bowiem skargą kasacyjną wyrok jedynie w części obejmującej rozstrzygnięcie odnoszące się do decyzji wymierzającej karę 36 000 złotych. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10 000 zł do 50 000 zł wynosi 3 600 zł. Z kolei zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej, a więc w przedmiotowej sprawie – 1 800 zł. Należy przy tym podkreślić, że wniesiona została jedna skarga kasacyjna, a zatem nie ma podstaw do tego, aby mnożyć stawkę razy dwa ze względu na dwie decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, tak jak chce tego wnioskodawca. Zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zasądzona kwota 1 800 zł stanowi zwrot wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przez adwokata, który prowadził sprawę przed sądem pierwszej instancji, w sprawie rozpoznanej przez NSA na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. oraz art. 157 § 1 i 2 w związku z 193 p.p.s.a.