II GSK 2156/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant asystent sędziego Justyna Mordwiłko-Osajda po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 1822/21 w sprawie ze skargi H.P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz H. P. 840 (słownie: osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 12 lipca 2022r., sygn. akt III SA/Gl 1822/21 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329, obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę H.P. (dalej też: "strona", "skarżąca") na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej też: Prezes NFZ", "Prezes") z [...] października 2021r., nr [...] w przedmiocie obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniach 15 maja i od 19 do 20 maja 2017r. w [...] Centrum Chorób Serca Poradnia Kardiologiczna [...] skarżąca miała udzielone świadczenia opieki zdrowotnej sfinansowane przez NFZ składając oświadczenie o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej, w których potwierdziła, że we wskazanych dniach była osobą ubezpieczoną. Z informacji przekazanych przez ZUS zawartych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych prowadzonym przez NFZ wynikało, że w tych dniach nie była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego w NFZ i nie posiadała prawa do świadczeń zdrowotnych finansowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Pismem z 6 lipca 2021r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów udzielonych jej świadczeń opieki zdrowotnej zawierając w nim informację o możliwości zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego, jako członek rodziny w terminie 30 dni od dnia odebrania zawiadomienia o wszczęciu postępowania (art. 50 ust. 18a ustawy z ustawy z 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, tj. Dz.U. z 2021r., poz. 1285 ze zm., dalej:"u.ś.o.z", "ustawa"). Korespondencja do skarżącej była kierowana na adres: zamieszkania - ul. [...],[...] S. oraz zameldowania - ul. [...],[...] K. Pomimo dwukrotnego awizowania korespondencji, przesyłki nie zostały podjęte. Zatem na podstawie art. 44 § 4 w związku z § 1, § 2 i § 3 k.p.a. uznano przesyłkę za doręczoną w dniu 22 lipca 2021r. pod adresem zamieszkania. Natomiast pismem z 27 sierpnia 2021r. doręczonym 1 września 2021r. skarżąca została poinformowana o zakończeniu postępowania. Strona nie udzieliła odpowiedzi na powyższe pismo oraz nie skorzystała z prawa wglądu w akta sprawy. Decyzją z [...] października 2021r., nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 50 ust. 16 i 18, art. 102 ust. 5 pkt 24, ust. 7 u.ś.o.z. oraz art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021r., poz. 735 ze zm, dalej: "k.p.a."), stwierdził obowiązek poniesienia przez skarżącą kosztów udzielonych jej świadczeń opieki zdrowotnej w wysokości 8.728,12 zł. Wyrokiem z 12 lipca 2022r.,Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 12 lipca 2022r. oddalił skargę skarżącej na decyzję z 20 października 2021r. W ocenie Sądu I instancji organ prawidłowo poinformował stronę o wszczęciu postępowania, możliwości zaznajomienia z aktami i składania wyjaśnień oraz o jego zakończeniu. Powyższą korespondencję organ kierował: pod adres w K. ul. [...], jak również pod adres: S. ul. [...], pod którym skutecznie doręczane i przekazywane skarżącej były: m.in. zawiadomienie o zakończeniu postępowania oraz zaskarżona decyzja. Według WSA organ słusznie uznał, że spełnione zostały przesłanki z art. 50 ust.16 u.ś.o.z. do nałożenia na skarżącą obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w dniach 15 i od 19 do 20 maja 2017r. w Klinice w [...]. Świadczenia zostały wykonane po złożeniu przez skarżącą oświadczenia o przysługującym jej prawie do świadczeń z publicznej opieki zdrowotnej. W opinii Sądu I instancji zebrany materiał dowodowy wskazuje, że w tym okresie skarżąca nie była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego, a tym samym nie miała prawa do świadczeń publicznej opieki zdrowotnej. Skoro nie miała w tym czasie statusu osoby ubezpieczonej to spełnione zostały przesłanki do obciążenia jej kosztami udzielania świadczeń, określone w art. 50 ust.16 u.ś.o.z. WSA uznał też, że nie została spełniona przesłanka odstąpienia od obowiązku uiszczenia przez skarżącą kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej określona w art. 50 ust.18a u.ś.o.z. Nie został bowiem zachowany 30-dniowy termin, o którym mowa w tym przepisie. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania określonego w art. 50 ust.18 zostało wysłane na adresy zameldowania i zamieszkania skarżącej, a skoro nie podjęto ich w terminie doręczenie zostało uznane za skuteczne w trybie art. 44 k.p.a. ze skutkami z tego wynikającymi. W opinii Sądu I instancji przedstawiane zaś przez skarżącą w skardze zmiany miejsc pobytu, zameldowania i zamieszkiwania w żaden sposób nie mają waloru zwalniającego stronę od ponoszenia konsekwencji niedochowania należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw meldunkowych. Tym bardziej, że były to adresy dzieci skarżącej, u których przebywała na zmianę nie informując o tym organów. W końcowym efekcie strona znowu zamieszkała u syna w S. przy ul. [...], a tam była kierowana korespondencja, której doręczenia strona podważa. W ocenie WSA termin, o którym mowa art. 50 ust.18a u.ś.o.z. ma charakter terminu prawa materialnego. W przepisie tym określono bowiem, że dokonanie zgłoszenia w terminie 30 dni skutkuje obowiązkiem odstąpienia do stosowania art. 50 ust.16 u.ś.o.z. A contrario oznacza to, że niezachowanie tego terminu czy też nienadesłanie stosownej informacji skutkuje niemożnością odstąpienia od stosowania art.50 ust.16 u.ś.o.z. WSA zauważył też, że w aktach sprawy znajdują się: wniosek o zmianę danych adresowych, w którym skarżąca wskazała jako aktualny - adres pod którym organ podjął próbę doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz zaświadczenie ZUS z 28 września 2021r. Powyższe jednak w ocenie WSA nie mogło stanowić dokumentu potwierdzającego prawo do świadczeń udzielanych ze środków publicznych. Nadto z wydanego przez ZUS zaświadczenia wynikało, iż składka zdrowotna potrącana jest od dnia 1 października 2020r. w związku z przesiedleniem się skarżącej do Polski. Tym samym od tej daty dopiero skarżąca jest osobą ubezpieczoną. Zatem w 2017r., w którym skarżącej zostały udzielone świadczenia nie miała ona ubezpieczenia. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i jego zmianę poprzez uchylenie decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie nr [...] z [...] października 2021r. stwierdzającej obowiązek poniesienia kosztów udzielonych jej świadczeń zdrowotnych w wysokości 8.728,12 zł. i umorzenie postępowania przed tym organem jako bezprzedmiotowego, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych za obie instancje. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy to jest: a) art. 151 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi i błędnym przyjęciu wbrew ustalonym faktom i dowodom w aktach sprawy, że zaskarżona decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie nr [...] z [...] października 2021r. została podjęta w sposób prawidłowy i pominięcie przez Sąd I instancji istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy faktu, iż skarżąca nie zamieszkiwała pod adresami wskazanymi w zaskarżonej decyzji, ale jedynie tam była w pewnych okresach zameldowana lub przebywała czasowo. II. Naruszenie prawa materialnego przez błędną lego wykładnię to jest: a) art. 50 ust. 16 i ust. 18 ustawy z 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2021r., poz. 1285 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie tej wykładni, polegającej na przyjęciu, iż istnieją podstawy materialnoprawne do zobowiązania skarżącej do zwrotu kosztów za udzielone świadczenia opieki zdrowotnej, tymczasem w zaistniałym stanie faktycznym nie ma do tego podstaw; b) art. 50 ust. 17 w zw. z ust. 16 ustawy z 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2021r., poz. 1285 ze zm., dalej też: "u.ś.o.z.", "ustawa o świadczeniach") poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie w sytuacji, gdy w momencie składania pisemnego oświadczenia o przysługującym prawie do świadczeń opieki zdrowotnej skarżąca pozostawała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej co winno skutkować odstąpieniem od zastosowania art. 50 ust. 16 u.ś.o.z.; c) art. 44 § 1, 2, 3 i 4 k.p.a. w związku z art. 50 ust. 18a ustawy z 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2021r., poz. 1285 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż doręczenia dokonywane skarżącej w sprawie zakończonej decyzją Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie nr [...] z [...] października 2021r. były prawidłowe, a w konsekwencji nie było podstaw do odstąpienia od obowiązku uiszczenia przez skarżącą kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej w oparciu o art. 50 ust. 18a u.ś.o.z., w sytuacji, gdy przesłanki z art. 50 ust. 18a u.ś.o.z. zostały spełnione. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych, choć nie wszystkie jej zarzuty okazały się skuteczne. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Spór prawny, zakreślony granicami skargi kasacyjnej, dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zgodnie z treścią art. 50 ust. 16 tej ustawy, w przypadku gdy świadczenie opieki zdrowotnej zostało udzielone pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w wyniku: 1) posługiwania się kartą ubezpieczenia zdrowotnego albo innym dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej przez osobę, która utraciła to prawo w okresie ważności karty albo innego dokumentu, albo 1a) potwierdzenia prawa do świadczeń w sposób określony w ust. 3 osób, o których mowa w art. 52 ust. 1, albo 2) złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2a albo 6, - osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej, jest obowiązana do uiszczenia kosztów tego świadczenia, z wyłączeniem osoby, której udzielono świadczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1. W myśl art. 50 ust.17 u.ś.o.z. obowiązku, o którym mowa w ust. 16, nie stosuje się do osoby, która w chwili przedstawienia innego dokumentu potwierdzającego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej albo złożenia oświadczenia o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Zgodnie zaś z treścią art. 50 ust.18 u.ś.o.z. koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w przypadkach określonych w ust. 16, które Fundusz poniósł zgodnie z ust. 15, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl art. 50 ust.18a wymienionej ustawy przepisów ust. 16 i 18 nie stosuje się w przypadku dopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 67 ust. 1 i 3, w terminie 30 dni od dnia udzielenia świadczenia albo 30 dni od dnia poinformowania przez Fundusz o wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 18, jeżeli przyczyną braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej było niezgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego mimo podlegania takiemu zgłoszeniu. Zauważyć zatem należy, że zgodnie z art. 50 ust. 16 pkt 2 ustawy o świadczeniach, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji, w przypadku, gdy świadczenie opieki zdrowotnej zostało udzielone pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w wyniku złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 6, osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej, jest obowiązana do uiszczenia kosztów tego świadczenia. Przy czym oświadczenie, o którym mowa ust. 6 art. 50 ustawy o świadczeniach, może zostać złożone przez świadczeniobiorcę w sytuacji, gdy nie potwierdzi prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w sposób określony w art. 50 ust. 1 lub 3 ustawy o świadczeniach, a także gdy nie przestawi innego dokumentu potwierdzającego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Przywołanie opisanych wyżej regulacji prawnych jest o tyle istotne, iż daje wskazówki co do okoliczności faktycznych wymagających ustalenia przez organ w celu zastosowania konkretnych przepisów prawa dla określenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Oceniając zatem prawidłowość postępowania organów w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, z pola widzenia nie może umknąć treść art. 50 ust.17 ustawy o świadczeniach w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania decyzji, zgodnie z którym obowiązku, o którym mowa w ust. 16, nie stosuje się do osoby, która w chwili przedstawienia innego dokumentu potwierdzającego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej albo złożenia pisemnego oświadczenia o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. W orzecznictwie i w doktrynie podkreśla się, że w odniesieniu do wyjątku uregulowanego w art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach skorzystanie z niego wiąże się z koniecznością ustalenia istnienia po stronie osoby nieuprawnionej "usprawiedliwionego błędnego przekonania", jednakże ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "działania w usprawiedliwionym przekonaniu posiadania prawa do świadczeń". W tym stanie rzeczy zasadnie wywodzi się w doktrynie, że każdy taki przypadek "należy analizować i oceniać indywidualnie" (D. Lach, Powszechne prawo do świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, "PiZS" 2017, z. 2, s. 7-13, wyrok NSA z 12 grudnia 2019r., sygn. akt II GSK 1001/19). Mając na uwadze treść art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach w rozpoznawanej sprawie ocenie organu Narodowego Funduszu Zdrowia powinien podlegać nie tylko fakt niezgłoszenia w spornym przedziale czasowym skarżącej do ubezpieczenia zdrowotnego, lecz także okoliczności towarzyszące składaniu przez skarżącą oświadczenia o objęciu jej ubezpieczeniem w momencie udzielenia przedmiotowych świadczeń opieki zdrowotnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w realiach niniejszej sprawy organ z urzędu powinien rozważyć, czy okoliczności z art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach w sprawie wystąpiły. Należało bowiem ustalić w sposób wyczerpujący czy skarżąca obiektywnie mogła pozostawać w przekonaniu o objęciu jej ubezpieczeniem zdrowotnym, a jeżeli nie, to które to konkretnie okoliczności stały na przeszkodzie uznaniu, że działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Z akt sprawy wynikają okoliczności, które powinny być należycie rozpatrzone przy badaniu przez organ przesłanki działania przez skarżącą w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w realiach niniejszej sprawy przesłanki działania przez skarżącą w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej winne być należycie rozpatrzone przy badaniu przez organ, a nie tylko ograniczać się do badania okoliczności z 50 ust 16 i art. 50 ust.18a u.ś.o.z. W związku z powyższym stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało analizy tego przepisu i oceny, z uwzględnieniem konkretnych okoliczności niniejszej sprawy. Tak więc organy nie dokonując oceny klauzuli działania przez skarżącą w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu o posiadaniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestia ta wymaga zatem należytego przeanalizowania i podania przez organ konkretnych okoliczności oraz dowodów, które uzasadniają stanowisko, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach lub nie. Zarzuty skargi kasacyjnej w powyższym zakresie okazały się zatem zasadne. Ponownie prowadząc postępowanie organ powinien dokonać oceny, czy nie zachodzą przesłanki zwalniające w postaci usprawiedliwionego błędnego przekonania skarżącej, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, co wymaga odniesienia się do regulacji art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach i wypowiedzenia się czy w tej sprawie nie zachodzi określona w tym przepisie przesłanka. Chybione natomiast są zarzuty błędnej wykładni art. 44 § 1, 2, 3 i 4 k.p.a w związku z art. 50 ust. 18a ustawy o świadczeniach wskazane w pkt II. lit. c) petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 44 k.p.a.: § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Trafnie wskazał Sąd I instancji, że organ prawidłowo poinformował stronę o wszczęciu postępowania, możliwości znajomienia z aktami i składania wyjaśnień. Powyższą korespondencję kierował: pod adres – K. ul. [...], pod którym skarżąca zgodnie z informacją zawartą w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych prowadzonych przez NFZ w dacie wszczęcia i prowadzenia postępowania była zameldowana jak również pod adres w S. ul. [...], pod którym skutecznie doręczane i przekazywane skarżącej były, m.in. zawiadomienie o zakończeniu postępowania oraz zaskarżona decyzja. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji oraz zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1935).