II GSK 2148/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1450/20 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 4 maja 2020 r. nr POD.503.43.2020.SP.1 w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych w aptece ogólnodostępnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. Sp. z o.o. w W. na rzecz Głównego Inspektora Farmaceutycznego 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1450/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z 4 maja 2020 r., nr POD.503.43.2020.SP.1 w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. 13 marca 2020 r. inspektorzy farmaceutyczni, działający na podstawie upoważnienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej: WIF), rozpoczęli czynności kontrolne w prowadzonej przez S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. aptece ogólnodostępnej położonej w W. przy ul. [...]. W związku informacją uzyskaną od kierownika apteki, że osoba upoważniona do reprezentowania spółki, z uwagi na wypadek losowy może stawić się w aptece w czasie około dwóch godzin, inspektorzy farmaceutyczni postanowili o wykonywaniu czynności w obecności pracownika spółki, tj. kierownika apteki, w oparciu o art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1292 ze zm.; dalej: u.p.p.). Inspektorzy farmaceutyczni zwrócili się jednocześnie w formie pisemnej o złożenie w siedzibie organu dokumentów dotyczących produktu leczniczego [...] (w szczególności faktur zakupu i sprzedaży), potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez osobę upoważnioną do reprezentacji spółki, opatrzonych odpowiednimi pieczątkami oraz datą. 13 marca 2020 r. do WIF wpłynęła ww. dokumentacja w postaci kopii niepotwierdzonych za zgodność w sposób wskazany przez inspektorów farmaceutycznych. Z uwagi na powyższe pismem z 23 marca 2020 r., inspektorzy farmaceutyczni zwrócili się ponownie do spółki o przesłanie dokumentacji wskazanej w piśmie z 13 marca 2020 r. oraz dodatkowej dokumentacji, która powinna zostać potwierdzona za zgodność z oryginałem. W odpowiedzi na powyższe pismo, 28 marca 2020 r. spółka wniosła sprzeciw wobec wykonywania czynności kontroli z naruszeniem art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 oraz art. 52 ust. 1 u.p.p. Postanowieniem z 3 kwietnia 2020 r. WIF postanowił kontynuować czynności kontrolne wszczęte 13 marca 2020 r. Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie, Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej: GIF) postanowieniem z 4 maja 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie WIF z 3 kwietnia 2020 r. Organ odwoławczy wskazał, że inspektorzy farmaceutyczni byli uprawnieni do wykonywania czynności kontrolnych w obecności kierownika apteki, który nie został upoważniony przez spółkę do jej zastępowania w trakcie kontroli. Odnosząc się do kwestii braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, GIF podkreślił, że zgodnie z art. 37at ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 944 ze zm.; dalej: u.p.f.), organ zezwalający jest uprawniony do przeprowadzenia niezapowiedzianej inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie, jeżeli stwierdzi, że istnieje podejrzenie nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie. W ocenie GIF, organ kontroli nie naruszył również art. 51 ust. 1 u.p.p. poprzez skierowanie do spółki pisma z 23 marca 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 51 ust. 2 u.p.p., za zgodą lub na wniosek przedsiębiorcy kontrolę przeprowadza się w miejscu przechowywania dokumentacji, w tym ksiąg podatkowych, innym niż siedziba lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli może to usprawnić prowadzenie kontroli. Organ uznał, że spółka wyraziła zgodę na prowadzenie czynności kontrolnych w siedzibie organu, ponieważ przesłała przy piśmie z 13 marca 2020 r., podpisanym przez członka zarządu spółki dokumentację zażądaną uprzednio przez inspektorów farmaceutycznych w piśmie z 13 marca 2020 r. Na postanowienie GIF z 4 maja 2020 r. spółka wniosła skargę do WSA w Warszawie, zarzucając naruszenie: - art. 59 ust. 7 pkt 1 i 2 u.p.p. przez jego zastosowanie; - art. 48 ust. 1 u.p.p., przez prowadzenie kontroli bez uprzedniego zawiadomienia o wszczęciu kontroli; - art. 49 ust. 1 i 3 u.p.p., przez wykonywanie czynności kontrolnych przez pracowników organu bez przedstawienia przedsiębiorcy, albo osobie przez niego upoważnionej, legitymacji służbowej, upoważnienia do przeprowadzenia kontroli oraz informacji o prawach i obowiązkach kontrolowanego, a poprzestaniu na wykonaniu powyższego jedynie wobec kierownika apteki, nieupoważnionego do reprezentowania spółki podczas kontroli; - art. 50 ust. 1 u.p.p., przez prowadzenie czynności kontrolnych pod nieobecność przedsiębiorcy, podczas gdy członek zarządu zadeklarował gotowość do stawienia się w miejscu kontroli i wydania żądanych dokumentów oraz udzielenia informacji; - art. 49 ust. 10 i art. 50 ust. 5 u.p.p. w zw. z art. 48 ust. 1 i 2 u.p.p., przez uznanie kierownika apteki za osobę, w obecności której mogą być wszczęte i wykonywane czynności kontrolne, mimo niezawiadomienia spółki o zamiarze wszczęcia kontroli; - art. 51 ust. 1 u.p.p., przez prowadzenie kontroli poza miejscem prowadzenia apteki; - art. 51 ust. 3 u.p.p., przez prowadzenie kontroli poza miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, pomimo braku zgody kontrolowanego i braku spełnienia przesłanki dotyczącej usprawnienia kontroli w ten sposób; - art. 52 u.p.p., przez prowadzenie czynności kontrolnych w sposób niesprawny oraz zakłócający funkcjonowanie przedsiębiorcy, w szczególności poprzez fakt, że osoby wykonujące czynności odmówiły zaczekania (do 3 godzin) na obecność członka zarządu, co uniemożliwiło sprawne przeprowadzenie czynności, ponadto organ kontroli zażądał podpisywania kilku tysięcy stron dokumentów stanowiących wydruki komputerowe, co w praktyce oznaczałoby sparaliżowanie działania spółki w czasie epidemii; - art. 122c ust. 1 u.p.f., przez prowadzenie czynności kontrolnych pod nieobecność przedsiębiorcy, podczas gdy członek zarządu zadeklarował gotowość do stawienia się w miejscu kontroli i wydania żądanych dokumentów oraz udzielenia Informacji. - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego zastosowanie i podtrzymanie postanowienia WIF; - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., przez jego niezastosowanie i nieuchylenie postanowienia WIF, podczas gdy GIF powinien uchylić postanowienie organu pierwszej instancji i orzec o odstąpieniu od czynności kontrolnych; - art. 6 k.p.a., w związku z brakiem uchylenia postanowienia WIF, w którym nastąpiło przekroczenie uprawnień w zakresie dokonania oceny prawnokarnej, co zaś przekłada także na naruszenie dóbr osobistych P.G., bowiem w treści postanowienia organu pierwszej instancji stwierdzono, że "w aktach kontrolnych znajduje się oświadczenie kierownika apteki, zgodnie z którym P.G., poinformowany o wszczęciu kontroli: "zakazał wydawania jakichkolwiek dokumentów i wydruków z apteki", co w sposób oczywisty stanowi przestępstwo, o którym mowa w art. 132 u.p.f. W oparciu o postawione zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zobowiązanie GIF do uchylenia postanowienia organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. odstąpienie od czynności kontrolnych. Spółka wniosła również o przeprowadzenie postępowania dowodowego poprzez przesłuchania członka zarządu S. sp. z o. o. – P.G. oraz kierownika apteki – M.S.. Postanowieniem z 20 stycznia 2021 r. WSA w Warszawie oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Wskazanym na wstępie wyrokiem z 20 stycznia 2021 r. WSA w Warszawie oddalił skargę S. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie GIF z 4 maja 2020 r. w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.p. przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organ kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 48, art. 49, art. 50 ust. 1 i 5, art. 51 ust. 1, art. 54 ust. 1, art. 55 ust. 1 i 2 oraz art. 58. Stosownie do treści art. 57 ust. 7 u.p.p., organ kontroli w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania sprzeciwu rozpatruje sprzeciw oraz wydaje postanowienie o: 1) odstąpieniu od czynności kontrolnych; 2) kontynuowaniu czynności kontrolnych. Sąd podkreślił, że ustawodawca enumeratywnie wymienia przepisy, których naruszenie przez organ kontroli, może skutkować wniesieniem sprzeciwu. Jest to zamknięty katalog przesłanek ustawowych, których spełnienie warunkuje zastosowanie powyższego przepisu w sprawie. Tym samym irrelewantne w realiach przedmiotowej sprawy są zarzuty dotyczące naruszenia art. 51 ust. 3 i art. 52 u.p.p. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, sąd w pierwszej kolejności odniósł się do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 48 u.p.p., tj. przeprowadzenia kontroli bez uprzedniego zawiadomienia przedsiębiorcy wskazując, że zgodnie art. 122b ust. 1 i 2 u.p.f., kontrolę przeprowadza inspektor farmaceutyczny po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli udzielonego przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Organ zezwalający jest uprawniony do przeprowadzenia niezapowiedzianej inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie, jeżeli stwierdzi, że istnieje podejrzenie nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie (art. 37at ust. 6 u.p.f). Zatem umocowanie ustawowe dla przeprowadzania niezapowiedzianych inspekcji/kontroli jest bardzo szerokie. Przesłanka podejrzenia nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie jest bowiem niedookreślona i zostawia szeroką swobodę interpretacyjną, ustawodawca nie ograniczył kompetencji organu do np. uzasadnionego podejrzenia albo do podejrzenia rażącego nieprzestrzegania wymogów ustawowych. Zdaniem sądu, zastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy art. 37at ust. 6 u.p.f., było jak najbardziej zasadne, w świetle informacji GIF z 11 marca 2020 r., wskazującej na brak odpowiedniego ujęcia w Zintegrowanym Systemie Monitorowania Obrotu Produktami Leczniczymi zakupu przez aptekę znacznych ilości produktu leczniczego o nazwie [...] 200 mg + 50 mg pomimo zaraportowania sprzedaży na jej rzecz wspomnianego produktu leczniczego przez hurtownię farmaceutyczną. Powyższy produkt leczniczy został zamieszczony w wykazie, o którym mowa w art. 37av ust. 14 u.p.f., zgodnie z którym Minister właściwy do spraw zdrowia na podstawie informacji przekazywanych przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego, gromadzonych w Zintegrowanym Systemie Monitorowania Obrotu Produktami Leczniczymi lub innych informacji dotyczących dostępności produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych, uwzględniając dynamikę obrotu, ogłasza co najmniej raz na 2 miesiące, w drodze obwieszczenia, wykaz produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych zagrożonych brakiem dostępności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji sąd uznał, że podjęcie decyzji o przeprowadzeniu kontroli bez powiadomienia, w rozpoznawanej sprawie, znajduje uzasadnienie w przepisach prawa oraz ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Jak już bowiem wskazano wyżej, do podjęcia przez WIF kontroli doraźnej wystarczające jest uprawdopodobnione (nie zaś udowodnione) naruszenia przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne z zakresu prowadzenia działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Ewidentnie w dyspozycji art. 37at ust. 6 u.p.f. mieści się otrzymanie przez WIF informacji o niezgodności w raportowaniu obrotu produktem leczniczym o nazwie [...] 200 mg + 50 mg. Zdaniem sądu bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 u.p.p. poprzez wykonywanie kontroli, podczas nieobecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej. Okoliczność, że Prezes Zarządu spółki nie był obecny w trakcie kontroli i nie wyznaczył na piśmie osoby przez niego upoważnionej, nie stała na przeszkodzie skorzystaniu przez inspektorów z uprawnienia, o którym mowa w art. 50 ust. 5 u.p.p. W pełni zasadne było kontynuowanie czynności kontrolnych w obecności kierownika apteki. Nie doszło także do naruszenia art. 49 ust. 1 i 3 u.p.p., albowiem zgodnie z art. 122b ust. 2 u.p.f., kontrolę przeprowadza inspektor farmaceutyczny po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli udzielonego przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. W niniejszej sprawie powyższe wymogi zostały spełnione. Za niezasadny sąd uznał także zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 u.p.p., przez prowadzenie kontroli poza miejscem prowadzenia apteki, tj. żądanie dostarczenia dokumentów pod adres organu kontroli. Zgodnie bowiem z art. 37 at ust. 8 u.p.f., na wezwanie organu zezwalającego i w terminie przez niego wyznaczonym przedsiębiorca jest obowiązany przekazać dokumentację związaną z prowadzoną działalnością. Termin ustala się, uwzględniając charakter dowodu, przy czym nie może on być krótszy niż 3 dni. W niniejszej sprawie termin ten został wyznaczony prawidłowo, na dzień 16 marca 2020 r. Tym samym, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez sąd z urzędu uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, sąd skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła S. Spółka z o.o. Zaskarżając wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: - art. 59 ust. 7 pkt 1 i 2 u.p.p. poprzez uznanie przez sąd, że organ kontrolny słusznie go zastosował, podczas gdy sąd winien był rozpatrzyć wszelkie naruszenia przepisów przez organ kontrolny, o których mowa poniżej i stwierdzić, że postępowanie kontrolne winno zostać zakończone, a organ powinien był odstąpić od dalszych czynności kontrolnych, wobec prowadzenia go w sposób niezgodny z przepisami, jak również na skutek wniesienia przez spółkę sprzeciwu na etapie postępowania administracyjnego; - art. 37at ust. 6 u.p.f. poprzez błędne uznanie, że organ kontrolujący ma prawo do przeprowadzenia niezapowiedzianej kontroli działalności apteki ogólnodostępnej w dowolnie przyjętym zakresie, podczas gdy prawidłowe zastosowanie tego przepisu prowadzi do wniosku, że organ ma uprawnienie do niezapowiedzianej kontroli w zakresie uprzednio stwierdzonego podejrzenia nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie; - art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2 u.p.p. poprzez niestwierdzenie przez sąd, że kontrola została przeprowadzona z naruszeniem tego przepisu, w efekcie czego nastąpiło prowadzenie kontroli bez uprzedniego zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli, a co za tym idzie, postępowanie kontrolne wszczęte w sposób niezgodny z tym przepisem winno zostać zakończone wobec spółki już na etapie postępowania administracyjnego; - art. 49 ust. 1 i 3 u.p.p. poprzez uznanie przez sąd, że wykonywanie czynności kontrolnych przez pracowników organu kontroli bez okazania przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania takich czynności oraz bez doręczenia przedsiębiorcy upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, a także niepoinformowaniu przedsiębiorcy o przysługujących mu prawach było prawidłowe i zgodne z tymi przepisami, podczas gdy organ kontroli, tj. WIF ograniczył się do jedynie okazania legitymacji, upoważnienia i informacji o prawach pracownikowi apteki – M.S., niebędącej osobą upoważnioną spółkę, o czym WIF został powiadomiony; - art. 50 ust. 1 u.p.p. poprzez uznanie przez sąd, że prowadzenie czynności kontrolnych przez organ kontroli, mimo nieobecności przedsiębiorcy było prawidłowe, w sytuacji, gdy członek zarządu – P.G. deklarował niezwłoczną gotowość do stawienia się w miejscu kontroli i wydania wszystkich dokumentów i udzielenia informacji, a co za tym idzie, organ kontroli w żaden sposób nie uprawdopodobnił zaistnienia podejrzenia nieprzestrzegania wymogów określonych w art. 37at ust. 6 u.p.f., wbrew takiemu wnioskowi, do którego doszedł sąd w uzasadnieniu wyroku; - art. 49 ust. 10 i art. 50 ust. 5 w zw. z art. 48 ust. 1 i ust. 2 u.p.p. poprzez stwierdzenie przez sąd, że organ prawidłowo postąpił kontynuując postępowanie kontrolne uznając M.S. za osobę, w obecności której mogą być wszczęte i wykonywane czynności kontrolne, mimo niezawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli i jednoczesnej niezwłocznej deklaracji członka zarządu przedsiębiorcy o złożeniu wszelkich dokumentów i wyjaśnień, jak tylko będzie to możliwe, w konsekwencji czego postępowanie kontrolne winno zostać zakończone na podstawie art. 59 ust. 7 pkt 2 u.p.p, czego sąd nie dostrzegł oddalając skargę; - art. 51 ust. 1 u.p.p. poprzez jego niezastosowanie przez organ kontroli i prowadzenie kontroli poza miejscem prowadzenia apteki, tj. poprzez żądanie dostarczenia dokumentów na adres organu kontroli, a następnie powielenie tego naruszenia zarówno przez organ drugiej instancji w postępowaniu administracyjnym, jak i przez sąd na etapie postępowania sądowoadministracyjnego; - art. 51 ust. 3 u.p.p. poprzez uznanie przez sąd, że prowadzenie kontroli poza miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, pomimo braku zgody kontrolowanego oraz braku spełnienia przesłanki dotyczącej usprawnienia prowadzenia kontroli w ten sposób było prawidłowe, podczas gdy w zaistniałym stanie faktycznym nie ma wątpliwości, że przesłanką do zastosowania tego przepisu jest w pierwszej kolejności zgoda przedsiębiorcy, jak i okoliczność uzasadniająca usprawnienie prowadzenia kontroli, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło, a naruszenia tego niesłusznie sąd się nie dopatrzył; - art. 52 u.p.p. poprzez niedostrzeżenie przez sąd, że w niniejszej sprawie nastąpiło prowadzenie czynności kontrolnych przez organ kontrolny w sposób niesprawny i zakłócający funkcjonowanie przedsiębiorcy - w szczególności osoby wykonujące czynności odmówiły zaczekania (do 3h) na obecność członka zarządu, co uniemożliwiło sprawne przeprowadzenie czynności; ponadto organ kontroli zażądał podpisywania kilku tysięcy stron dokumentów stanowiących wydruki komputerowe, co w praktyce oznaczałoby sparaliżowanie działania spółki w czasie trwania epidemii, a czego sąd wydając wyrok oddalający skargę nie dostrzegł; - art. 37at ust. 8 u.p.f. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez sąd, że przepis ten stanowi o konieczności dostarczenia dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia kontroli do siedziby organu i na tej podstawie uznanie, że WIF miał możliwość skorzystania z art. 51 ust. 3 u.p.p. oraz żądania dostarczenia dokumentacji do organu kontroli, pomimo braku zgody przedsiębiorcy i z pewnością przedłużenia w ten sposób postępowania kontrolnego wbrew dyspozycji tego przepisu, podczas gdy w przepisie tym jest mowa o przekazaniu dokumentacji, co osoba uprawniona do reprezentacji przedsiębiorcy zadeklarowała natychmiast po uzyskaniu informacji o wszczęciu kontroli, a nie o dostarczeniu jej w dowolnie wskazane przez organ kontrolny miejsce; - art. 122c ust. 1 u.p.f. poprzez błędne jego zastosowanie przez sąd i uznanie, że dokonywanie czynności w ramach kontroli bez obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej jest prawidłowe, w sytuacji, gdy P.G. deklarował niezwłoczną gotowość do stawienia się osobiście w miejscu kontroli i wydania wszystkich dokumentów, jak również udzielenia wszelkich informacji przy jednoczesnym braku złożenia oświadczenia spółkę o rezygnacji z prawa uczestniczenia w czynnościach kontrolnych, o którym mowa w tym przepisie; 2) przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy: - art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi pomimo wskazanych licznych uchybień i naruszeń przepisów prawa zarówno materialnego, jak i procesowego na etapie postępowania administracyjnego organów obu instancji; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, podczas gdy wskazane w skardze naruszenia szeregu przepisów prawa materialnego, jak i procesowego winny skutkować uwzględnieniem skargi, a co za tym idzie sąd winien był uchylić w całości postanowienie GIF; - art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, pomimo że istotne wątpliwości, odnoszące się w szczególności do stanu faktycznego dotyczącego przeprowadzenia kontroli nie zostały wyjaśnione, a jednocześnie przeprowadzenie tych dowodów nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności stanu faktycznego, co do których wiedzę posiadali wskazani w skardze świadkowie. Argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną GIF wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12.09.2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689). Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 jak i 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, wyrok NSA z 3.12.2024 r., II GSK 1000/24, LEX nr 3788107). Należy jednak zauważyć, że w niniejszej sprawie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego częściowo na siebie zachodzą. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie zaznaczyć trzeba, iż nie można wyrokowi sądu pierwszej instancji zarzucić naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. Przepis ten nie był, bowiem podstawą rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok oddalający skargę na postanowienie GIF o kontynuowaniu czynności kontrolnych, zatem podstawą prawną działania WSA był art. 151 p.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Skarżąca powinna w związku z tym, sformułować zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., bowiem sąd pierwszej instancji jej zdaniem niezasadnie oddalił skargę, w sytuacji naruszenia opisanych w skardze przepisów, co uczyniła w punkcie 2) 1. skargi kasacyjnej. Wobec tego, iż przy zarzucie naruszenia przez WSA art. 151 p.p.s.a. skarżąca nie wskazała dodatkowo żadnych innych przepisów, uznać należy, iż zarzut ten związany jest z podnoszonym przez stronę skarżącą w punktach 1) 1. – 11. oraz 2) 3. skargi kasacyjnej naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, do których NSA odniesie się w kolejnych częściach uzasadnienia. Za nieuzasadniony należy uznać podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, pomimo że istotne wątpliwości, odnoszące się w szczególności do stanu faktycznego dotyczącego przeprowadzenia kontroli nie zostały wyjaśnione, a jednocześnie przeprowadzenie tych dowodów nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności stanu faktycznego, co do których wiedzę posiadali wskazani w skardze świadkowie. Podnieść należy, iż zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z uwagi na jasną treść powyższego przepisu nie można sądowi wojewódzkiemu zarzucić jego naruszenia, bowiem skarżąca nie wnosiła w skardze o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów. Spółka domagała się przeprowadzenia przez sąd pierwszej instancji postępowania dowodowego polegającego na przesłuchaniu członka zarządu S. sp. z o. o. – P.G oraz kierownika apteki – M.S., do czego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie był uprawniony i czemu dał wyraz w postanowieniu z 20 stycznia 2021 r., którym oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Art. 106 ust. 3 daje sądowi administracyjnemu wyłącznie możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów i to pod warunkiem, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wobec tego, że skarżąca nie składała przed sądem pierwszej instancji żadnych dowodów z dokumentów, to brak jest podstaw do przyjęcia iż doszło do naruszenia omawianego przepisu. Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby WSA dopuścił dowód z przesłuchania świadków. W świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. postępowanie dowodowe prowadzone przez sąd administracyjny ma bardzo ograniczony zakres. Co do zasady bowiem sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, co wiąże się z funkcją, jaką pełni ten sąd. W gestii sądów administracyjnych leży kontrola prawidłowości wyjaśnienia tego stanu faktycznego przez organ administracji publicznej w kontekście dochowania przez ten organ wymogów wynikających z przepisów wiążącej go procedury – a nie wyjaśnienie i ustalanie stanu faktycznego sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że zawarty w tym przepisie zwrot "dowody uzupełniające" wskazuje, iż chodzi o dowody z dokumentów, które nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym. Istota uzupełniającego postępowania dowodowego polega zatem na jego przeprowadzeniu, w sytuacji gdy brak dowodu z dokumentu uniemożliwia lub znacznie utrudnia ocenę zgodności z prawem stanu faktycznego ustalonego przez organ, czy też prawidłowość tej oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji. Z powyższych względów WSA nie mógł również naruszyć art. 7, 77 i 80 k.p.a. bowiem sąd ten nie stosuje w prowadzonym przez siebie postępowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego lecz przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto, w myśl art. 106 § 5 p.p.s.a. do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Co się tyczy naruszenia przepisów prawa materialnego, to WSA prawidłowo zaakceptował pogląd organów administracji o dopuszczalności przeprowadzenia spornej kontroli doraźnej, tj. bez uprzedniego zawiadomienia skarżącej przez organ o zamiarze wszczęcia kontroli. Nie jest zasadne stanowisko skarżącej, że brak było podstaw do zastosowania w kontrolowanej sprawie przepisu art. 37at ust. 6 u.p.f. Wskazywany przez skarżącą art. 48 ust. 1 i 2 u.p.p. stanowi, że organ kontroli zawiadamia przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli, a kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli (...). Natomiast art. 37at ust. 6 u.p.f. przewiduje, że organ zezwalający jest uprawniony do przeprowadzenia niezapowiedzianej inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie, jeżeli stwierdzi, że istnieje podejrzenie nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie. Punktem wyjścia do oceny trafności zarzutu postawionego w pkt 1) 2. i 3. Skargi kasacyjnej jest treść art. 45 ust. 1 i 2 u.p.p., w którym przewidziano, że kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorców jest przeprowadzana na zasadach określonych w niniejszej ustawie, chyba że zasady i tryb kontroli wynikają z ratyfikowanych umów międzynarodowych albo bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej (ust. 1) oraz że w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się odrębne przepisy (ust. 2). Biorąc pod uwagę przytoczoną treść regulacji zawartej w art. 45 ust. 1 i 2 u.p.p., trafnie uznał WSA, że w rozpoznawanej sprawie miał zastosowanie art. 37at ust. 6 u.p.f. i że na jego podstawie organ miał prawo przeprowadzić niezapowiedzianą kontrolę w aptece przy ul. [...] w W. Przepis ten, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowi bowiem lex specialis w stosunku do ogólnej regulacji zawartej w ustawie Prawo przedsiębiorców. Ma rację skarżąca, że ustawa Prawo przedsiębiorców wprowadza ogólną zasadę przeprowadzania kontroli działalności gospodarczej dopiero po zawiadomieniu przedsiębiorcy (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 1), jednak równocześnie przewiduje w art. 45 ust. 2, że tę ogólną zasadę stosuje się jedynie "w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale", tj. w rozdziale 5 ustawy Prawo przedsiębiorców. Wyraźnie więc ustawodawca przewiduje, że "w zakresie nieuregulowanym (...) stosuje się odrębne przepisy". Takim właśnie "zakresem nieuregulowanym" w ustawie Prawo przedsiębiorców jest regulacja przewidziana w w art. 37at ust. 6 u.p.f. Z punktu widzenia zasad techniki prawodawczej rozdział 5 ustawy Prawo przedsiębiorców, w tym zwłaszcza art. 48 ust. 11 tej ustawy, nie jest wprawdzie sformułowany w sposób w pełni prawidłowy, jednakże nie uzasadnia to wadliwości przedstawionego wyżej wniosku. Przyjęcie innego poglądu na temat wzajemnej relacji spornych przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców i ustawy Prawo farmaceutyczne prowadziłoby bowiem do nieuprawnionego zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosku, że prowadzenie niezapowiedzianej kontroli w aptece stanowi "zakres uregulowany" ustawą Prawo przedsiębiorców. Ustawa Prawo przedsiębiorców nie daje ku temu podstaw, bowiem w żadnym przepisie nie reguluje zasad przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli w aptece. Ustawa ta zawiera regulacje dotyczące zasad kontroli doraźnej w niektórych sferach działalności gospodarczej (art. 48 ust. 11 u.p.p., m.in. energetyka, ochrona środowiska, ochrona roślin, biokomponenty itd.), ale nie dotyczą one kontroli działalności objętej regulacją ustawy Prawo farmaceutyczne. Należy zatem uznać, że zasady przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli w aptece pozostają poza "zakresem uregulowanym" w ustawie Prawo przedsiębiorców, a więc stanowią zakres, do którego "stosuje się odrębne przepisy". Te odrębne przepisy znajdują się w ustawie Prawo farmaceutyczne, a w szczególności w art. 37at ust. 6 tej ustawy. W konsekwencji zatem należy uznać, że WSA prawidłowo przyjął, w ślad za orzekającym w sprawie organem inspekcji farmaceutycznej, że art. 37at ust. 6 u.p.f. stanowi samodzielną podstawę prawną do przeprowadzenia przez organ zezwalający "niezapowiedzianej inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie, jeżeli stwierdzi, że istnieje podejrzenie nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie". Zasadnie zatem WSA ocenił, że przeprowadzona w tej sprawie niezapowiedziana kontrola w aptece skarżącej miała podstawę prawną. Zgodzić się również należy, iż zastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy art. 37at ust. 6 u.p.f., było jak najbardziej zasadne, w świetle informacji GIF z 11 marca 2020 r., wskazującej na brak odpowiedniego ujęcia w Zintegrowanym Systemie Monitorowania Obrotu Produktami Leczniczymi zakupu przez aptekę znacznych ilości produktu leczniczego o nazwie [...] 200 mg + 50 mg, pomimo zaraportowania sprzedaży na jej rzecz wspomnianego produktu leczniczego przez hurtownię farmaceutyczną. Powyższy produkt leczniczy został zamieszczony w wykazie, o którym mowa w art. 37av ust. 14 u.p.f., zgodnie z którym Minister właściwy do spraw zdrowia na podstawie informacji przekazywanych przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego, gromadzonych w Zintegrowanym Systemie Monitorowania Obrotu Produktami Leczniczymi lub innych informacji dotyczących dostępności produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych, uwzględniając dynamikę obrotu, ogłasza co najmniej raz na 2 miesiące, w drodze obwieszczenia, wykaz produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych zagrożonych brakiem dostępności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że podjęcie decyzji o przeprowadzeniu kontroli bez powiadomienia, w rozpoznawanej sprawie, znajduje uzasadnienie w przepisach prawa oraz ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Jak bowiem wyżej wskazano, do podjęcia przez WIF kontroli doraźnej wystarczające jest samo podejrzenie (nie zaś udowodnienie) nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie Prawo farmaceutyczne z zakresu prowadzenia działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Nie ulega przy tym zdaniem NSA wątpliwości, iż w dyspozycji art. 37at ust. 6 u.p.f. mieści się otrzymanie przez WIF informacji o niezgodności w raportowaniu przez skarżącą obrotu produktem leczniczym. Za niezasadne NSA uznał również zarzuty odnoszące się do przeprowadzenia czynności kontrolnych mimo nieobecności przedsiębiorcy, przy jednoczesnym uznaniu przez organ, iż czynności te mogą być przeprowadzane z udziałem kierownika apteki tj. dotyczące naruszenia art. 50 ust. 1 i 5 oraz art. 49 ust. 10 u.p.f. w zw. z art. 48 ust. 1 i 2 u.p.f. Zgodzić się należy z WSA, iż okoliczność, że Prezes Zarządu skarżącej nie był obecny w trakcie kontroli, jak też nie wyznaczył na piśmie osoby przez niego upoważnionej, bynajmniej nie stała na przeszkodzie skorzystaniu przez inspektorów z uprawnienia statuowanego w art. 50 ust. 5 u.p.p. Zgodnie z powyższym przepisem, w przypadku nieobecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej albo niewykonania przez przedsiębiorcę obowiązku, o którym mowa w ust. 3, czynności kontrolne mogą być wykonywane w obecności innego pracownika przedsiębiorcy lub osoby zatrudnionej u przedsiębiorcy w ramach innego stosunku prawnego, którzy mogą być uznani za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. W pełni zatem zasadne było kontynuowanie czynności kontrolnych w obecności kierownika apteki, a w sprawie nie doszło do naruszenia art. 50 ust. 1 u.p.p. Nie doszło także do naruszenia art. 49 ust. 1 i 3 u.p.p., bowiem zgodnie z art. 122b ust. 2 u.p.f., kontrolę przeprowadza inspektor farmaceutyczny po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli udzielonego przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. W niniejszej sprawie wymogi te spełniono. Skoro bowiem, jak wyżej zostało wykazane, kontrola mogła rozpocząć się bez uprzedniego doręczenia przedsiębiorcy zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli i w obecności kierownika apteki, to oczywistym jest, że inspektorzy WIF okazali legitymacje służbowe oraz upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, jak również pouczyli o przysługujących prawach osobę obecną w trakcie kontroli, czyli kierownika apteki. Skarżąca zresztą nie kwestionuje, że czynności powyższe zostały przez inspektorów farmaceutycznych dokonane, lecz podnosi, iż powinny one zostać przeprowadzone wobec członka zarządu P.G., a nie wobec kierownika apteki, niebędącego osobą upoważnioną przez spółkę S. Jednak wobec tego, że członek zarządu spółki nie był obecny w aptece, to prawidłowym było rozpoczęcie przez inspektorów czynności kontroli doraźnej z udziałem i w obecności kierownika apteki. Zgodnie bowiem z art. 49 ust. 10 u.p.p., w przypadku nieobecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej czynności kontrolne mogą być wszczęte po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi przedsiębiorcy lub osobie zatrudnionej u przedsiębiorcy w ramach innego stosunku prawnego, którzy mogą być uznani za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, 1615, 1890 i 1933), lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. W ocenie NSA, sąd pierwszej instancji prawidłowo również uznał, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 51 ust. 1 u.p.p., przez prowadzenie kontroli poza miejscem prowadzenia apteki, tj. żądanie dostarczenia dokumentów pod adres organu kontroli. Zgodnie bowiem z art. 37at ust. 8 u.p.f., na wezwanie organu zezwalającego i w terminie przez niego wyznaczonym przedsiębiorca jest obowiązany przekazać dokumentację związaną z prowadzoną działalnością. Termin ustala się, uwzględniając charakter dowodu, przy czym nie może on być krótszy niż 3 dni. W niniejszej sprawie termin ten został wyznaczony prawidłowo, bowiem na dzień 16 marca 2020 roku. Art. 37at ust. 8 u.p.f., podobnie jak art. 37at ust. 6 u.p.f., miał w niniejszej sprawie bezpośrednie zastosowanie, jako przepis szczególny w stosunku do ogólnej regulacji zawartej w ustawie Prawo przedsiębiorców. WSA nie dokonał przy tym błędnej wykładni art. 37at ust. 8 u.p.f., gdyż nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, iż "przekazanie dokumentacji" i "dostarczenie dokumentacji" to dwa zupełnie inne tryby uzyskiwania przez kontrolujących dostępu do materiałów kontroli, a co za tym idzie, inspektorzy farmaceutyczni nie mieli podstaw do żądania dostarczenia dokumentacji do siedziby organu a jedynie mogli żądać przekazania tej dokumentacji przez spółkę. Zdaniem NSA "przekazanie dokumentacji" inspektorom farmaceutycznym obejmuje dostarczenie tej dokumentacji do siedziby organu. W odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 51 ust. 3 i art. 52 u.p.p. oraz art. 122c ust. 1 u.p.f. to uznać należy, iż WSA nie mógł naruszyć tych przepisów, ani też zaakceptować ich naruszenia przez organ, bowiem nie mogły mieć one i nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Postanowienie GIF z 4 maja 2020 roku wydane zostało po rozpatrzeniu sprzeciwu spółki S. z 28 marca 2020 roku wobec wykonywania czynności kontrolnych z naruszeniem przepisów prawa. Art. 59 ust. 1 u.p.p. przewiduje, że przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organ kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 48, art. 49, art. 50 ust. 1 i 5, art. 51 ust. 1, art. 54 ust. 1, art. 55 ust. 1 i 2 oraz art. 58. Ustawodawca zatem enumeratywnie wymienia przepisy, których naruszenie przez organ kontroli, może skutkować wniesieniem sprzeciwu. Jest to zamknięty katalog przesłanek ustawowych, których spełnienie warunkuje zastosowanie powyższego przepisu w sprawie. Tym samym bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostają zarzuty dotyczące naruszenia art. 51 ust. 3 i art. 52 u.p.p. oraz art. 122c ust. 1 u.p.f., bowiem nie mogły być one również podstawą do wniesienia sprzeciwu. Z uwagi na powyższe nie można zgodzić się również z zarzutem, iż sąd pierwszej instancji naruszył art. 59 ust. 7 pkt 1 i 2 u.p.p. poprzez uznanie, że organ kontrolny słusznie go zastosował, podczas gdy sąd winien był rozpatrzyć wszelkie naruszenia przepisów przez organ kontrolny i stwierdzić, że postępowanie kontrolne winno zostać zakończone, a organ powinien był odstąpić od dalszych czynności kontrolnych. Zarówno w skardze, jak i w skardze kasacyjnej, nie wykazano, iż istotnie doszło do naruszenia przepisów przez inspektorów farmaceutycznych, a tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie zaistniały przesłanki do odstąpienia od czynności kontrolnych. Prowadzi to również do wniosku, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 151 p.p.s.a. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Zasądzona kwota 480 złotych stanowi zwrot kosztów pełnomocnika organu z tytułu sporządzenia i wniesienia w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (pkt 2 sentencji).