II GSK 2144/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 327/14 w sprawie ze skargi M.Ż. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu "ułatwienia startu młodym rolnikom" oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę M.Ż. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 2 grudnia 2013 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję z dnia 15 listopada 2012 r. Dyrektora K. Oddziału Regionalnego ARiMR, którą organ ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu "Ułatwiania startu młodym rolnikom", z uwagi na brak terminowego rozliczenia kosztów inwestycji zawartych w Planie Rozwoju Gospodarstwa oraz brak możliwości przedłużenia terminu na zrealizowanie inwestycji określonych w biznesplanie. W uzasadnieniu podał, że skarżącej została wypłacona pomoc w dniu 9 marca 2009 r. W dniu 17 stycznia 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o zmianę Planu Rozwoju Gospodarstwa w zakresie planowanych inwestycji, poprzez rezygnację z zakupu pługa 4-skibowego, agregatu uprawowego i siewnika na rzecz zakupu agregatu uprawowo-siewnego 3 m, opryskiwacza ciągnikowego 400 l, kosiarki rotacyjnej 1,65 m, przenośnika 4 m typ-żmijka, silosu zbożowego i mieszalnika pasz sypkich. Ponadto skarżąca złożyła faktury VAT - 7 szt. oraz dowody zapłaty - 6 szt. Organ wskazał, że część z przedstawionych faktur została rozliczona w ramach innego działania "Modernizacja gospodarstw rolnych", wobec czego przy rozliczaniu kwoty premii wydatkowanej nie można było wliczyć kwoty pomocy, która została zrefundowana z innych środków. Organ podał, że w terminie 3 lat od dnia wypłaty środków, skarżąca nie rozliczyła kwoty 18 169,40 zł. Po rozpoznaniu skargi M.Ż. na powyższą decyzję Prezesa ARiMR, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 7 czerwca 2013 r. decyzję uchylił. Sąd uznał, że skarżąca dopełniła wymaganej formy przedłożonego dokumentu z dnia 2 grudnia 2011 r., dotyczącego zakupu za 25 000 zł kosiarki rotacyjnej - ponieważ dokument został potwierdzony za zgodność z oryginałem przez pracownika ARiMR, co zostało dodatkowo potwierdzone przez pełnomocnika organu w trakcie rozprawy w dniu 7 czerwca 2013 r. Tym samym Sąd uznał że zasadne są zarzuty skarżącej dotyczące błędnego zastosowania § 19 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200, poz. 1443, dalej jako rozporządzenie), a także niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, powodujące naruszenie art. 7, 8, 11 i 75 § 1 k.p.a. To w konsekwencji spowodowało przedwczesne zastosowanie w sprawie § 20 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Sąd wskazał, że w przypadku uznania przez organ, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, że skarżąca faktycznie dokonała zakupu kosiarki rotacyjnej 2 grudnia 2011 r. okoliczność ta powinna być wzięta pod uwagę przy zastosowaniu § 18 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z § 20 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Prezes ARiMR po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2013r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora K. Oddziału Regionalnego ARiMR w T. z dnia [...] listopada 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie organu M.R. – sprzedawca kosiarki, oświadczył, że umowa została sporządzona w grudniu 2011 r. Natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował, że M.Ż. nie złożyła deklaracji PCC-3 od zawartej umowy kupna-sprzedaży kosiarki rotacyjnej marki Claas. Organ odwoławczy po dokonaniu analizy dokumentu umowy kupna-sprzedaży stwierdził, iż na ww. umowie umieszczone zostały dwie daty. Jedna wskazuje na datę sporządzenia 2 grudnia 2012 r., druga data, która widnieje w pierwszym akapicie na stronie pierwszej, wskazuje na datę 2 grudnia 2011 r. Podniósł, że w celu ustalenia daty zawarcia umowy kupna-sprzedaży kosiarki rotacyjnej dokonał ponownej analizy wszystkich dokumentów zgromadzonych w sprawie. Podkreślił, iż z akt sprawy wynika, że skarżąca do dnia 9 marca 2012 r. nie dopełniła obowiązku wydatkowania 35 000 zł (70 % wydatków na inwestycje) i nie przedłożyła odpowiednich dokumentów w powyższym zakresie. Wskazał, że informowano skarżącą o konieczności przedłożenia brakujących dokumentów (pismo Dyrektora K. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 24 maja 2012 r.), a skarżąca nie udzielała żadnej odpowiedzi i nie przedłożyła żadnych dokumentów w tym umowy kupna sprzedaży kosiarki rotacyjnej. Nie zareagowała również na pismo organu z dnia 20 czerwca 2012 r., w którym poinformowano ją o możliwości zażądania zwrotu nienależnie pobranych płatności. Organ podniósł również, iż skarżąca w piśmie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi dotyczącym rozliczenia wydatkowania 70% kwoty przyznanej pomocy z tytułu działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" w ogóle nie podniosła kwestii umowy kupna sprzedaży kosiarki rotacyjnej. Wobec powyższego Prezes ARiMR uznał, że skarżąca nie zawarła przedmiotowej umowy w dniu 2 grudnia 2011 r. bo gdyby ją zawarła w tej dacie, to przedłożyłaby ją w toku wielomiesięcznego postępowania prowadzonego przez Dyrektora K. Oddziału Regionalnego ARiMR oraz postępowania prowadzonego w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi wszczętego jej pismem z dnia 29 czerwca 2012r. Organ ponadto stwierdził, że skarżąca zwróciła się w dniu 28 maja 2012 r. do Dyrektora K. Oddziału Regionalnego ARiMR, z prośbą o wydłużenie terminu na realizację inwestycji w biznesplanie, gdyż do tego czasu nie miała zawartej umowy na zakup kosiarki rotacyjnej. Podniósł również, iż brak zawarcia umowy na zakup kosiarki rotacyjnej w dniu 2 grudnia 2011 r., potwierdza niezłożenie przez skarżącą stosownej deklaracji w Urzędzie Skarbowym w L. Za niewiarygodne organ uznał tłumaczenia M.Ż., że zapomniała o ww. umowie. Uznał, że skarżąca była wielokrotnie wzywana przez organ I instancji w sprawie rozliczenia poniesionych wydatków 70% kwoty pomocy, a te wezwania przypomniałyby jej o istnieniu takiej umowy. Wobec powyższego organ uznał, że umowa kupna-sprzedaży kosiarki rotacyjnej, nie została zawarta w dniu 2 grudnia 2011 r. lecz w dniu 2 grudnia 2012 r. i wpłynęła do organu I instancji wraz z odwołaniem od decyzji z dnia 15 listopada 2012 r. Dlatego też wydatek na ww. kosiarkę nie mógł być uwzględniony w ramach przedmiotowego działania, ponieważ umowa jej zakupu została zawarta w dniu 2 grudnia 2012 r. a więc po terminie wynikającym z regulacji zawartej w § 18 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, który to termin przypadał na dzień 9 marca 2012 r. Zdaniem organu również wydatek na zakup kultywatora ścierniskowego nie może być rozliczony z uwagi na fakt braku uwzględnienia tej inwestycji w biznesplanie. Zatem organ stwierdził, że łącznie kwota uwzględnionej pomocy, wydatkowana w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" wynosi 16 830,60 zł. Z tego względu jego zdaniem skarżąca nie dopełniła obowiązku wydatkowania 35 000 zł (70% kwoty pomocy) w terminie zakreślonym przepisami prawa tj. do dnia 9 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę stwierdził, że kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest ustalenie czy skarżąca nabyła kosiarkę rotacyjną marki Claas w dniu 2 grudniu 2011 r. czy też w dniu 2 grudnia 2012 r. Ustalenie tej okoliczności będzie skutkowało stwierdzeniem czy skarżąca wypełniła zapisy § 18 ust. 1 pkt 3 lit b) rozporządzenia, zgodnie z którym Beneficjent powinien wydatkować, w okresie 3 lat od dnia wypłaty pomocy, co najmniej 70 % kwoty pomocy na inwestycje określone w biznesplanie. Skarżąca zobowiązana była do wydatkowania 35 000 zł w okresie 3 lat od dnia wypłaty pomocy (9 marca 2009 r.), a więc do dnia 9 marca 2012 r. Sąd I instancji wskazał, że w treści umowy zakupu kosiarki widnieją dwie daty 2 grudnia 2012 r. i 2 grudnia 2011 r. Skarżąca twierdzi, że umowę zawarto w dniu 2 grudnia 2011 r. natomiast wpisanie dwóch różnych dat wynika ze zwykłej omyłki i na potwierdzenie tej daty wskazuje zgodne oświadczenie stron umowy jak również oświadczenie dorosłych świadków. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, iż przedmiotowa umowa nie została zawarta w dniu 2 grudnia 2011 r., na co wskazuje materiał dowodowy, jak i zasady logiki i doświadczenia życiowego. Skarżąca powołała się na fakt zakupu kosiarki dopiero na etapie wniesienia odwołania (z dnia 3 grudnia 2012 r.) od decyzji I instancji z dnia 15 listopada 2012 r., do którego dołączyła kserokopię ww. umowy. Na wcześniejszym etapie postępowania kwestia ta w ogóle się nie pojawiła, mimo, że skarżąca prowadziła obszerną korespondencję z organem I instancji dotyczącą przyznanej pomocy, jednakże w żadnym z pism nie ujawniono faktu zakupu kosiarki. Nawet po uzyskaniu przez skarżącą informacji o nieudokumentowaniu wydatków na poziomie 70% przyznanej pomocy finansowej (pismo organu z 24 maja 2012 r.) skarżąca nie przedstawiła umowy o zakupie przedmiotowej kosiarki. Po otrzymaniu ww. pisma skarżąca złożyła kolejne dokumenty (zaświadczenie lekarskie, faktury, umowy kupna-sprzedaży), ale nie dotyczyły one przedmiotowej kosiarki. Także po otrzymaniu pisma organu z dnia 20 czerwca 2012 r. o możliwości dokonania zwrotu nienależnie pobranych płatności oraz zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, skarżąca nie przedstawiła przedmiotowej umowy. Zdaniem Sądu I instancji gdyby przedmiotowa umowa została zawarta w dniu 2 grudnia 2011 r. to skarżąca przedstawiłaby ją już na etapie rozliczenia pozostałych faktur lub ostatecznie po uzyskaniu informacji o nieudokumentowaniu wydatków na poziomie 70% przyznanej pomocy finansowej albo w trakcie postępowania przed organem I instancji , a nie po wydaniu przez ten organ decyzji. Odnosząc się do oświadczeń przedłożonych przez skarżącą do skargi, Sąd I instancji wskazał, że z ich treści wynika jedynie fakt posiadania (używania) przez skarżącą (i jej męża) przedmiotowej kosiarki na przełomie 2011/2012 r., a nie fakt jej zakupu w grudniu 2011 r., ponieważ osoby składające te oświadczenia, nie były świadkami podpisania umowy. Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, że nie ma podstaw do przyjęcia, że skarżąca spełniła warunek wydatkowania w ciągu 3 lat od dnia wypłaty pomocy – 70% przyznanej kwoty pomocy. Zatem, nie można w związku z tym przyjąć, że sankcja jaką organ powinien wobec niej zastosować ma dotyczyć jedynie zwrotu części płatności, związanej ze złożeniem po terminie dokumentów (umowy kupna kosiarki ) w oparciu o § 20 ust. 4 rozporządzenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M.Ż. domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj: 1. § 20 ust. 4 pkt 1 w zw. z § 19 pkt 2 rozporządzenia, poprzez niezastosowanie dyspozycji normy prawnej zawartej w ww. przepisie, pomimo bezspornego wystąpienia okoliczności przewidzianych w jej hipotezie; 2. § 20 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 3 lit b) rozporządzenia poprzez uznaniowe rozstrzygnięcie o zastosowaniu ww. normy prawnej wyłącznie o analizę zachowania strony w kontekście pojęcia zasad współżycia społecznego, a wbrew zgromadzonym w aktach dowodom; II. przepisów postępowania, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) poprzez usankcjonowanie przez Sąd naruszenia przez organ norm prawa materialnego wskazanych powyżej w pkt 1 i 2. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez pominięcie, a nawet zaakceptowanie przez Sąd mającego wpływ na wynik postępowania naruszenia przez organ całego szeregu przepisów postępowania, a mianowicie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 75, art. 77 § 1 k.p.a., a zwłaszcza art. 80 k.p.a., w toku postępowania prowadzącego do wydania zaskarżonej decyzji z dnia 2 grudnia 2013 r. oraz decyzji ją poprzedzającej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Przed odniesieniem się do jej poszczególnych zarzutów przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego wyznacza zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie z uwagi na podstawy, na których oparto skargę kasacyjną, jak i wobec sposobu ich uzasadnienia zasadne będzie łączne rozpoznanie zarówno zarzutów dotyczących prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego. Trafność zarzutów dotyczących zastosowania prawa materialnego uzależniona jest bowiem od stwierdzenia, czy Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny okoliczności faktycznych mających miejsce w sprawie. W krajowym porządku prawnym wsparcie na podejmowanie działalności przez młodych rolników zostało określone jako działanie "Ułatwienie startu młodym rolnikom" – art. 5 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 64, poz. 427 ze zm.), a szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej na to działanie regulują przepisy rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r., wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 29 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 3 lit. b) powołanego rozporządzenia beneficjent powinien wydatkować, w okresie 3 lat od dnia wypłaty pomocy, co najmniej 70 % kwoty pomocy na inwestycje określone w biznesplanie. Z kolei § 19 pkt 2 stanowi, że beneficjent powinien przedłożyć w Agencji potwierdzone za zgodność z oryginałem przez pracownika Agencji lub notariusza kopie faktur, dokumentów księgowych o równoważnej wartości dowodowej lub innych dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków co najmniej 70% kwoty pomocy na inwestycje zgodne z założeniami biznesplanu - po zrealizowaniu każdej z inwestycji i nie później niż do dnia upływu 3 lat od dnia wypłaty pomocy. Pomoc podlega zwrotowi w całości lub części, jeżeli beneficjent nie spełni warunków, o których mowa w § 18 ust. 1 rozporządzenia, lub nie przedłoży w Agencji dokumentów, o których mowa w § 19, co wynika z § 20 rozporządzenia. Powołane przepisy określają zobowiązania jakie beneficjent musi wykonać, aby mógł skorzystać z otrzymanej pomocy, bez konieczności jej zwrotu. Do spełnienia tych warunków skarżąca zobowiązała się już we wniosku o przyznanie pomocy zaznaczając odpowiednie rubryki w XIII punkcie wniosku. Obowiązki te wskazano również w decyzji z dnia 29 sierpnia 2008 r. przyznającej skarżącej pomoc z tytułu "Ułatwianie startu młodym rolnikom", zaznaczając, że beneficjent jest zobligowany do wywiązania się z nich. Realizacja założeń biznesplanu w zakresie planowanej inwestycji na kwotę co najmniej 70% pomocy, w określonym przez rozporządzenie czasie, jest jednym z takich zobowiązań. Już biznesplan na etapie składania wniosku musi przewidywać określone inwestycje na kwotę co najmniej 70% pomocy. Jest to warunek otrzymania pomocy zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 lit. c rozporządzenia, który stanowi, że pomoc finansowa w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem, jest przyznawana osobie fizycznej jeżeli plan rozwoju gospodarstwa (biznesplan) przewiduje inwestycje na kwotę co najmniej 70% pomocy, z zastrzeżeniem § 18 ust. 3 rozporządzenia. Zatem, biorąc pod uwagę te regulacje wskazać należy, że aby wywiązać się z zobowiązań wynikających z § 18 i § 19 rozporządzenia i nie narazić się na konieczność zwrotu pomocy na podstawie § 20 rozporządzenia, należy w ciągu 3 lat od otrzymania pomocy wydatkować co najmniej 70% kwoty pomocy na inwestycje określone w biznesplanie i przedłożyć w określonym czasie dokumenty potwierdzające ten fakt. Jeżeli beneficjent chce przeznaczyć uzyskaną kwotę na inną inwestycję niż wskazana w biznesplanie załączonym do wniosku, to najpierw musi zwrócić się do organu o wyrażenie zgody, gdyż jest to zmiana warunków na jakich pomoc została udzielona. Ma na to 3 lata, gdyż w wciągu 3 lat musi wydatkować co najmniej 70% pomocy. Przypomnieć należy, że skarżącej została wypłacona pomoc z tytuł "Ułatwiania startu młodym rolnikom" w dniu 9 marca 2009 r., a więc datą graniczną na wydatkowanie w okresie 3 lat 70% kwoty pomocy na inwestycje określone w biznesplanie, w przypadku skarżącej, to dzień 9 marca 2012 r. Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie, czy Sąd I instancji, podzielając podgląd wyrażony przez organ w zaskarżonej decyzji, prawidłowo przyjął, że skarżąca nie zrealizowała zobowiązania zawartego w § 18 ust. 1 pkt 3 lit b) rozporządzenia. Sąd I instancji stwierdził, że organ prawidłowo uznał, iż kosiarka marki Class, którą skarżąca ujęła w zmienionym biznesplanie, została zakupiona w grudniu 2012 r., a nie w grudniu 2011 r., jak twierdzi skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że na podstawie okoliczności niniejszej sprawy nie można przyjąć, aby skarżąca przedmiotową kosiarkę nabyła w grudniu 2011 r., w konsekwencji czego zasadne jest twierdzenie, że nie wypełniła warunku zawartego w § 18 ust. 1 pkt 3 lit b) rozporządzenia. Skarżąca, jak wskazywały organ oraz Sąd I instancji, po uzyskaniu pomocy finansowej prowadziła korespondencję z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie tej pomocy. Organ przypominał również skarżącej o konieczności dopełnienia obowiązku wynikającego z § 18 ust. 1 pkt 3 lit b) rozporządzenia, przed upływem terminu zawartego w tym przepisie (pismo organu z dnia 26 stycznia 2012 r.). Pismem z dnia 24 maja 2012 r. organ poinformował z kolei skarżącą, że nie udokumentowała wydatków na poziomie 70% przyznanej pomocy finansowej. W odpowiedzi na te pisma skarżąca nie informowała organu, że w grudniu 2011 r. zakupiła kosiarkę marki Class, który to wydatek chce włączyć do wydatków z tytułu pomocy "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze powyższe okoliczności podziela stanowisko przyjęte przez Sąd I instancji, że gdyby umowa sprzedaży kosiarki została zawarta w dniu 2 grudnia 2011 r., jak twierdzi skarżąca, to zostałaby ona przedstawiona organowi wcześniej niż w dniu złożenia odwołania od decyzji organu I instancji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności finansowych. Przemawiają za tym zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko Sądu I instancji, iż z treści oświadczeń trzech dorosłych świadków, załączonych do skargi, nie wynika, że skarżąca w grudniu 2011 r. była właścicielem kosiarki Class, a jedynie, że w jej gospodarstwie tej kosiarki używano. Nie można tym samym zgodzić się z twierdzeniami skargi kasacyjnej, że wnioski wyprowadzone przez Sąd I instancji są błędne i właśnie nielogiczne. To uwzględnienie całości okoliczności sprawy opisanych powyżej, tj. dwie daty na umowie sprzedaży kosiarki, kilkukrotne przypomnienia organu o konieczności udokumentowania wydatkowanej pomocy, termin złożenia przedmiotowej umowy kupna – sprzedaży, niezłożenie deklaracji podatkowej w terminie, a więc wszystkie dowody zgromadzone w sprawie wzięte pod uwagę w ich całokształcie i wzajemnej relacji, świadczą o tym, że skarżąca w tamtym czasie nie była właścicielem przedmiotowej kosiarki. Mając na uwadze powyższe okoliczności, niezasadne są zarzuty prawa materialnego zawarte w skardze kasacyjnej. Nie mógł zostać zastosowany w sprawie § 20 ust. 4 pkt 1 w zw. z § 19 pkt 2 rozporządzenia. Przepis § 20 ust. 4 pkt 1 przewiduje, że w przypadku nieprzedłożenia w terminie dokumentu, o którym mowa w § 19 pkt 2 zwrotowi podlega 15% kwoty pomocy. Przepis ten będzie miał zastosowanie w przypadku gdy beneficjent wypełnił warunki przewidziane w § 18 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, a jedynie nie udokumentował w terminie trzech lat od dnia wypłaty pomocy wydatków poniesionych na inwestycje zgodne z planem. Należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że ustawodawca nie zawarł żadnych ograniczeń czasowych, co do możliwego opóźnienia, po których upływie spóźnione dokumenty uznać można byłoby za nieistniejące i że beneficjent do czasu zakończenia postępowania administracyjnego ma prawo złożyć brakujące dokumenty. Jednakże w rozpoznawanej sprawie, czemu dał wyraz organ w rozpoznawanej decyzji, a co zostało zaaprobowane przez Sąd I instancji, a także Naczelny Sąd Administracyjny, skarżąca nie wypełniła zobowiązania z § 18 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Wobec tego w stosunku do niej miał zastosowanie § 20 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym zwrotowi podlega 100% kwoty pomocy. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił przeprowadzone postępowanie administracyjne pod kątem przestrzegania wskazanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 6, art. 7 art. 8, art. 9, art. 11). Nie doszło do naruszenia art. 80 k.p.a., gdyż organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i na podstawie analizy tego materiału dokonał wszechstronnej ich oceny, a stan faktyczny został prawidłowo ustalony. Stanowisko wyrażone w decyzji organ uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.