II GSK 2134/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K.K. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 2134/22 o zwrot kosztów postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 854/21 w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 12 maja 2021 r. nr 50/2021/COR w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niezastosowanie się do zakazów związanych ze zwalczaniem COVID-19 postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku.

Wyrokiem z 8 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 2134/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy uwzględniającego skargę K.K. (dalej "skarżąca") na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z 12 maja 2021 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niezastosowanie się do zakazów związanych ze zwalczaniem COVID-19. W piśmie z 28 grudnia 2023 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania. Wskazał, że skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła pismo procesowe, w którym przedstawiła swoje stanowisko oraz złożyła wniosek o zwrot kosztów. Pismo to zostało doręczone do Sądu 5 października 2023 r., więc wniosek został złożony w terminie, o którym mowa w art. 210 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej "p.p.s.a."). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 w p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu (...) zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, jeżeli sąd nie orzekł o całości zażalenia albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 193 p.p.s.a. przepisy te stosuje się odpowiednio do wyroków wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego NSA stwierdza, że wniosek skarżącej jest dopuszczalny i został złożony w terminie określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. Należało jednak odmówić uzupełnienia postanowienia, ponieważ nie było podstaw do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Jak wynika z art. 204 p.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez: 1. organ – jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę albo przez 2. skarżącego – jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.). Stawki wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego i katalog czynności, za których wykonanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym przysługują koszty postępowania regulują rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości – w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964; dalej "rozporządzenie"). Z § 14 rozporządzenia wynika, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: 1) w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 2, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 1200 zł, c) w innej sprawie – 480 zł; 2) w drugiej instancji: a) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł, b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł, c) za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł, d) w postępowaniu zażaleniowym – 240 zł. Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że na gruncie postępowania kasacyjnego koszty postępowania obejmują poniesione przez stronę koszty sądowe oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony, który wykonał czynność określoną w § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a-c rozporządzenia, to znaczy stawił się na rozprawie lub w terminie sporządził skargę kasacyjną. Ponadto, możliwe jest zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie (zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12). NSA stwierdza, że żadna z czynności dokonana przez pełnomocnika nie należy do kategorii czynności przewidzianych przez § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego, nie zachodzą podstawy do zwrotu wynagrodzenia pełnomocnika za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną na gruncie niniejszej sprawy. Pismo to zostało bowiem wniesione do Sądu, lecz na podstawie art. 66 § 1 p.p.s.a. asesor WSA wydał zarządzenie o zwrocie tego pisma pełnomocnikowi skarżącej. Następnie pełnomocnik skarżącej wniósł pismo z 25 września 2023 r. Pisma tego nie można jednak uznać za odpowiedź na skargę kasacyjną, ponieważ zostało wniesione po terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. Sporządzenie natomiast pisma, w którym strona przedstawiła swoje stanowisko, w myśl art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust.1 pkt 2 rozporządzenia, nie może stanowić podstawy do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaznaczyć przy tym należy, że strona nie poniosła kosztów sądowych, do których należą opłaty sądowe (np. wpis od pisma wszczynającego postępowanie) i wydatki, więc nie ma podstaw do zasądzenia ich zwrotu. W konsekwencji należy uznać, że na gruncie niniejszej sprawy nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącej. Z tych względów i na podstawie art. 157 § 1-3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.