II GSK 2131/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2131/17 oddalającego skargę kasacyjną [...] spółki jawnej w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 551/17 w sprawie ze skargi [...] spółki jawnej w N. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: odmówić sprostowania postanowienia zawartego w punkcie drugim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2131/17 w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 14 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2131/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną [...] spółki jawnej w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 551/17 w sprawie ze skargi [...] spółki jawnej w N. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej. Pismem z [...] września 2017 r. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości zwróciła się do NSA o sprostowanie sentencji wyroku w zakresie kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Jej zdaniem zamiast "zasądza od [...] spółki jawnej w N. na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego" powinno być "zasądza od [...] spółki jawnej w N. na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa) sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie podlega więc sprostowaniu m.in. przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania (por. post. NSA z 12.9.2013 r., II OSK 499/12, Legalis; post. NSA z 4.1.2008 r., I OSK 1545/06, Legalis). O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. post. NSA z 17.2.2016 r., I OSK 2948/15, Legalis; post. NSA z 22.12.2004 r., OZ 887/04, Legalis). Sprostowanie jest możliwe o tyle, o ile nie zmienia istoty rozstrzygnięcia, a ponadto gdy okoliczności sprawy wskazują na oczywistość omyłki. Istnieje możliwość sprostowania w wyroku błędu rachunkowego, w tym polegającego na błędnym zsumowaniu poszczególnych pozycji kosztowych (por. post. NSA z 30.11.2011 r., I FSK 1953/09, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie organ domaga się sprostowania postanowienia o kosztach zawartego w wyroku NSA poprzez powiększenie zasądzonej sumy o kwotę 17 zł uiszczoną tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Takie sprostowanie nie jest jednak możliwe, gdyż prowadziłoby do zmiany istoty tego rozstrzygnięcia poprzez modyfikację zobowiązania po stronie skarżącego kasacyjnie do zwrotu wskazanej kwoty na rzecz organu w związku z oddaleniem skargi kasacyjnej. Ponadto, ani treść wyroku ani jego uzasadnienie nie wskazują, że wystąpiła oczywista omyłka czy błąd rachunkowy – a to głównie w odniesieniu do danych tam zawartych można mówić o oczywistym charakterze błędu. Wobec tego wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Na marginesie trzeba zauważyć, że również instytucja uzupełnienia orzeczenia nie znajdzie tu zastosowania. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.