II GSK 213/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 1262/20 w sprawie ze skargi T.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 8 czerwca 2021r., sygn. akt III SA/Kr 1262/20 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę T. D. (dalej też: "strona", "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej też: "SKO", "organ", "Kolegium") z [...] września 2020r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu [...] czerwca 2020r. do Starostwa Powiatowego w Oświęcimiu - Wydziału Komunikacji wpłynęło z Instytutu Medycyny Pracy z Łodzi orzeczenie lekarskie nr [...] wydane [...] czerwca 2020r. stwierdzające u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. Terminu następnego badania nie wyznaczono. Decyzją z [...] lipca 2020r., nr [...] Starosta Oświęcimski cofnął T. D. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, B+E potwierdzonego prawem jazdy kategorii B, B+E, potwierdzone prawem jazdy kategorii B, B+E nr [...] wydanym [...] października 2010r. na druku [...] do czasu dostarczenia orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z [...] września 2021r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie SKO w sprawie spełniona została przesłanka z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2020r., poz. 1268), bowiem ostatecznym orzeczeniem lekarskim z [...] czerwca 2020r., nr [...] wydanym przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców z Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, u skarżącego stwierdzono istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy w tych kategoriach. Zdaniem Kolegium, badania lekarskie w niniejszej sprawie zostały wykonane w przewidzianym przez przepisy ośrodku i podstawą wydania decyzji jest ostateczne orzeczenie lekarskie. Oddalając skargę na powyższą decyzję wskazanym na wstępie wyrokiem z 8 czerwca 2021r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2020r., poz. 1268) stanowiącym podstawę prawną decyzji - starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Jak zauważył WSA sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Według Sądu I instancji procedura oceny stanu zdrowia kierowcy wynikająca z obowiązujących przepisów ma charakter szczególny i odrębny od procedury administracyjnej, a zatem nie mają do niej zastosowania ogólne zasady postępowania administracyjnego. Wskazał, że postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy (lub kandydata na kierowcę), jest prowadzone przez uprawnione jednostki posiadające szczególne uprawnienia w tym zakresie. Sąd I instancji wyjaśnił, że orzeczenie lekarskie wydawane w tym szczególnym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Oznacza to, że przedmiotowe orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. WSA wskazał, że tryb postępowania w sprawach wydawania orzeczeń lekarskich, o których mowa w przytoczonym wyżej przepisie, regulują przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 29 sierpnia 2019r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2019r., poz. 1659, dalej: "rozporządzenie"). Wyjaśnił, że zgodnie z § 10 tego rozporządzenia jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań lekarskich: 1) osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej; 2) osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy, są jednostki organizacyjne służby medycyny pracy, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z 27 czerwca 1997r. o służbie medycyny pracy (Dz.U. z 2019r., poz. 1175). Jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, są w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez: 1) uprawnionego lekarza - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku kandydatów, uczniów lub słuchaczy, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy; 2) uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy: a) Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w Warszawie, b) Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera w Łodzi, c) Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie, d) Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, e) Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie (§ 11 rozporządzenia). W opinii WSA orzeczenia lekarskie wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych ich treścią. Kontrola merytoryczna orzeczenia lekarskiego jest zatem możliwa wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego przez ww. uprawnione jednostki orzecznicze. W odniesieniu do skarżącego jak podkreślił zostało wydane ostateczne orzeczenie lekarskie z [...] czerwca 2020r., nr [...], stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowi do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1 +E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. W związku z tym, organy orzekające zobligowane były do zastosowania art. 103 ust.1 pkt 1 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami. WSA odnosząc się do oświadczenia z [...] sierpnia 2019r. dr n. med. M. M. - specjalisty neurologa, na które powoływał się skarżący w toku postępowania, stwierdził, że oświadczenie to nie zostało wydane przez podmiot, o jakim mowa w § 11 rozporządzenia, a tym samym nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, podobnie jak podnoszona przez skarżącego okoliczność, że nigdy nie uczestniczył w wypadku samochodowym, czy w stłuczce. T. D. w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz decyzji z [...] lipca 2020r., zasądzenie kosztów postępowania w sprawie jeśli takie wystąpią. Wniósł także o zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, z uwagi na złą sytuację majątkową, oświadczył również, że nie domaga się rozpoznania sprawy na rozprawie. Na podstawie art. 174 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji zarzucił: I. nieprawidłowe zastosowanie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy z 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 pkt a) p.p.s.a., a w konsekwencji oddalenie skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji o cofnięciu T. D. uprawnienia do kierowania pojazdami, pomimo wykazywanego w toku postępowania przed SKO jak też przed Starostą Oświęcimskim braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych skarżącego do kierowania pojazdami; II. niepełne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a w związku z tym wydanie decyzji z pominięciem treści zaświadczenia z [...] sierpnia 2019r. wydanego przez dr n. med. M. M. - na okoliczności wskazane przez skarżącego, tj. braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi po stronie skarżącego, nieprawidłowego wydania przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi orzeczenia lekarskiego z [...] czerwca 2020r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie skorzystało z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Po pierwsze należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wnoszący skargę kasacyjną złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś organ, w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art.183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że skarga kasacyjna została skierowana przeciwko wyrokowi WSA, który w rozpoznawanej sprawie kontrolował zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 15 września 2020r., stwierdzając, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Ten aspekt powinien znaleźć odzwierciedlenie w odpowiednim sformułowaniu skargi kasacyjnej, jako sformalizowanego środka odwoławczego sporządzonego przez profesjonalistę. Tymczasem zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą decyzji SKO. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią (por. wyrok NSA z 1 marca 2017r., II FSK 3133/16). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004r., FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; 9 marca 2005r., GSK 1423/04; 10 maja 2005r., FSK 1657/04; 12 października 2005r., I FSK 155/05; 23 maja 2006r., II GSK 18/06; 4 października 2006r., I OSK 459/06, z dnia 24 września 2021r., I GSK 290/21). Naczelny Sąd Administracyjny podziela także stanowisko NSA zawarte w wyroku z 22 października 2021r., sygn. akt II GSK 879/21, w którym podniesiono, że "autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do powołania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest zatem uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Musi ono zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych". Należy też zaznaczyć, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej, może podjąć działając na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi zatem do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Wnoszący skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jego zdaniem naruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać bądź konkretyzować zarzutów kasacyjnych, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Nie jest rolą tego Sądu stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych (wyrok NSA z 31 października 2017r., I GSK 2343/15). Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu. Wadliwość zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Tym samym, realizowany jest obowiązek nałożony na Naczelny Sąd Administracyjny, a zawarty w art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., w myśl którego w procesie kontroli kasacyjnej należy odnosić się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009r., I OPS 10/09; wyroki NSA z 9 listopada 2011r., II FSK 776/10, z 21 listopada 2012r., II FSK 32/12). W realiach niniejszej sprawy zaznaczyć trzeba, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a. (czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z 26 października 2009r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie). Naczelny Sąd Administracyjny nie może jednak zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015r., II GSK 2140/13, LEX nr 1682677), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej należy podkreślić, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie o cofnięciu T. D. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, B+E, wobec stwierdzenia u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E, uznał, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Za pozbawiony racji należało uznać zarzut skargi kasacyjnej określony w pkt I petitum skargi kasacyjnej. Podnieść należy, że przepisy ustawy z 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami precyzyjnie określają w jakich okolicznościach i przy spełnieniu jakich przesłanek następuje cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Stosownie bowiem do treści art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) tej ustawy starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Trafnie wskazał WSA, że postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy (lub kandydata na kierowcę), jest prowadzone przez uprawnione jednostki posiadające szczególne uprawnienia w tym zakresie, a orzeczenie lekarskie wydawane w tym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Tryb postępowania w sprawach wydawania orzeczeń lekarskich regulują przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 29 sierpnia 2019r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Zgodnie z § 10 tego rozporządzenia jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań lekarskich: 1) osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej; 2) osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy, są jednostki organizacyjne służby medycyny pracy, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z 27 czerwca 1997r. o służbie medycyny pracy (Dz.U. z 2019r., poz. 1175). Jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, są w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez: 1) uprawnionego lekarza - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku kandydatów, uczniów lub słuchaczy, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy; 2) uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy: a) Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w Warszawie, b) Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera w Łodzi, c) Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie, d) Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, e) Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie (§ 11 rozporządzenia). Kontrola merytoryczna orzeczenia lekarskiego jest zatem możliwa wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego przez ww. uprawnione jednostki orzecznicze. Podkreślić należy, że w stosunku do skarżącego zostało wydane ostateczne orzeczenie lekarskie z [...] czerwca 2020r., nr [...], stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowi do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1 +E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. Jak zatem z powyższego wynika, trafne jest stanowisko Sądu I instancji, iż organy orzekające zobligowane były do zastosowania art. 103 ust.1 pkt 1 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami, natomiast oświadczenie z [...] sierpnia 2019r. dr n. med. M. M., specjalisty neurologa, nie zostało wydane przez podmiot, o jakim mowa w § 11 rozporządzenia, a tym samym co zasadnie stwierdzono, nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Również podnoszone przez skarżącego okoliczności, że nigdy nie uczestniczył w wypadku samochodowym, czy w stłuczce nie są przesłankami ustawowymi, które mogłyby wpłynąć na wynik sprawy zgodny z oczekiwaniem skarżącego. Ustawodawca ustalając bowiem wymieniony skutek w postaci cofnięcia uprawnień wyraził pogląd - co do zasady - o doniosłości takiego mechanizmu dla bezpieczeństwa drogowego. Rozwiązanie takie chroni konstytucyjne dobro społeczne rozumiane w tym przypadku jako bezpieczeństwo i eliminacja zagrożeń. W żadnej mierze nie można wobec tego uznać, że dobro jednostki jest wyżej cenione niż dobro wszystkich uczestników ruchu. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się także ze stanowiskiem Sądu I instancji, że nie można stwierdzić w niniejszej sprawie zaistnienia naruszeń zasad przeprowadzenia postępowania. Sąd I instancji słusznie wskazał, że organy będąc związane treścią ostatecznego orzeczenia o stanie zdrowia skarżącego, nie miały możliwości orzekać wbrew treści tego dokumentu, bowiem stanowi on dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. i jest dowodem tego, co zostało w nim stwierdzone. Tym samym zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez pominięcie treści zaświadczenia z [...] sierpnia 2019r. wydanego przez dr n. med. M. M. - na okoliczności wskazane przez skarżącego, tj. braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi po stronie skarżącego, nieprawidłowego wydania przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi orzeczenia lekarskiego z [...] czerwca 2020r., nie mogły być uwzględnione z przyczyn podanych wyżej. Organ należycie i zgodnie z obowiązującymi przepisami ocenił orzeczenie o stanie zdrowia skarżącego, na podstawie którego zostało cofnięte skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B, B+E prawa jazdy. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł przyczyn, które uzasadniałyby odmienny pogląd w tej kwestii niż ten zaprezentowany przez Sąd I instancji. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że stan faktyczny w sprawie został ustalony zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), z poszanowaniem zasad postępowania w zakresie gromadzenia i oceny środków dowodowych (art. 77 § 1 k.p.a.). Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania działania organów (art. 8 k.p.a.). Nie sposób też uznać, że Sąd naruszył przepis art. 107 § 3 k.p.a., który reguluje wymogi stawiane uzasadnieniu faktycznemu i prawnemu decyzji. Decyzja posiadała bowiem wszystkie elementy przewidziane ustawowo. Skoro okazało się, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie jest usprawiedliwiony to należało uznać, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu i dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.