II GSK 2126/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1560/13 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 lipca 2013 r. odrzucił skargę [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414). W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z [...] czerwca 2013 r. zastępca Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wezwał [...] - dalej: skarżąca - do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie: oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego - w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 7 czerwca 2013 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła powyższego braku formalnego. Sąd I instancji podniósł, że skarga została podpisana przez pełnomocnika procesowego skarżącego adwokata [...]. WSA wzywał wyżej wymienionego do usunięcia braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia (art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Pełnomocnik skarżącej nie wykonał wezwania Sądu. Powyższe w ocenie Sądu I instancji, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skutkowało odrzuceniem skargi. [...] wniosła skargę kasacyjną od ww. postanowienia domagając się jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 83 § 3 p.p.s.a. albowiem pismo stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 12 czerwca 2013 r. Tym samym doszło do skutecznego uzupełnienia braków formalnych skargi. Do skargi kasacyjnej dołączono kserokopię pocztowej ksiązki nadawczej. Ta wskazuje, że w dniu 12 czerwca 2013 r., pełnomocnik skarżącej wysłał listem poleconym za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. żądane przez WSA dokumenty stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy, poza nieważnością postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie został sformułowany zarzut naruszenia art. 83 § 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że podstawy, na których ją oparto zmierzają do podważenia zasadności odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w sytuacji gdy zdaniem strony skarżącej uzupełnienie braku formalnego skargi w postaci złożenia: oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej tj. oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego - nastąpiło w wyznaczonym przez WSA terminie. W związku z tak sformułowanym zarzutem skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca nie wykazała, by dochowała terminu do usunięcia braku formalnego skargi. Podnieść w tym miejscu należy, że zawarte w skardze kasacyjnej, ogólnikowe i nie poparte powiązaną z nim konkretną dokumentacją stwierdzenie skarżącej, że w dniu 12 czerwca 2013 r. nadała za pośrednictwem Poczty Polskiej - na adres WSA w Warszawie - dokumenty stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi - jest w tym zakresie niewystarczające. Należy zauważyć, że z załączonej do skargi kasacyjnej kserokopii karty książki nadawczej w żaden sposób nie wynika powiązanie wskazanej tam korespondencji z uzupełnieniem braków formalnych skargi, o jakich mowa wyżej (tak też postanowienie NSA 3 lipca 2012 r. II GSK 1015/12). Innymi słowy z nadesłanych przez skarżącą dokumentów, nie sposób wywieść, że faktycznie nadała ona pismo zawierające żądane przez Sąd I instancji dokumenty stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi a co za tym idzie uczynił zadość wezwaniu do uzupełniania braku formalnego skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa dodatkowo, że z akt sprawy wynika, wbrew twierdzeniu skarżącej, że od dnia [...] maja 2013 r. do [...] sierpnia 2013 r., nie wpłynęła żadna korespondencja, której nadawcą byłaby skarżąca. Jedyna zarejestrowana korespondencja przychodząca do tej sprawy to pismo Poczty Polskiej z [...] lipca 2013 r. (por. notatka urzędowa k. 65 akt sądowych). Przy tym WSA dokonał kwerendy akt: [...] wskazanych przez skarżącą. Tam również nie znaleziono żadnej korespondencji do niniejszej sprawy. Powyższe okoliczności prowadzą zatem do wniosku, że odrzucenie skargi [...] przez Sąd I instancji, miało uzasadnione podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny jedynie na marginesie zauważa, że skarżąca wraz ze skargą kasacyjną nie przedłożyła choćby pisma stanowiącego reklamację przesyłki zawierającej korespondencję rzekomo nadaną 12 czerwca 2013 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.