II GSK 2118/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 915/21 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 6 sierpnia 2021 r. nr SKO.474.61.2021 w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (Sąd I instancji, WSA) wyrokiem z 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 915/21, oddalił skargę R. K. (skarżący, strona) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 6 sierpnia 2021 r., w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotne znaczenie dla sprawy tj.: a) art. 6 i 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, polegające na: - braku wskazania dokładnej jednostki redakcyjnej w sentencji decyzji, - oparciu decyzji na art. 99 ust. 1 pkt 3 u.k.p., podczas gdy żadna z jednostek redakcyjnych oznaczonych lit. od a do d nie odnosi się do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego, - sprzeczności podstawy prawnej wskazanej w sentencji decyzji, a wskazanej w uzasadnieniu, co nie pozwala na prawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji, b) art. 6 i 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, polegające na braku wskazania w decyzji pierwotnej Starosty Słupskiego podstawy prawnej do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w myśl którego uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie do rozważań mających znaczenie dla oceny zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu I instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istota postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które zostały oparte wyłącznie na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sprowadza się do nieprawidłowości we wskazaniu podstawy prawnej zaskarżonej decyzji oraz wątpliwości odnośnie do obowiązywania przepisu art. 130 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w dacie wydania decyzji. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1212, dalej u.k.p.), w szczególności art. 99 ust. 1 pkt 3 ppkt b) tej ustawy, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wprawdzie w zaskarżonej decyzji organu II instancji wskazano art. 99 ust. 1 pkt 3 u.k.p. bez określenia podpunktu tego przepisu, to jednak z uzasadnienia decyzji jasno wynika, że organowi chodziło o art. 99 ust. 1 pkt 3 ppkt b) u.k.p. Pominięcie ppktu b) tego przepisu w treści decyzji pozostaje bez znaczenia dla samego rozstrzygnięcia sprawy, co trafnie zauważył Sąd I instancji. Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, fakt powołania się organu administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki do uznania przez sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy (por. np. wyroki NSA z 8 lutego 1983 r. I SA 1294/82, z 28 października 2020 r., II OSK 1651/20). Decyzja określająca błędnie podstawę prawną nie jest wydana bez podstawy prawnej, o ile ta podstawa prawna rzeczywiście istnieje, lecz dotknięta jest jedynie wadą procesową z racji naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., która to zaś wada pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 8 listopada 2016 r., I OSK 723/16). Za chybione należy uznać zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzenia dotyczące nieobowiązywania w momencie wydawania decyzji art. 130 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, odnoszącego się do prowadzenia przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Pomijając kwestię poprawności sformułowania tego zarzutu należy zauważyć, że wprawdzie formalnie przepis art. 130 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym został uchylony na mocy art. 125 pkt 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm.), to jednak na podstawie art. 139 pkt 3 u.k.p., art. 125 pkt 13 tej ustawy wszedł w życie z dniem 4 czerwca 2018 r. przedłużając do tej daty obowiązywanie art. 130 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a ponadto, na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957), która weszła w życie 4 czerwca 2018 r., przepis art. 130 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ustawy zmienianej w art. 1 (p.r.d.), natomiast przepis art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej stanowi, że Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Do dnia orzekania przez organy Minister Cyfryzacji nie określił terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach. Wobec powyższego zarzuty skargi kasacyjnej w całości należało uznać za nieuzasadnione. Nie doszło bowiem do naruszenia przez organy, ani kontrolujący je Sąd I instancji art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, jak i art. 7 k.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy w obu instancjach działały bowiem na podstawie obowiązujących w dniu wydania decyzji przepisów. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.