II GSK 2103/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. C. B. i C. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2632/14 w sprawie ze skargi P. C. B. i C. S.A. w W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie wykazu zawierającego nieprawdziwe dane i informacje 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. C. B. i C. S.A. w W. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 19 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. C. B. i C. S.A. w W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie wykazu zawierającego nieprawdziwe dane i informacje. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: pismem z dnia 9 sierpnia 2013 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa złożył do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie wymierzenia skarżącej spółce jako jednostce certyfikującej kary pieniężnej na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975), za przekazanie wykazu dotyczącego 2012 r., zawierającego nieprawdziwe dane o powierzchni i wariancie prowadzonych upraw. Wniosek dotyczył informacji podanych w wykazie o producencie ekologicznym I. F.. Przeprowadzone przez ARiMR czynności kontrolne u producenta wykazały rozbieżność pomiędzy powierzchniami upraw zamieszczonymi w wykazie, a wynikami pomiarów przeprowadzonych przez ARiMR, a ponadto błędne zadeklarowanie rodzaju uprawy na niektórych działkach rolnych. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych decyzją z dnia 31 grudnia 2013 r. wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 2.000 złotych za przekazanie wykazu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, za 2012 r. zawierającego nieprawdziwe dane i informacje, które mogły istotnie wpływać na pomoc finansową udzieloną producentowi ekologicznemu I. F.. Objętą skargą decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. organ utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. Wyjaśnił, że skarżąca spółka podała w wykazie, że producent I. F. realizuje wariant 2.1 na powierzchni 51,59 ha podanej na podstawie zgłoszeń podjęcia działalności w zakresie rolnictwa ekologicznego, protokołów przeprowadzonych w 2012 r. kontroli, wypisów i wyrysów z rejestru gruntów, opisu jednostki produkcyjnej i planu produkcji roślinnej na rok 2012. Zgodnie z deklaracją producenta na działkach A, C i D miała być prowadzona uprawa prosa. W wyniku przeprowadzonej w dniu 7 sierpnia 2012 r. kontroli stwierdzono natomiast, że metody zapobiegania szkodom wyrządzonym przez szkodniki, choroby i chwasty nie były stosowane właściwie. Zdjęcia działek A, C i D, wykonanych przez stronę w dniu kontroli obrazowały bardzo silne zachwaszczenie i jedynie pojedyncze kłosy prosa. Kolejna z przeprowadzonych kontroli, w dniu 12 października 2012 r., wykazywała na znaczne zachwaszczenie całej działki rolnej D i częściowe działki A, na których stwierdzono głównie chwasty - pokrycie ok. 90% i tylko ok. 10 % udziału prosa. Działka rolna C była zaorana w związku, z czym niemożliwym było stwierdzenie jej wcześniejszego stanu. Dodatkowa kontrola przeprowadzona w dniu 24 listopada 2012 r. wykazała, że producent nie usunął nieprawidłowości polegającej na zachwaszczeniu działek A i D. Główny Inspektor uznał, że stan, w którym powierzchnia, część działki rolnej A i działka D, była pokryta w ok. 90% chwastami, a jedynie w ok. 10 % prosem, nie mógł kwalifikować zadeklarowanej działalności jako uprawa prosa zaś działki mogły być zakwalifikowane wyłącznie jako ugór – nie były użytkowane rolniczo. Podobnie ocenił silne zachwaszczenie występujące na działce C. Wobec tego zamieszczenie przez skarżącą jednostkę certyfikującą w wykazie, że producent prowadzi uprawę prosa, kwalifikując ją do wariantu 2.1 uprawy rolnicze, dla których zakończono okres przestawiania, stanowiło zamieszczenie nieprawidłowych danych i informacji dotyczące producenta I. F.. Organ wskazał, że strona skarżąca nie dokonała także zgłoszeń błędów i pomyłek do wykazu, pomimo otrzymania informacji od ARiMR o nieprawidłowościach stwierdzonych podczas kontroli na miejscu oraz pomimo, że sama posiadała dokumenty potwierdzające stan działek producenta I. F.. W związku z tym, że stwierdzone nieprawdziwe dane i informacje, które miały istotny wpływ na udzieloną pomoc finansową, dotyczyły jednego producenta ekologicznego organ uznał, że zakres naruszenia był niski. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję, wskazując na unormowania zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 4, a także art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym, podzielił stanowisko organu znajdujące oparcie w zgromadzonym materialne dowodowym, że stan, w którym powierzchnia część działki rolnej A działka i D była pokryta w ok. 90% chwastami, a jedynie w ok. 10 % prosem nie mógł być kwalifikowany jako uprawa prosa. Obie z wymienionych działek wobec niestosowania na nich żadnych zabiegów uprawowych w wyniku, czego zostały one zdominowane przez przypadkowe rośliny (chwasty) nie mogła być zakwalifikowana jako uprawa tylko jako ugór, niezależnie od deklaracji producenta. Podobnie Sąd ocenił silne zachwaszczenie występujące na działce C. Sąd stwierdził, że strona nie stosowała żadnych technik, które miały na celu ograniczenie występowania zachwaszczenia i nawet w przy uznaniu, że w uprawie ekologicznej nie jest możliwym zupełne wyeliminowanie chwastów, to w przypadku skarżącej istotą był fakt, że kwestionowane działki nie stanowiły uprawy wskutek zdominowania jej przez chwasty. Sąd podkreślił, że skarżące Centrum Badań pomimo wiedzy o stanie działek A, C i D producenta, o czym świadczył fakt odnotowania informacji o zachwaszczeniu w protokołach z kontroli przeprowadzonych u producenta oraz zdjęcia tych działek, potwierdziła w wykazie, że producent na całej potwierdzonej powierzchni prowadził uprawy rolne. Takie działanie oznaczało przekazanie nieprawdziwych danych i informacji, mogących istotnie wpływać na udzielaną producentom ekologicznym pomoc finansową, co podlega sankcji określonej w art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Nieprawdziwość danych i informacji polegająca na uwzględnieniu w wykazie, w wariancie 2.1 działek, które nie były zagospodarowane takimi uprawami, mógł wpłynąć na udzieloną producentowi ekologicznemu I. F. pomoc finansową, gdyż skutkował zawyżeniem w wykazie powierzchni upraw w ramach wariantu 2.1., przez co do działek A, C i D mogłaby zostać przyznana płatność, w sytuacji gdyby ARiMR nie przeprowadziła kontroli gospodarstwa producenta. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego niewłaściwego zastosowania art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym w ten sposób, że nie uwzględnia faktycznego stopnia zawinienia strony w związku z przekazaniem ARiMR wykazu niezawierającego rzeczywistych danych, Sąd I instancji uznał go za niezasadny, albowiem stopień zawinienia został określony przez organ jako średni ze względu na fakt, że skarżąca po przeprowadzeniu kontroli u producenta znała stan działek rolnych i pomimo przeprowadzenia rzetelnych kontroli, ich wyniki nie zostały wzięte pod uwagą podczas sporządzania wykazu lub jego korekty. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.). P. C. B. i C. S.A. w W. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: I. przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez WSA skargi pomimo, że w toku postępowania II – instancyjnego organu administracji (GIJHARS) nie rozpatrzył całego materiału dowodowego sprawy i błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, w wyniku czego naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a., co w konsekwencji istotnie wpłynęło na niekorzystne dla spółki rozstrzygnięcie sprawy; II. prawa materialnego: 1. art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w ten sposób, że Sąd dopuszcza się wymierzenia spółce kary administracyjnej, pomimo, że nie wystąpiły przesłanki objęte tym przepisem uzasadniające wymierzenie tej karty; 2. art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na ty, że Sąd akceptuje wymierzenie spółce kary administracyjnej w wysokości nieuwzględniającej faktycznego stopnia zawinienia spółki w związku z przekazaniem do ARiMR wykazy niezawierającego rzeczywistych danych. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rono – Spożywczych w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego i naruszenia przepisów procesowych poprzez niezauważenie przez Sąd I instancji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy przez organy i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego przez organ II instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadne są zarzuty skarżącego kasacyjnie organu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego, wyartykułowane w punkcie I petitum skargi kasacyjnej, a szczegółowo zacytowane wyżej. Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż rację ma organ, który dokonał wnikliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i rozpatrzył cały zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy, wskazując, że skarżąca (PCBiC S.A.) podała w Wykazie, że producent ekologiczny I. F. realizuje wariant 2.1 na powierzchni 51,59 ha. Wielkość powierzchni tego wariantu została podana na podstawie zgłoszeń podjęcia działalności w zakresie rolnictwa ekologicznego tegoż producenta, protokołów przeprowadzonych w 2012 r. kontroli (protokoły z kontroli gospodarstwa rolnego (nr: 075/IH/2012 i nr: 083/MS/2012), wypisów i wyrysów z rejestru gruntów, opisu jednostki produkcyjnej i planu produkcji roślinnej na rok 2012. Zgodnie z deklaracją producenta oraz zapisami zawartymi w dokumentacji dotyczącej kontroli prowadzonej przez skarżącą na działkach A, C i D miała być uprawa prosa. Strona podczas kontroli przeprowadzonej u producenta 7 sierpnia 2012 r. stwierdziła, że metody zapobiegania szkodom wyrządzonym przez szkodniki, choroby i chwasty nie są stosowane właściwie oraz wskazała wynikającą z tego faktu nieprawidłowość jaką jest zachwaszczenie. Ustalenia z tej kontroli skarżąca zawarła w protokole nr [...]. Ponadto na zdjęciach działek A, C i D, wykonanych przez stronę w dniu kontroli (7 sierpnia 2012 r.), widoczne jest bardzo silne zachwaszczenie i jedynie pojedyncze kłosy prosa. Kontrola przeprowadzona 12 października 2012 r. przez ARiMR wykazała znaczne zachwaszczenie całej działki rolnej D i częściowe (na powierzchni 7,13 ha z całkowitej powierzchni działki - 16,31 ha) działki A, na których stwierdzono głównie chwasty (pokrycie ok. 90% ) i tylko ok. 10 % udziału prosa. Działka rolna C była zaorana w związku z czym nie można było stwierdzić jej wcześniejszego stanu. Dodatkowa kontrola producenta w dniu 24 listopada 2012 r. wykazała, że producent nie usunął nieprawidłowości polegającej na zachwaszczeniu działek A i D. W tym stanie rzeczy zasadnie Główny Inspektor JHARS uznał, że stan, w którym powierzchnia (część działki rolnej A i działka D) jest pokryta w ok. 90% chwastami, a jedynie w ok. 10 % prosem, nie może być kwalifikowany jako uprawa prosa. Podobnie ocenił silne zachwaszczenie występujące na działce C, stwierdzone przez podczas kontroli producenta 7 sierpnia 2012 r. Słusznie Sąd I instancji uznał, iż rację ma zatem organ, że w rozpatrywanym stanie faktycznym stan gruntu na wskazanych działkach nie spełniał warunków określających czym jest uprawa danej rośliny. Powierzchnia części działki A oraz działki D, na których nie stosowano żadnych zabiegów uprawowych w wyniku czego została one zdominowane przez przypadkowe rośliny (chwasty) nie może być zakwalifikowana jako uprawa tylko ugór, niezależnie od wcześniejszych deklaracji producenta. Jak ustalił organ brak użytkowania rolniczego został potwierdzony przez stronę w trakcie dodatkowej kontroli producenta, przeprowadzonej 24 listopada 2012 r., podczas której ustalono brak jakichkolwiek zabiegów uprawowych. Ponieważ stwierdzona w trakcie pierwszej kontroli nieprawidłowość nie była usunięta należało uznać, że działki w tym okresie nie były użytkowane rolniczo. Pomimo tego skarżąca podała w Wykazie, że producent ma uprawę prosa i zakwalifikowała ją do wariantu 2.1 uprawy rolnicze dla których zakończono okres przestawiania. Zasadnie stwierdził Sąd I instancji, iż organ słusznie ocenił, że taka informacja nie powinna zostać zamieszczona w Wykazie, ponieważ w rzeczywistości producent ten nie posiadał upraw prosa na działce D i na części działki A, co zostało potwierdzone przez ARiMR podczas kontroli przeprowadzonej 12 października 2012 r. Dodać trzeba, iż działka C nie została uznana przez ARiMR za zachwaszczoną ze względu na to, że w dniu kontroli ARiMR, była ona już zaorana, jednakże z dokumentacji (w tym fotograficznej), przekazanej przez stronę w ramach postępowania prowadzonego w sprawie wynika, że także działka C również była silnie zachwaszczona. Konsekwencją tych ustaleń był uznanie przez organ, na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie, że strona przekazała Wykaz zawierający nieprawidłowe dane i informacje dotyczące producenta I. F.. Istotą stwierdzenia, że przekazane w Wykazie dane i informacje, polegające na potwierdzeniu wariantu 2.1 uprawy rolnicze, dla których zakończono okres przestawiania, były nieprawidłowe był stan faktyczny działek A, C i D, na których roślinami dominującymi były chwasty, a nie deklarowana uprawa prosa. Słusznie Sąd I instancji uznał, iż rację ma organ stwierdzając, że fakt ten mógł wpłynąć na udzieloną producentowi ekologicznemu I. F. pomoc finansową, ponieważ skutkował zawyżeniem w wykazie powierzchni upraw w ramach wariantu 2.1 "uprawy rolnicze", przez co do działek A, C i D mogłaby zostać przyznana płatność, gdyby ARiMR nie przeprowadziła kontroli u producenta. Jednocześnie zasadnie Główny Inspektor JHARS podkreślił, że skarżąca nie dokonała także zgłoszeń błędów i pomyłek do wykazu, pomimo otrzymania informacji od ARiMR o nieprawidłowościach stwierdzonych podczas kontroli na miejscu oraz pomimo, że sama posiadała dokumenty potwierdzające stan działek wskazanego wyżej producenta. W tym stanie rzeczy niezasadny, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 k.p.a. przy czym podkreślić należy, że art. 77 k.p.a. składa się z kilku jednostek redakcyjnych (kilku paragrafów), tymczasem skarżący kasacyjnie nie precyzuje, które uważa za naruszone w tej sprawie, co powoduje, iż zarzut taki nie poddaje się kontroli Sądu II instancji, z uwagi na jego nieprawidłową konstrukcję. Za niezasadne uznał Naczelny Sąd Administracyjny także pomieszczone w punkcie II podpunktach 1-2 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji w tej sprawie przepisów prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 2 pkt 6 i art. 26 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w ten sposób, że Sąd I instancji dopuścił wymierzenie skarżącej kary administracyjnej, pomimo że: 1) nie wystąpiły przesłanki objęte art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy uzasadniające jej wymierzenie i 2) wysokość kary nie uwzględnia faktycznego stopnia zawinienia skarżącej 9art. 26 ust. 1 ustawy). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew twierdzeniom kasatora zasadne było stwierdzenie przez organ o przekazaniu przez skarżącą ARiMR wykazu producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji ekologicznej, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, według stanu za 2012 r., zawierającego nieprawdziwe dane i informacje, dotyczące producenta ekologicznego I. F., które mogły istotnie wpłynąć na udzielaną pomoc finansową. Na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym, jednostka certyfikująca, która nie przekazuje wykazu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy, lub przekazuje go po terminie, lub przekazuje go niezgodnie z określoną formą lub sposobem, lub przekazuje ten wykaz zawierający nieprawdziwe lub niekompletne dane lub informacje, które mogą istotnie wpływać na udzielaną producentom ekologicznym pomoc finansową, podlega karze pieniężnej w wysokości stanowiącej równoważność do dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, nakładaną w formie decyzji, stosownie do art. 24 ust. 4 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Skarżąca zamieściła w wykazie dane dotyczące producenta ekologicznego I. F. potwierdzając, że producent ten realizuje wariant 2.1 na powierzchni 51,59 ha. Jednocześnie z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że działki rolne A C i D były zajęte przez chwasty, tj. rośliny, które nie kwalifikują się jako uprawy wariantu 2.1. Zatem rację ma Sąd I instancji, że stan, w którym powierzchnia (część działki rolnej A działka i D) jest pokryta w ok. 90% chwastami, a jedynie w ok. 10 % prosem (a tak wynika z akt sprawy) nie może być kwalifikowany jako uprawa prosa. Podobnie należy ocenić silne zachwaszczenie występujące na działce C, stwierdzone podczas kontroli producenta 7 sierpnia 2012 r. Spełnione zatem są w tej sprawie przesłanki do zastosowania sankcji określonej w art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Odnosząc się do zarzutu skarżącej kasacyjnie dotyczącego niewłaściwego zastosowania art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym w ten sposób iż nie uwzględnia faktycznego stopnia zawinienia skarżącej w związku z przekazaniem ARiMR wykazu niezawierającego rzeczywistych danych, rację ma Sąd I instancji, który uznał go za bezpodstawny. W decyzji z [...] grudnia 2013 r. stopień zawinienia został określony jako średni ze względu na fakt, że skarżąca po przeprowadzeniu kontroli u producenta znała stan działek rolnych (A, C i D) u producenta, o czym świadczą zapisy protokółów z kontroli oraz dokumentacja fotograficzna. Jednakże, pomimo przeprowadzenia rzetelnych kontroli, ich wyniki nie zostały wzięte pod uwagą podczas sporządzania Wykazu lub jego korekty. Organ w decyzji z [...] czerwca 2014 r. utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymał swoje stanowisko odnośnie stopnia zawinienia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zdanie Sądu I instancji, iż organ wymierzył karę pieniężną we właściwej wysokości, uwzględniając stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu dokonującego naruszenia oraz wielkość jego obrotów. Fakt, iż skarżąca kasacyjnie nie podziela poglądu Sądu I instancji w tej kwestii nie świadczy o zasadności podniesionego zarzutu. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono w na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.