II GSK 2090/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 1068/20 w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 września 2020 r. nr BP.501.216.2020.1238.BD2.8162 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od M.G. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 1068/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 2 września 2020 r., nr BP.501.216.2020.1238.BD2.8162, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Bydgoszczy z dnia 20 listopada 2019 r. nr WITD.DI.0152.II1309/23/19; zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie na rzecz M. G. 1000 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 26 lipca 2019 r. na ul. Toruńskiej w Toruniu poddano kontroli drogowej M. G., kierującego samochodem osobowym marki Volkswagen Polo o nr rej. [...], przeznaczonym do przewozu 5 osób, łącznie z kierowcą. W chwili zatrzymania do kontroli, kierujący przewoził zarobkowo pasażera z ul. [...] na ul. [...] w Bydgoszczy. Za wykonanie usługi pasażer uiścił opłatę w wysokości 7,70 zł. Kierujący nie okazał do kontroli orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania tej pracy. Podczas czynności kontrolnych sporządzono protokoły przesłuchania strony i świadka. Przebieg kontroli udokumentowano protokołem WITD.DLP.II1309/45/19. Pismem z dnia 5 sierpnia 2019 r., organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania z tytułu wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, Decyzją z dnia 20 listopada 2019 r., nr WITD.DI.0152.II1309/23/19, Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego, jako osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym karę pieniężną w wysokości 2000 zł tytułem stwierdzonych naruszeń, określonych w lp. 4.2 i lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej "u.t.d."). Decyzją z dnia 2 września 2020 r., nr BP.501.216.2020.1238.BD2.8162, Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie, na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1-3, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4, 8 u.t.d. oraz lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., utrzymał w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 listopada 2019 r. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że nie jest ona zgodna z prawem i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił tę decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Bydgoszczy z dnia 20 listopada 2019 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że bezsporne były okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji. W świetle poczynionych przez organ ustaleń nie ulegało wątpliwości, że skarżący w dniu 26 lipca 2019 r. wykonywał przewóz osób. Niesporne było również, że skarżący nie dysponował orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, jak też orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy. W ocenie Sądu organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo przyjęły, że stwierdzony przez kontrolujących, przewóz pasażera był transportem drogowym w rozumieniu u.t.d., co wynikało z protokołu kontroli, złożonych zeznań oraz okoliczności związanych ze skojarzeniem osoby korzystającej z usługi przewozu i kierującego. Zasadnie zatem organy, powołując się na art. 4 pkt 11 u.t.d. uznały, że skarżący jest podmiotem wykonującym transport drogowy w rozumieniu art. 92a ust. 1 u.t.d. Niewątpliwie przewóz miał również charakter odpłatny, ponieważ pasażer uiścił opłatę w wysokości 7,70 zł. Sąd I instancji stwierdził jednak, że skarga zasługiwała na uwzględnienie ze względu na naruszenie przez organy reguły normatywnej wyrażonej w art. 92a ust. 10 u.t.d. Podniósł, że żaden z organów nie odniósł się do tej kwestii, a zawarte w odpowiedzi na skargę stanowisko organu w tym zakresie, tj. braku podstaw do zastosowania art. 92a ust. 10 u.t.d. było nietrafne. Sąd I instancji wyjaśnił, że w odrębnej sprawie administracyjnej, decyzją z dnia 20 listopada 2019 r., znak WITD.DI.0152.II1309/22/19, Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. wymierzył skarżącemu karę administracyjną w wysokości 12000 zł za stwierdzone w toku tej samej kontroli naruszenia określone w lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Decyzją z dnia 2 września 2020 r., znak BP.501.215.2020.1238.BD2.8163, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższą decyzję i wskazał w jej uzasadnieniu, że skarżącego zakwalifikowano jako inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, do której z mocy art. 39m u.t.d. znajdują zastosowanie wymogi ustawy określone w przepisach art. 39j i 39k u.t.d. W świetle powyższego Sąd I instancji doszedł do przekonania, że za ten sam czyn szczegółowo opisany w protokole kontroli z dnia 26 lipca 2019 r. (odpłatny przewóz pasażera), wymierzono skarżącemu karę zarówno na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. (za delikty określone w załączniku nr 3 do ustawy), jak i na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. (za delikty określone w załączniku nr 4 do ustawy). W sprawach przypisano skarżącemu odpowiednio status podmiotu wykonującego transport drogowy oraz innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu I instancji zastosowanie powinien znaleźć art. 92a ust. 10 u.t.d., a zatem organy administracji naruszyły art. 92a ust. 3 u.t.d. Końcowo Sąd I instancji wyjaśnił, że dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie załatwienia sprawy administracyjnej. Podkreślił, że w dacie wydawania kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji administracyjnych – z uwagi na równolegle prowadzone sprawy w odrębnych postępowaniach – decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej za to samo zdarzenie w trybie art. 92a ust. 1 nie była jeszcze ostateczna, a ponadto, że w dacie orzekania w niniejszej sprawie, przed tutejszym Sądem toczyła się odrębna sprawa ze skargi M. G. na wskazaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 września 2020 r. (sygn. II SA/Bd 1085/20). Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. Organ administracji wniósł również o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 10 oraz art. 92a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58, dalej "u.t.d."), lp. 1.1, lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie, w bezspornie ustalonym stanie faktycznym, zastosowany powinien być przepis art. 92a ust. 10 u.t.d., podczas gdy w sprawie brak było podstaw do uznania, że zachowanie skarżącego stanowiące naruszenia, o których mowa w lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. stanowiło jednocześnie naruszenie określone w lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., a tym samym brak było przesłanek do nałożenia na skarżącego kary wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., - obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 3 u.t.d. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie, w bezspornie ustalonym stanie faktycznym, wobec skarżącego orzeczona suma kar pieniężnych przekracza kwotę 12 000,00 zł, podczas gdy przedmiotem sprawy jest kara pieniężna nałożona na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d., do której nie ma zastosowania przepis art. 92 ust. 3 u.t.d., lecz przepis art. 92a ust. 4 u.t.d. Odpowiadając na skargę kasacyjną M. G. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie odnoszącym się do wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy stwierdził, że decyzja ta, podobnie jak i utrzymana nią w mocy decyzja Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nie są zgodne z prawem, co uzasadniało ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że wobec ujawnienia w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 26 lipca 2019 r. i przypisania stronie skarżącej deliktów administracyjnych opisanych pod lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – za które decyzją z dnia 20 listopada 2019 r., na podstawie art. 92a ust. 1 wskazanej ustawy, została nałożona kara pieniężna w wysokości 12000 zł – oraz równoczesnego ujawnienia w toku tej kontroli i następnie przypisania stronie naruszeń opisanych pod lp. 4.4 oraz lp. 4.3 załącznika nr 4 do wymienionej ustawy, w rozpatrywanej sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 92a ust. 10 przywołanej ustawy. Zwłaszcza, że – jak wynika z uzasadnienia kontrolowanego wyroku – ujawnione w toku kontroli zachowanie stanowiło jeden czyn wyczerpujący znamiona wymienionych deliktów. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, uzasadnia twierdzenie, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Skarżący kasacyjnie organ nie bez usprawiedliwionych podstaw zarzuca bowiem Sądowi I instancji wadliwe podejście do rozumienia przepisów art. 92a ust 10 oraz art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w związku lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 oraz lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do wskazanej ustawy, a w konsekwencji wadliwe ich zastosowanie w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, jako wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji, jak i naruszenie art. 92a ust. 3 wymienionej ustawy przez jego niezasadne zastosowanie. W punkcie wyjścia – i zarazem w korespondencji do argumentacji prezentowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GSK 819/20 oraz, między innymi, w wyrokach z dnia: 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt GSK 2255/21; 17 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1253/21; 16 października 2024 r., sygn., akt II GSK 820/21; 11 września 2024 r., sygn. akt II GSK 707/21; 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK121/21; 5 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 327/21; 22 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1310/20; 14 grudnia 2023 r., sygn. akt II GSK 1206/20, które zostały wydane na gruncie analogicznych stanów faktycznych oraz tożsamego stanu prawnego – wymaga wyjaśnienia, przede wszystkim zaś podkreślenia, że z konwencji językowej, którą na gruncie art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym operuje ustawodawca, aż nadto jasno i wyraźnie wynika – co znajduje potwierdzenie w celach oraz funkcjach zawartej w nim regulacji, które została ukierunkowana na wyłączenie możliwości multiplikowania nakładania kar pieniężnych za to samo zachowanie, a co za tym idzie, za to samo naruszenie – że konieczną przesłanką jego stosowania, a w konsekwencji warunkiem nałożenia kary pieniężnej tylko na podstawie 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest to, aby ujawniony czyn (działanie, zaniechanie) "będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowił jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy", a więc innymi słowy, aby ujawniony czyn wyczerpując znamiona naruszenia określonego w załączniku nr 3 do ustawy, jednocześnie wyczerpywał znamiona naruszenia określonego w jej załączniku nr 4. Jeżeli więc – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – opisana w hipotezie normy prawnej rekonstruowanej z art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym sytuacja odnosi się do równoczesnego wyczerpywania jednym czynem znamion deliktu określonego w załączniku nr 3 wymienionej ustawy oraz znamion deliktu określonego w jej załączniku nr 4, to siłą rzeczy prowadzi to do wniosku, że chodzi o takie działanie (zaniechanie), którego konsekwencją – wobec tożsamości znamion – są tożsame naruszenia (delikty) – odnośnie do przykładów zbiegu regulacji prawnej obrazującej taką właśnie sytuację zob. np.: lp. 9.1 i 9.2 załącznika nr 3 oraz lp. 15.1 i 15.2 załącznika nr 4 – wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd, oraz – wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Chodzi więc o sytuację, której zaistnienie – wobec wskazanych powyżej celów oraz funkcji przepisu art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym – uzasadnia nałożenie kary pieniężnej tylko na podstawie ust. 1 art. 92a tej ustawy, to jest jej nałożenie za jedno zachowanie, które będąc naruszeniem, o którym jest mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie tożsame z nim naruszenie, o którym jest mowa w załączniku nr 4 do ustawy. W świetle powyższego za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie zaktualizowały się przesłanki stosowania przepisu art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym. Z całą pewnością bowiem, ujawnione w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 26 lipca 2019 r. i przypisane stronie skarżącej delikty polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez licencji oraz na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a wymienionej ustawy – a więc naruszenia, o których jest mowa pod lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – nie są tożsame, ujawnionym w tym samym czasie i miejscu, deliktom polegającym na wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a mianowicie naruszeniom wymienionym pod lp. 4.4 oraz lp. 4.3 załącznika nr 4 do wymienionej ustawy. Jest to, aż nadto oczywiste, gdy zestawić opisy wymienionych naruszeń, a co za tym idzie opisy ich znamion – których realizacja, co przy tym nie mniej istotne, stanowiła konsekwencję różnych od siebie zachowań podjętych przez stronę skarżącą. Z całą pewnością więc, naruszenia, o których jest mowa pod lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie stanowiły równocześnie naruszeń wymienionym pod lp. 4.4 oraz lp. 4.3 załącznika nr 4 do wymienionej ustawy, a tylko w takiej sytuacji – jak wyjaśniono powyżej – aktualizują się przesłanki stosowania przepisu art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym. Z przedstawionych powodów zarzut naruszenia art. 92a ust 10 w związku z art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w związku lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 oraz lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do wskazanej ustawy należało więc uznać za usprawiedliwiony, albowiem wbrew stanowisku Sądu I instancji nie sposób jest twierdzić, że kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym, co – wobec przedstawionych argumentów – prowadzi również do wniosku o zasadności zarzutu naruszenia art. 92a ust. 3 wymienionej ustawy, który wbrew stanowisku Sądu I instancji nie stanowił jednak adekwatnego wzorca kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W konsekwencji, wobec przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie ustaleń faktycznych, z których wynika, że ujawniony w toku kontroli przewóz osób był wykonywany przez stronę osobiście, za nie mniej uzasadniony należało uznać i ten wniosek, że wykonywanie tego przewozu – aby mogło być uznane za zgodne z prawem – musiało również, i to niezależnie od innych jeszcze wymogów, czynić zadość temu warunkowi koniecznemu, który wynika z art. 39m ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten stanowi, że wymagania, o których mowa w art. 39a-39l – a więc, między innymi, wymagania posiadania badań lekarskich oraz psychologicznych kierowców wykonujących przewóz drogowy w zakresie braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (odpowiednio art. 39j oraz art. 39k przywołanej ustawy) – stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Jeżeli więc – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – ujawniona w toku kontroli drogowej działalność strony nosiła wszystkie cechy wykonywania krajowego transportu drogowego osób (okazjonalnego przewozu osób), o czym należało wnioskować na podstawie przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, a w tym kontekście na podstawie charakteru, rodzaju, cech oraz właściwości działań i czynności podejmowanych przez stronę, to (niesporny) fakt osobistego wykonywania przewozu drogowego osób nie mógł pozostawać bez wpływu na wniosek, że jego wykonywanie przez osobę nieposiadającą wymaganych badań (orzeczeń) lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, należało kwalifikować jako naruszenie prawa wyczerpujące znamiona – innych jeszcze, niż opisane pod lp. 1.1 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – deliktów administracyjnych, a mianowicie deliktów, o których jest mowa w art. 92a ust. 2 w związku z art. 39j oraz art. 39k w związku z art. 39m ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 4.4 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy, a w konsekwencji na wniosek odnośnie do zasadności nałożenia za wymienione naruszenia kary pieniężnej w wysokości 2000 zł. Skarga kasacyjna w pełni zasadnie, a co za tym idzie skutecznie podważa więc zgodność z prawem zaskarżonego wyroku, który podlega uchyleniu. Wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy oraz spornej w niej kwestii – a co za tym idzie, wobec zaktualizowania się przesłanek stosowania art. 188 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie odnoszącym się do wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W świetle wszystkich przedstawionych argumentów skarga ta, jako niezasadna, podlegała oddaleniu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 2