II GSK 202/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2595/17 w sprawie ze skargi A. W. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2595/17, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę A. W. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia 4 października 2017 r., w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A. W., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi oaz uchylenia zaskarżonej uchwały Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości oraz poprzedzającej ją uchwały Komisji Egzaminacyjnej I stopnia. Ponadto skarżąca kasacyjnie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a w sytuacji oddalenia skargi kasacyjnej o zastosowanie art. 207 § 2 p.p.s.a. i nieobciążanie skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. prawa materialnego w postaci art. 78d ust. 10 pkt 1 i 2 w zw. z art. 78e ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2018 r. poz. 1184 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.o.a.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż zaistniały przesłanki do wymierzenia Skarżącej ocen niedostatecznych w sytuacji gdy było to co najmniej przedwczesne, gdyż nie dano Skarżącej możliwości zdawania egzaminu adwokackiego w poprawnej dla niej formie, a więc z czasem wydłużonym o połowę, zgodnie z przedłożonym przez nią zaświadczeniem lekarskim; - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 78, art. 77 ust. 2, art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. polegające na niezapewnieniu Skarżącej możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia Przewodniczącej Komisji Egzaminacyjnej I stopnia o niewydłużeniu o połowę czasu trwania egzaminu adwokackiego. 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735; powoływanej dalej jako: k.p.a.) poprzez brak uchylenia zaskarżonej uchwały pomimo istnienia ku temu podstaw w konsekwencji naruszenia prawa procesowego przez orzekającą w sprawie Komisję II stopnia oraz brak należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy wynikający z nieprzesłuchania egzaminatora z prawa karnego na okoliczność odkodowania pracy i ujawnienia tożsamości Skarżącej przed sprawdzeniem wszystkich prac egzaminacyjnych, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z § 11 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie przeprowadzania egzaminu adwokackiego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1666) poprzez naruszenie procedury egzaminacyjnej w postaci przedwczesnego rozkodowania prac, co mogło mieć istotny wpływ na wynik egzaminu uzyskany przez Skarżącą; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z § 9 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie przeprowadzania egzaminu adwokackiego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1666) poprzez wadliwe rozpatrzenie wniosku Skarżącej o przedłużenie czasu rozwiązywania zadań egzaminacyjnych w sytuacji, gdy istniały podstawy do jego przedłużenia, a także poprzez niewezwanie Skarżącej do uzupełnienia złożonego wniosku w sytuacji gdy, zdaniem Komisji, istniały wątpliwości co do spełnienia przesłanek prawnych do przedłużenia czasu trwania egzaminu; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z § 9 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 oraz ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie przeprowadzania egzaminu adwokackiego (Dz. U z 2013 r., poz. 1666) i art. 123 k.p.a. oraz art. 78b ust. la, art. 75c ust. 8 i art. 78h ust. 12 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2018 r. poz. 1184, ze zm.) poprzez niewydanie przez Komisję Egzaminacyjną I stopnia postanowienia o odmowie przedłużenia Skarżącej czasu trwania egzaminu adwokackiego wraz z pouczeniem o możliwości jego zaskarżenia. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia. W pierwszej kolejności za chybiony uznać należy zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 78d ust. 10 pkt 1 i 2 w zw. z art. 78e ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż zaistniały przesłanki do wymierzenia Skarżącej ocen niedostatecznych w sytuacji gdy było to co najmniej przedwczesne, gdyż nie dano Skarżącej możliwości zdawania egzaminu adwokackiego w poprawnej dla niej formie, a więc z czasem wydłużonym o połowę, zgodnie z przedłożonym przez nią zaświadczeniem lekarskim - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 78, art. 77 ust. 2, art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, polegające na niezapewnieniu Skarżącej możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia Przewodniczącej Komisji Egzaminacyjnej I stopnia o niewydłużeniu o połowę czasu trwania egzaminu adwokackiego. Z tym zarzutem wiąże się zarzut postawiony w pkt 2 tiret 3 petitum skargi kasacyjnej, w ramach którego skarżąca zarzuca WSA naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z § 9 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 oraz ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie przeprowadzania egzaminu adwokackiego i art. 123 k.p.a. oraz art. 78b ust. 1a, art. 75c ust. 8 i art. 78h ust. 12 p.o.a. poprzez niewydanie przez Komisję Egzaminacyjną I stopnia postanowienia o odmowie przedłużenia Skarżącej czasu trwania egzaminu adwokackiego wraz z pouczeniem o możliwości jego zaskarżenia. Zarzut ten także nie ma usprawiedliwionych podstaw. Dodatkowo w wypadku wskazanych wyżej zarzutów (jak i przy innych zarzutach), autor skargi kasacyjnej wymieniając liczne normy prawne, jako naruszone, nie precyzuje na czym szczegółowo uchybienie każdej z nich polega. W związku z powyższym także NSA odniesie się do tych zarzutów w sposób zbiorczy. Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał przede wszystkim najdalej idący pogląd autora skargi kasacyjnej sprowadzający się w istocie do konstatacji, że odmowa przedłużenia czasu trwania egzaminu adwokackiego przez Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej powinna nastąpić w formie postanowienia zaskarżalnego zażaleniem (a w konsekwencji uznania takiej odmowy za akt odrębnie zaskarżalny do sądu administracyjnego). Wywody kasatora w tym zakresie - oparte na przepisach Konstytucji i ustawy o adwokaturze - stanowią w istocie chybiony zabieg interpretacyjny, biorąc bowiem pod uwagę postulat racjonalności ustawodawcy, kwestionowanie wyników wykładni gramatycznej bez ważnych powodów natury aksjologicznej jest niezgodne z literą prawa. Zatem chociaż zdaniem autora skargi kasacyjnej, główny argument stanowi brak akceptacji dla zamykania egzaminowanemu możliwości zapewnienia w tym zakresie kontroli administracyjnej, a w konsekwencji odrębnej drogi sądowej, to trzeba zauważyć, że o tym nie może być mowy, gdyż jak wynika z art. 78h ust. 1 Prawa o adwokaturze od uchwały o wyniku egzaminu adwokackiego zdającemu przysługuje odwołanie do komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia otrzymania tej uchwały. Uwzględniając powyższą regulację należy przytoczyć najistotniejszy – z punktu widzenia rozstrzygnięcia zasadności złożonej skargi kasacyjnej – przepis art. 78h ust. 12 Prawa o adwokaturze, który stanowi że do postępowania przed komisją odwoławczą stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że postępowanie odwoławcze przed komisją egzaminacyjną II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości obejmuje nie tylko samą ocenę zaskarżonej uchwały, ale ma miejsce całościowa ocena przebiegu egzaminu i postępowania przed Komisją I stopnia, w tym także w zakresie ewentualnej odmowy przedłużenia czasu trwania egzaminu adwokackiego. W tym kontekście należy podkreślić, że kontrolą sądową nie mogą być zatem objęte wszystkie kolejne czynności czy akty wydane na poszczególnych etapach postępowania w sprawie egzaminu adwokackiego. Kontrola ta nie musi obejmować rozstrzygnięć wstępnych, pod warunkiem, że ostateczne rozstrzygnięcie podlega kontroli administracyjnej i sądowej, co miało miejsce w niniejszej sprawie bowiem Komisja II stopnia szczegółowo odniosła się do odmowy przedłużenia Stronie czasu, w jakim miała sporządzić prace w kolejnych dniach egzaminu adwokackiego. Za prawidłowy należy wobec tego uznać pogląd WSA i organu, że przedstawione przez skarżącą kasacyjnie zaświadczenie lekarskie z [...] stycznia 2017 r. wystawione przez lekarza endokrynologa oraz opinia POP z [...] lipca 2003 r. nr [...] nie spełniają kryteriów określonych w § 9 ust. 3 rozporządzenia. W tym kontekście należy podnieść, że w wyroku z 18 października 2018 r. II GSK 840/18 Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do kwestii wykładni § 9 rozporządzenia MS z 17 grudnia 2013 r. na gruncie podobnych okoliczności stanu faktycznego w innej sprawie skarżącej. Oceny przedstawione w uzasadnieniu wskazanego powyżej wyroku NSA, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, a zatem uznał za zasadne odwołanie się do motywów wskazanego powyżej rozstrzygnięcia. Jak podkreślono w tym judykacie § 9 rozporządzenia MS z 17 grudnia 2013 r. wskazuje na możliwość wydłużenia czasu trwania każdej części egzaminu adwokackiego o połowę, w przypadku osoby będącej osobą niepełnosprawną, która wraz z wnioskiem o dopuszczenie do egzaminu złoży: 1) kopię orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność w rozumieniu ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.); 2) zaświadczenie lekarskie stwierdzające wynikające z niepełnosprawności trudności w wykonywaniu wymienionych czynności technicznych – wystawione przez lekarza specjalistę właściwego ze względu na charakter niepełnosprawności; 3) oświadczenie o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych, o których mowa w pkt 1 i 2 (ust. 3). W przypadku spełnienia warunków, o których mowa w ust. 3 przewodniczący komisji egzaminacyjnej wraz z zawiadomieniem, o którym mowa w art. 75c ust. 9 ustawy, przekazuje zdającemu informację o wydłużeniu czasu trwania każdej części egzaminu adwokackiego. O wydłużeniu tym przewodniczący komisji egzaminacyjnej informuje również Ministra Sprawiedliwości (ust. 4). Słusznie WSA uznał, że skarżąca nie złożyła wymaganych dokumentów, gdyż przedłożone przez Skarżącą zaświadczenie lekarskie, specjalisty chorób wewnętrznych endokrynologa, z którego wynika, że w związku z chorobą tarczycy Skarżąca ma trudności w wykonywaniu w toku egzaminu adwokackiego czynności określonych w § 9 ust. 3 pkt 2 lit. a-c omawianego rozporządzenia i w związku z tym wymaga wydłużonego o połowę czasu do napisania końcowego egzaminu adwokackiego, nie jest zaświadczeniem, o którym mowa w tym przepisie. Trafnie również podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że w omawianym przypadku należy przedłożyć zaświadczenie lekarskie stwierdzające wynikające z niepełnosprawności trudności w wykonywaniu w toku egzaminu adwokackiego wymienionych czynności technicznych, wystawione przez lekarza specjalistę właściwego ze względu na charakter niepełnosprawności, niepełnosprawność ma być natomiast orzeczona zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Rację ma także Sąd I instancji, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie chodzi natomiast o zaświadczenie stwierdzające trudności w wykonywaniu w toku egzaminu adwokackiego wymienionych czynności technicznych, wynikające jednak nie z niepełnosprawności lecz ze stwierdzonego przez lekarza specjalistę u pacjenta określonego schorzenia. Przy czym należy pamiętać, iż niewątpliwie podczas wykładni przepisów zawierających wyjątki od ogólnych zasad zdawania egzaminu zawodowego należy mieć na uwadze konstytucyjną zasadę równości, zgodnie z którą wszyscy są wobec prawa równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Omawiane unormowanie przewidujące możliwość przedłużenia egzaminu - jako wyjątek od zasady - nie może zatem być poddane wykładni rozszerzającej. Zabieg taki przeczyłby bowiem konstytucyjnej zasadzie równości, a więc podważałby zasadnicze założenia systemu prawa w demokratycznym państwie. Dodatkowo w tym wypadku przedmiotem weryfikacji WSA jest ocena, czy organ prawidłowo, na podstawie dostarczonych mu dokumentów zadecydował w tej kwestii. Dlatego też i z tej przyczyny WSA nie można zarzucić działania sprzecznego z treścią § 9 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie przeprowadzania egzaminu adwokackiego. Nie mogą być także uznane za trafne wszystkie zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej uchwały pomimo istnienia ku temu podstaw w konsekwencji naruszenia prawa procesowego przez orzekającą w sprawie Komisję II stopnia oraz brak należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy wynikający z nieprzesłuchania egzaminatora z prawa karnego na okoliczność odkodowania pracy i ujawnienia tożsamości Skarżącej przed sprawdzeniem wszystkich prac egzaminacyjnych. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd I instancji uchwały zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie uchwał wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej uchwały jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącej kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. WSA, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że skoro w piśmie [...] lipca 2017 r. Przewodnicząca Komisji nr [...] z siedzibą we W. jednoznacznie zaprzeczyła, aby doszło do odkodowania prac zdających przed dniem, w którym doszło do podjęcia uchwał o wynikach egzaminu, a jednocześnie nie ma dowodów przeciwnych, to brak jest podstaw, aby oświadczenia zawarte w przedmiotowym piśmie kwestionować. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że Skarżąca w żaden sposób nie wykazała twierdzeń zawartych w odwołaniu oraz w skardze odnośnie odkodowania Jej pracy z prawa karnego w trakcie trwania egzaminu, o czym miała być poinformowana przez jednego z członków komisji egzaminacyjnej już w trzecim dniu egzaminu. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie Sąd I instancji zaznaczył, że Przewodnicząca Komisji w ww. piśmie dokładnie opisała procedurę postępowania z dokumentacją egzaminacyjną, jaką zastosowała Komisja Egzaminacyjnej Nr [...], która odpowiadała wymogom prawa i zapewniała, aby nie doszło do przedwczesnego odkodowania prac zdających. Przewodnicząca wyjaśniła również, że członek komisji, który miał, zgodnie z twierdzeniem Skarżącej, poinformować Skarżącą o odkodowaniu Jej pracy z prawa karnego w trakcie trwania egzaminu, zaprzeczył, aby takie zdarzenie miało miejsce. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że nie było potrzeby przeprowadzenia przez organ dowodu z zeznań świadka - członka komisji egzaminacyjnej. Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż Komisja Egzaminacyjna II stopnia nie miała podstaw do stwierdzenia, iż w trakcie egzaminu adwokackiego doszło do naruszenia postanowień § 11 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie przeprowadzenia egzaminu adwokackiego. Mając powyższe uwagi na względzie, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z § 11 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie przeprowadzania egzaminu adwokackiego poprzez naruszenie procedury egzaminacyjnej w postaci przedwczesnego rozkodowania prac, również okazał się niezasadnym. Z tych wszystkich przyczyn, skarga kasacyjna jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając że trudna sytuacja majątkowa i finansowa skarżącej (stwierdzona przy rozpoznawaniu wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy) stanowi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający odstąpienie od zasady odpowiedzialności za wynik postępowania kasacyjnego na rzecz zasady słuszności.