II GSK 20/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 września 2023 r. sygn. akt III SA/Po 355/23 w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 15 września 2023 r., sygn. akt III SA/Po 355/23, po rozpoznaniu skargi P. W., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] kwietnia 2023 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: P. W. (dalej również jako: strona, skarżący) pismem z [...] grudnia 2017 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] czerwca 2017 r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii A i B i uchylenie tej decyzji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o zmianę przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzji z [...] czerwca 2017 r. poprzez uchylenie decyzji Starosty Poznańskiego z [...] sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 16 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1067/16, uchylił czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu, polegającą na odmowie usunięcia z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego punktów karnych przypisanych stronie. W następstwie wspomnianego wyroku, Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu pismem z [...] kwietnia 2017 r. wycofał wniosek z [...] maja 2016 r. dotyczący skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego w związku z przekroczeniem przez P.W. 24 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Pomimo tego w obrocie prawnym pozostaje decyzja kierująca go na kontrolny egzamin sprawdzający, wydana już po cofnięciu przez Komendanta wniosku z [...] maja 2016 r. W tym stanie rzeczy zostały spełnione przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w Poznaniu postanowieniem z [...] listopada 2018 r. wznowiło postępowanie zakończone decyzją z [...] czerwca 2017 r. Następnie SKO w Poznaniu decyzją z [...] stycznia 2019 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., odmówiło uchylenia decyzji z [...] czerwca 2017 r. o skierowaniu P. W. na kontrolny egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kategorii A i B w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W wyniku wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO w Poznaniu decyzją z [...] kwietnia 2019 r. utrzymało w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 16 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 524/19, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2019 r., uznając, że nie zawierała ona wyczerpującego uzasadnienia, co uniemożliwiło pełną kontrolę jej zgodności z prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] marca 2020 r. utrzymało w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2019 r. odmawiającą uchylenia decyzji z [...] czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 29 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 632/20, stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] marca 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z [...] stycznia 2019 r. uznając, że zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu powołanego wyroku WSA stwierdził, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co otwierało organowi drogę do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 k.p.a. Sąd podkreślił, że zagadnienie wydania decyzji odpowiadającej decyzji dotychczasowej powinno być rozważane z uwzględnieniem regulacji materialnoprawnych i stanu faktycznego istniejących w dacie wydania decyzji weryfikowanej. Jednocześnie zaakceptował stanowisko SKO, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 114 ust.1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 128 ze zm., dalej: P.r.d.). Jednocześnie WSA wyraził pogląd, że organ administracji publicznej wydając decyzję, o jakiej mowa w art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 k.p.a. orzekają na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dacie orzekania, a wobec tego SKO powinno uwzględnić, że kolejny wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] o skierowanie skarżącego na kontrolny egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kategorii A i B nie spełnia warunku aktualności. Od powyższego wyroku nie została wywiedziona skarga kasacyjna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z [...] kwietnia 2023 r. ponownie odmówiło uchylenia decyzji z [...] czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylając, opisanym na wstępie wyrokiem, decyzję SKO z [...] kwietnia 2023 r. stwierdził, że w orzeczeniu z 29 września 2020 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 632/20, WSA w Poznaniu sformułował następującą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Po pierwsze Sąd uznał, że wznowienie postępowania było prawidłowe i miało oparcie w zebranym materiale dowodowym, po drugie niezasadnie wydano decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po trzecie organ prawidłowo uznał, że w sprawie ma zastosowanie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) P.r.d. w brzmieniu obowiązującym [...] czerwca 2017 r. W powołanym wyroku z 29 września 2020 r. Sąd sformułował ocenę prawną, zgodnie z którą SKO w Poznaniu nie mogło wydać decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z [...] czerwca 2017 r., skoro została spełniona przesłanka wznowienia postępowania tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który ją wydał (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Sąd jednoznacznie nakazał, że w sytuacji zaistnienia takich okoliczności czy dowodów organ jest zobowiązany do wydania jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 k.p.a. Ponadto zaakceptował stanowisko organu, że w obrocie prawnym pozostaje wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z 4 sierpnia 2017 r., co w powiązaniu z akceptacją stanowiska organu o zastosowaniu art. 114 ust.1 pkt 1 lit. b) P.r.d. nakazuje przyjąć, że organ w sytuacji uaktualnienia stanowiska Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji powinien wydać rozstrzygnięcie w oparciu o art. 151 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu pierwszej instancji, SKO w Poznaniu nie zrealizowało dyrektyw zawartych w wyroku z 29 września 2020 r. Organ po raz kolejny odmówił uchylenia decyzji ostatecznej SKO w Poznaniu z 2 czerwca 2017 r., stwierdzając jednocześnie, że zaistniała przesłanka wznowienia wskazana w art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd podniósł, że art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że organ administracji publicznej nie mógł pominąć oceny prawnej i wskazań wyrażonych we wcześniejszym orzeczeniu sądu wydanym w tej sprawie, a w konsekwencji nie mógł w warunkach związania wydać decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej, bowiem takie rozstrzygnięcie zostało uznane przez Sąd za niedopuszczalne. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji zauważył, że "(...) tak z materiału dowodowego, jak rozważań WSA w wyroku z dnia 29 września 2020r,sygn. IV SA/Po 632/20 wynika, że ujawnienie nowej okoliczności nie stanowi o materialnoprawnej wadliwości decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2017 roku pod warunkiem jak wskazał sąd "aktualności" wniosku Komendanta o skierowaniu na kontrolne badania kwalifikacji. Skoro więc Komendant Wojewódzki Policji w sposób nie budzący wątpliwości i w konsekwencji wytycznych sądu uaktualnił przesłanki skierowania na takie badanie, to w istocie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej tj. o skierowaniu na takie badanie, czyli poprawna pod względem materialnoprawnym." WSA w Poznaniu zalecił by organ ponownym postępowaniu uwzględni rozważania składu orzekającego. P. W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenia zaskarżonej decyzji organu w całości, ewentualnie, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz 105 § 2 k.p.a., poprzez pominięcie w niewątpliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy i błędne uznanie, że przepisy te w sprawie nie mają zastosowania, w sytuacji, gdy z uwagi na cofnięcie przez KWP w Poznaniu wniosku z [...] maja 2016 r. o skierowanie skarżącego kasacyjnie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji - po wznowieniu postępowania - winno doprowadzić do umorzenia pierwotnego postępowania; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. art. 151 § 1 pkt 2 oraz 105 § 2 k.p.a. poprzez błędną ocenę prawną i w konsekwencji nieprawidłowe wskazania co do dalszego postępowania, w których zamiast nakazania wznowienia i na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 105 § 2 k.p.a. umorzenia postępowanie w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z uwagi na skuteczne cofnięcie wniosku KWP w Poznaniu z [...] maja 2016 r., nakazano wznowić postępowanie i następnie odmówić uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a.; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie rozpoznanie wszystkich istotnych zarzutów podniesionych w skardze, tj. zarzutu naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a., gdzie skarżący wywodził, że z uwagi na brak wniosku KWP w Poznaniu postępowanie administracyjne - po wznowieniu - winno być umorzone; 4) art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na błędnym ustaleniu zakresu oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania znajdujących się w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z 29 września 2020 r. (sygn. akt: IV SA/Po 632/20), które w ocenie Sądu pierwszej instancji zawierały sugestie co do konieczności zastosowania przez organ w niniejszej sprawie art. 151 § 2 k.p.a., gdzie szczegółowa analiza uzasadnienia tego wyroku wskazuje, że w wyroku tym zawarto alternatywę wyboru rozstrzygnięcia w postaci przepisów art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. albo art. 151 § 2 k.p.a., niczego z góry nie przesądzając. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, mając na uwadze, że skarżący zrzekł się rozprawy, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu nie zażądało jej przeprowadzenia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami. Stosownie do art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej zostały podniesione wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznał najdalej idący zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Według autora skargi kasacyjnej do naruszenia tego przepisu miało dojść poprzez błędną ocenę prawną i w konsekwencji nieprawidłowe wskazania co do dalszego postępowania (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) oraz nierozpoznanie wszystkich istotnych zarzutów podniesionych w skardze tj. zarzutu naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 1 k.p.a. (pkt 3 petitum skargi kasacyjnej). W związku z tak sformułowanymi zarzutami należy przypomnieć, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku, a mianowicie zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w powołanym przepisie, w tym gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy nie zawiera stanowiska sądu odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39; a także wyroki NSA: z 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5379/16; z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być na tyle poważne, aby można było uznać, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co strona wnosząca skargę kasacyjną powinna wykazać. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu WSA przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organem administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując, z jakich przyczyn skarga została uwzględniona, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. To zaś, że skarżący nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji i uważa uzasadnienie wyroku za niepełne nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14). Podkreślić bowiem należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż przedstawiony w uzasadnieniu nie stanowi jednak o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu, który doprowadził do stanowiska o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie to spełnia zatem wymogi przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W świetle art. 141 § 4 p.p.s.a. sąd powinien odnieść się do sformułowanych w skardze zarzutów. Jednak brak odniesienia się wojewódzkiego sądu administracyjnego do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze nie stanowi sam w sobie uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji w istocie nie odniósł się do zarzutu naruszenia przez SKO art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a., jednak uwzględniając przyczynę uwzględnienia skargi tj. naruszenie art. 153 p.p.s.a., to pominięcie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Trzeba dodać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, zgodnie z którym na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Trafność stanowiska przyjętego przez wojewódzki sąd administracyjny nie podlega jednak ocenie w ramach omawianego zarzutu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybione są także pozostałe zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, rozpoznając ponownie sprawę nie zastosowało się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA w Poznaniu z 29 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 632/20 i po raz kolejny wadliwie odmówiło uchylenia decyzji ostatecznej zamiast wydania decyzji , o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 k.p.a. Naruszenie przez SKO art. 153 p.p.s.a. w pełni uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nie jest uzasadnione stanowisko skarżącego odnośnie do błędnego uznania przez Sąd pierwszej instancji, że przepisy art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie( pkt 1 petitum skargi kasacyjnej). Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku dowodzi, że Sąd pierwszej instancji nie sformułował takiego stanowiska. Odnosząc się do kwestii umorzenia postępowania w sprawie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego, należy zauważyć, że po wznowieniu postępowania wydanie decyzji o jego umorzeniu jest traktowane jako rozstrzygnięcie o istocie sprawy, o którym mowa w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Wobec tego wskazanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 29 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 632/20, w sposób wiążący (art. 153 p.p.s.a.), że SKO powinno wydać decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. lub art. 151 § 2 k.p.a., stwarza także możliwość uchylenia decyzji dotychczasowej i umorzenia postępowania, o ile stało się ono bezprzedmiotowe. W tym kontekście należy podkreślić, że umorzenie postępowania będzie dopuszczalne tylko o tyle, o ile jego bezprzedmiotowość jest konsekwencją zmiany stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu decyzji w ramach zwykłego toku instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą nie tylko organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżania, ale także sądy. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku z 29 września sygn. akt IV SA/Po 632/20, wobec braku zmiany stanu prawnego lub faktycznego, w pełni zachowały aktualność. W związku z tym, wbrew stanowisku wyrażonemu w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w ponownym postępowaniu powinno wydać decyzję, o jakiej mowa w art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny , na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.