II GSK 2/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku D. M. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2/13 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 730/12 w sprawie ze skargi D. M. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: uzupełnić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2/13 w ten sposób, że przed słowem "oddala" wpisać: "1." oraz dodać punkt 2. o treści: "oddala wniosek D. M. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego".

Wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 730/12 w sprawie ze skargi D. M. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Pismem z dnia 20 marca 2014 r. D. M. reprezentowany przez pełnomocnika złożył wniosek o uzupełnienie ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie zwrotu kosztów postępowania. Wnoszący pismo nadmienił, że wniosek dotyczący zasądzenia kosztów postępowania został sformułowany w piśmie z dnia 7 marca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 ustawy. Z powyższego wynika zatem, że elementem koniecznym wyroku wydanego w postępowaniu kasacyjnym - w razie zgłoszenia przez strony stosownego wniosku - jest postanowienie w przedmiocie koszów postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że przed zamknięciem rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, pismem z dnia 7 marca 2014 r. - określonym jako "Pismo pełnomocnika skarżącego" - wniesiono o zasądzenie na rzecz D. M. zwrotu kosztów postępowania. Wyrok z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2/13 nie zawiera orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego. Zasadnie zatem strona domaga się uzupełnienia wyroku. Wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów nie może być jednak uwzględniony. Przywołany wyżej art. 204 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że w razie oddalenia skargi kasacyjnej (jak miało to miejsce w rozpatrywanym przypadku) strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Niezbędne koszty postępowania określa art. 205 p.p.s.a., wskazując w § 2, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie. W uchwale z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12 przyjęto, że profesjonalnemu pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie - stanowiące niezbędne koszty postępowania - za czynność sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną, przy czym wysokość stawki za tę czynność ustala się, przyjmując za podstawę stawkę jak za czynność o najbardziej zbliżonym charakterze (tzn. jak za skargę kasacyjną). Zauważyć należy jednak, że art. 179 p.p.s.a. zakreśla, dla skutecznego wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną, termin czternastodniowy. Zgodnie bowiem z tym przepisem, strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Powołana uchwała przesądza, że pismo wniesione po tym terminie nie stanowi odpowiedzi na skargę kasacyjną. W rozpoznawanej sprawie - jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru skierowanej do D. M. przesyłki zawierającej odpis skargi kasacyjnej wraz z pouczeniem o terminie złożenia odpowiedzi na tę skargę (k. 63 akt sądowych) oraz stempla na kopercie, w której nadano pismo procesowe z wnioskiem o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (k. 74 akt sądowych) – ostatnio wskazane pismo, stanowiące w istocie odpowiedź na skargę kasacyjną, zostało wniesione ponad rok po upływie określonego ustawą terminu. Oznacza to, że w sprawie nie dokonano czynności, za którą należne byłoby wynagrodzenie stanowiące niezbędne koszty postępowania. Poza sporem jest przy tym, że pełnomocnik D. M. nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Tak więc i z tego tytułu nie wystąpiły - podlegające zwrotowi - niezbędne koszty postępowania w postaci wynagrodzenia pełnomocnika. Wobec powyższego wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego - jako niezasadny - podlegał oddaleniu. Dodać należy, że w myśl art. 157 § 2 i 3 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2), a orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.