II GSK 1996/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w Elblągu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 82/17 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Elblągu na uchwałę Rady Miejskiej w Elblągu z dnia 14 listopada 2013 r., nr XXVI/705/2013 w przedmiocie zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych dla zawodników za osiągnięte wyniki sportowe oraz dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 82/17, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego w Elblągu na uchwałę Rady Miejskiej w Elblągu z 14 listopada 2013 r. nr XXVI/705/2013 w przedmiocie zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych dla zawodników za osiągnięte wyniki sportowe oraz dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Sąd I instancji podał, że Prokurator Rejonowy w Elblągu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Rady Miejskiej Elblągu z 14 listopada 2013 r. nr XXVI/705/2013 w przedmiocie zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych dla zawodników za osiągnięte wyniki sportowe oraz dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko – Mazurskiego 20 grudnia 2013 r. pod poz. 3739. Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił naruszenie przepisów § 135 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908) w związku z art. 31 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 176), poprzez zamieszczenie w niżej wskazanych przepisach uchwały oraz przepisach Regulaminu stanowiącego jej załącznik przepisów regulujących materię wykraczającą poza upoważnienie ustawowe: - w § 4 uchwały bez upoważnienia ustawowego wprowadzono ograniczenie zakresu podmiotowego świadczeń stypendiów sportowych poprzez wskazanie jako beneficjentów rzeczonych świadczeń jedynie zawodników zrzeszonych w elbląskim klubie sportowym, którego siedzibą jest Miasto Elbląg, posiadającego aktualną licencję zawodnika uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym wydaną przez właściwy polski związek sportowy, prezentującego nienaganną postawę etyczną i moralną, uprawiającego dyscyplinę objętą systemem sportu młodzieżowego lub uprawiającego dyscyplinę w sportach olimpijskich lub nieolimpijskich w kategorii do 25 roku życia lub uprawiającego dyscyplinę objętą programem igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych; - w § 6 uchwały bez upoważnienia ustawowego nieprecyzyjnie określono wysokości stypendium jako procent kwoty bazowej od 20% do 80 % - kwoty bazowej w wysokości 2.000 zł; - w § 11 pkt 1 bez ustawowego upoważnienia przeniesiono uprawnienia do określenia wysokości świadczenia stypendialnego na Prezydenta Miasta Elbląga na skutek braku jednoznacznych wskazań co do wysokości świadczenia stypendialnego. W uzasadnieniu skargi Prokurator zarzucił, że w uchwale Rada wprowadziła zapisy wykraczające poza upoważnienie wynikające z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, ograniczając krąg adresatów, których uchwała może dotyczyć. W § 4 uchwały w sposób nieuprawniony ograniczono katalog osób uprawnionych do otrzymania stypendiów, co stanowi nieuprawnioną modyfikację art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie naruszającą konstytucyjną zasadę równości społecznej, a posłużenie się dodatkowymi kwantyfikatorami uzyskania stypendium sportowego stanowi oczywiste naruszenie delegacji ustawowej. Wskazano również, że wysokość stypendium sportowego powinna zostać precyzyjnie określona poprzez podanie kwoty jaką otrzyma dana osoba za swoje osiągnięcia sportowe lub poprzez określenie sposobu jej wyliczenia, a kompetencje w tym zakresie przysługują wyłącznie organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego, który nie może ich przekazać organowi wykonawczemu czyli prezydentowi. Z brzmienia § 11 pkt 1 uchwały wynika, że Prezydent Miasta Elbląga przyznaje stypendia sportowe. Unormowanie to jak wskazał Prokurator narusza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 31 ustawy o sporcie. Ponadto, w ocenie skarżącego, przyznanie stypendium sportowego powinno następować w drodze decyzji administracyjnej, albowiem jest sprawą indywidualną z zakresu administracji publicznej. Za wadliwe zatem uznać należy pozbawienie zawodnika możliwości osobistego złożenia wniosku o przyznanie stypendium, co nastąpiło w § 3 ust. 1 i 2 uchwały oraz możliwości złożenia odwołania od ewentualnej decyzji odmownej, co uregulowano w § 3 ust 5 uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Elblągu wiosła o jej oddalenie. Organ wywodził, że gmina będąca fundatorem stypendium może w uchwale określić dowolne zasady i tryb przyznawania stypendiów, o ile będą one przyznawane – jak stanowi ustawa – za wynik sportowy. Zdaniem organu zaskarżona uchwała wydana została na podstawie i w wykonaniu upoważnienia ustawowego, była również przedmiotem oceny organu nadzoru, który nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień przy jej podejmowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględnił skargę i stwierdził nieważność uchwały w całości. Sąd I instancji podał, że możliwość udzielania przez jednostki samorządu terytorialnego stypendiów oraz nagród i wyróżnień dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe przewidziała ustawa z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie, stanowiąc w art. 31 ust. 1 i 2, że jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Stypendia lub nagrody mogą być również przyznawane dla trenerów szkolących zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe. Z kolei ust. 3 tego artykułu stwierdza, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2 biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego i osiągnięty wynik sportowy. Naruszeniem prawa w postaci przekroczenia upoważnienia ustawowego w skarżonej uchwale Rady Miejskiej w Elblągu są, zdaniem Sądu I instancji ograniczenia dotyczące osób mogących otrzymywać stypendia. W § 4 uchwały wprowadzono zapisy warunkujące, bądź ograniczające możliwość przyznania stypendium sportowego, które nie mają żadnego umocowania ustawowego. W ocenie Sądu I instancji przepisy zamieszczone we wskazanej jednostce redakcyjnej określają dodatkowe, nie przewidziane w upoważnieniu ustawowym warunki, jakie winien spełniać sportowiec, by mógł uzyskać okresowe stypendium sportowe. Ograniczenia te dotyczą zarówno konieczności przynależności do elbląskiego klubu sportowego i osiągnięcia wyniku sportowego w barwach klubu, którego siedzibą jest Elbląg (§ 4 pkt 1 i 2 uchwały), czy też posiadania licencji polskiego związku sportowego i ograniczeń wiekowych (§ 4 pkt 3 i 5 uchwały). Również krytycznie Sąd I instancji ocenił zapis § 4 pkt 4 uchwały, który jego zdaniem pozwala na przyjęcie, że zawarte tam stwierdzenia o nienagannej etycznie i wysoce moralnej postawie oraz ścisłym przestrzeganiu obowiązujących przepisów, jest nie tylko wykroczeniem poza ustalone kryterium ustawowe, ale faktycznym scedowaniem uprawnienia organu stanowiącego gminy na organ wykonawczy. Zestawienie powyższego zapisu z § 11 pkt 1 uchwały mówiącym o tym, że stypendia sportowe dla zawodników i stypendia dla trenerów przyznaje Prezydent Miasta Elbląg, jednoznacznie przekonuje, że Rada wprowadzając dodatkowe kryteria, które są bardzo ocenne faktycznie przekazała swoje uprawnienie dotyczące przyznawania stypendiów Prezydentowi Elbląga. Dodatkowym potwierdzeniem zaprezentowanej wyżej tezy o bezprawnym scedowaniu swoich uprawnień przez Radę Miejską w Elblągu jest, zdaniem Sądu brak precyzyjnego określenia wysokości przyznawanego stypendium. Do takiego samego wniosku według Sądu prowadzi ponowne zestawienie treści zapisów z § 6 uchwały z jej § 11 pkt 1, zgodnie z którym to nawet nie wykonanie uchwały powierza się Prezydentowi Miasta Elbląg, ale w myśl tego zapisu to właśnie ten organ, a nie Rada Miejska przyznaje stypendia sportowe. Powyższe oznacza wykroczenie poza delegację ustawową, jak również jej modyfikację poprzez przeniesienie kompetencji w zakresie przyznawania stypendiów. Jeszcze większe uprawnienia bez podstawy prawnej scedowane zostały na Prezydenta w § 5 ust. 4 i w § 6 ust. 4, w którym zawarto unormowania, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezydent Elbląga może przyznać stypendium za inne osiągnięcia sportowe niż wymienione w uchwale i wyższe niż określone w § 6 ust. 3 uchwały. Analogiczne lub bardzo zbliżone do zapisów dotyczących sportowców zawarte zostały w uchwale unormowania dotyczące trenerów (§ 7 tego aktu). Zdaniem Sądu I instancji również przepis § 11 ust. 2 uchwały stanowiący, że decyzja Prezydenta Miasta Elbląg jest ostateczna i nie przysługuje od niej odwołanie narusza przepisy prawa w sposób istotny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Rada Miejska w Elblągu. Zaskarżając wyrok w całości wniosła, zrzekając się przeprowadzenia rozprawy, o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a naruszenie prawa materialnego: - art. 31 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j. Dz.U, z 2016 r. Nr.176 z póź. zm.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uchwała Rady Miejskiej w Elblągu z dnia 14 listopada 2013 r., o nr XXVI/705/2013 w przedmiocie zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych dla zawodników za osiągnięte wyniki sportowe oraz dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym wykracza poza zakres wskazanego w tym przepisie ustawowego upoważnienia do jej wydania, ponieważ uprawnienia Rady Miejskiej w Elblągu do podejmowania uchwały w ww. przedmiocie, w tym warunki przyznawania stypendiów, zostały bezzasadnie scedowane na organ wykonawczy tj. Prezydenta Miasta Elbląga. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor ograniczył się do podania, że Sąd I instancji dokonał błędnej oceny przedmiotowej sprawy, w następstwie czego wyciągnięte wnioski z poczynionych ustaleń budzą wątpliwości pod kątem właściwej interpretacji przepisu prawa, stanowiącego zarzut niniejszej skargi, co sprawia, iż wydane orzeczenie jest niewłaściwe i powinno zostać uchylone. W ocenie skarżącego kasacyjnie organu przedmiotowa uchwała została podjęta zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie i nie naruszała jego treści, czego potwierdzeniem jest fakt, iż organ nadzoru, tj. Wojewoda Warmińsko — Mazurski nie dopatrzył się żadnych naruszeń w tym zakresie. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Elblągu nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, co w konsekwencji prowadzi do jej oddalenia. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, powoływana jako: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpią - jak w tej sprawie - przesłanki nieważności postępowania, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a. Stosownie do ostatniego skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przez profesjonalnego pełnomocnika (art.175 p.p.s.a.) przepisów, które zdaniem strony naruszył Sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, itd. oraz oznaczeniem aktu prawnego, w którym są zawarte, a także wyjaśnienie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; postanowienie NSA z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; postanowienie NSA z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04; a także wyrok NSA z 25 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 705/12 oraz wyrok NSA z 21 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2602/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bez wątpienia skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, a jej granice wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04, OSP 2005/3, poz. 36). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. W sprawie niniejszej skarga kasacyjna oparta została na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. i zarzuca naruszenie prawa materialnego - art. 31 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie poprzez jego błędną wykładnię, co w ocenie kasatora polega na przyjęciu, że przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej w Elblągu z 14 listopada 2013 r., nr XXVI/705/2013 w przedmiocie zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych, wykracza poza zakres wskazanego w tym przepisie ustawowego upoważnienia do jej wydania, ponieważ uprawnienia Rady Miejskiej w Elblągu do podejmowania uchwały w ww. przedmiocie, w tym warunki przyznawania stypendiów zostały bezzasadnie scedowane na organ wykonawczy, tj. Prezydenta Miasta Elbląga. Skarga kasacyjna oparta na wskazanym zarzucie nie ma prawnego usprawiedliwienia, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że naruszenie prawa materialnego, będące następstwem jego błędnej wykładni, można określić jako nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu czyli polega na mylnym zrozumieniu zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też terminu występującego w jego treści. W uzasadnieniu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna (por. wyrok NSA z 13 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1010/10, LEX 1151511). Skarga kasacyjna wymogu tego nie spełnia. Po pierwsze wskazując jako naruszony przepis art. 31 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 176 z późn. zm.), który to przepis składa się z trzech jednostek redakcyjnych, nie wskazuje poprawnie naruszenia, której z norm prawnych nim określonych skarżący kasacyjnie zarzuca, a po wtóre w żaden sposób jej autor nie uzasadnia na czym polegać miałoby błędne rozumienie przez Sąd I instancji powyższego przepisu. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie - że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia również i tego wymogu, koniecznego dla skutecznego środka prawnego. Sposób bowiem sformułowania postawionego zarzutu, mimo iż wskazuje w istocie na podnoszony przez skarżący kasacyjnie organ błąd subsumpcji, w żaden sposób nie wyjaśnia na czym miałby on polegać, bowiem poza zakwestionowaniem stanowiska Sądu I instancji co do przyjętego rozstrzygnięcia, z którym organ się nie zgadza, autor skargi kasacyjnej nie podnosi jakichkolwiek argumentów, umożliwiających odniesienie się do nich, a w ich kontekście do stanowiska zawartego w skarżonym wyroku. Sąd I instancji kontrolując bowiem zgodność z prawem uchwały jednostki samorządu terytorialnego - Rady Miejskiej w Elblągu z 12 listopada 2013 r. Nr XXVI w przedmiocie ustalenia zasad, trybu przyznawania, i pozbawiania oraz ustalania wstrzymywania lub pozbawiania oraz wysokości stypendiów z budżetu dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe - liczącego 19 zapisów (paragrafów) aktu, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Zdaniem Sądu I instancji przedmiotowa uchwała jest wadliwa pod względem podmiotowym, wobec nieuprawnionego zmodyfikowania ustawowego kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymywania stypendiów. Przyjęto również za zasadne zarzuty prokuratora kwestionujące prawną możliwość przekazania organowi wykonawczemu kompetencji przyznawania stypendiów. Podzielono też pogląd nieprawidłowego trybu przyznawania stypendium sportowego, uznając za właściwy tryb decyzji administracyjnej. Podważając zgodność z prawem zaskarżonego wyroku skarżący kasacyjnie organ uzasadniając wskazany w petitum skargi kasacyjne zarzut naruszenia prawa materialnego ograniczył się jedynie do podania, że Sąd I instancji "dokonał błędnej oceny przedmiotowej sprawy, w następstwie czego wyciągnięte wnioski z poczynionych ustaleń budzą wątpliwości pod kątem właściwej interpretacji przepisu prawa, co sprawia, iż wydane orzeczenie jest niewłaściwe i powinno zostać uchylone". Ocena tak postawionego zarzutu wobec nieprawidłowego sformułowania i braku jakichkolwiek rzeczowych argumentów na jego uzasadnienie prowadzi w rezultacie do jego nieskuteczności. Jak już wskazano powyżej, uzasadnienie skargi kasacyjnej ma zawierać rozwinięcie podniesionych zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie prawa polegało oraz przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu. Tego wymogu tak sformułowany w petitum skargi kasacyjnej zarzut nie spełnia, a to uniemożliwia jego rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tego stanu rzeczy zmienić nie może wyartykułowany na poparcie postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu jedyny (nota bene całkowicie bezzasadny) argument kasatora, iż co do legalności przedmiotowego aktu prawa miejscowego organ nadzoru tj. Wojewoda Warmińsko — Mazurski nie dopatrzył się żadnych naruszeń. W tej sytuacji zarzutu naruszenia prawa materialnego nie można uznać za skuteczny, a skoro tak skarga kasacyjna, nie mając usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.