II GSK 1970/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Po 237/22 w sprawie ze skargi L. H. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od L. H. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji") wyrokiem z 14 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Po 237/22, po rozpoznaniu skargi L. H. (dalej: "skarżąca") na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ II instancji") z [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") z [...] stycznia 2021 r., nr [...] oraz zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 9 300 zł za popełnienie naruszeń określonych w lp. 1.5, lp. 1.12 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Przesyłka zawierająca powyższą decyzję została nadana 27 lipca 2020 r. w placówce operatora publicznego Poczta Polska S.A. w celu doręczenia adresatowi. Po podwójnym awizowaniu 28 lipca 2020 r. i 6 sierpnia 2020 r. przesyłka zawierająca powyższa decyzję nie została podjęta przez adresata i 17 sierpnia 2020 r. została zwrócona do organu I instancji ze skutkiem doręczenia. W dniu 18 listopada 2020 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia decyzji organu I instancji z [...] lipca 2020 r. Postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. WITD odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia decyzji. Po wniesieniu przez skarżącą zażalenia, GITD postanowieniem z [...] stycznia 2022 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Zdaniem organu niezasadny był argument strony dotyczący naruszenia art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095, dalej: "ustawa COVID-19"), gdyż strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu jednocześnie dokonując wskazanych w art. 58 § 2 k.p.a. czynności. Zawiadomienie strony o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania lub wniosku o uzupełnienie decyzji w przedmiotowej sprawie byłoby niezasadne, gdyż strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu, a zatem była świadoma uchybienia terminu i prawa do złożenia wniosku o jego przywrócenie. Organy mają obowiązek zawiadomić stronę postępowania o uchybieniu terminu tylko w czasie dokonania przez nią danej czynności z uchybieniem terminu i niezłożenia wniosku o jego przywrócenie. Ponadto, zarzut dotyczący niezastosowania art. 98 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U z 2021 r., poz. 737, dalej: "ustawa o wsparciu") pozbawiony był podstaw, gdyż wskazany przepis nie dotyczy organów administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d) przepisu ust. 1 nie stosuje się do przesyłek wysyłanych do ani wysyłanych przez organ administracji publicznej. Natomiast w przedmiotowej sprawie strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji organu I instancji z [...] lipca 2020 r. Postanowienie to zostało zaskarżone skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Sąd pierwszej instancji opisanym na wstępie wyrokiem wskazał, że dopiero w razie niemożności doręczenia pisma bezpośrednio stronie (art. 42 § 1-3 k.p.a.) lub w trybie zastępczym (art. 43 k.p.a.) w grę wchodzi tzw. "fikcja doręczenia", o czym stanowi art. 44 k.p.a. Domniemanie prawne, o jakim mowa w art. 44 § 4 k.p.a., rodzi jednak wyłącznie prawidłowo dokonane doręczenie zastępcze. W świetle brzmienia art. 44 § 4 i § 1 k.p.a. nie budzi wątpliwości, że skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania należy wiązać z upływem 14 dni od dnia pozostawienia w skrzynce odbiorczej strony pierwszego "awizo". Zgodnie z art. 98 ustawy o wsparciu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 sierpnia 2020 r. doręczanie pism urzędowych przez organy administracji publicznej na zasadzie "fikcji", zostało wykluczone w okresie epidemii korona wirusa. Do momentu nowelizacji przepis art. 98 stanowił, że: 1. Nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do: 1) postępowań w sprawach, o których mowa w art. 15f ust. 9 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych; 2) postępowań, o których mowa w dziale III B ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.); 3) kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz postępowań podatkowych, jeżeli kontrole lub postępowania te wiążą się z podejrzeniem popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego; 4) przesyłek wysyłanych do ani wysyłanych przez: a) sądy i Trybunały, b) prokuraturę i inne organy ścigania, c) komornika sądowego. Dopiero od dnia 20 sierpnia 2020 r., w katalogu wyłączeń ust. 2 art. 98 znajdują się przesyłki wysyłane do i przez organ administracji publicznej (obecny ust. 2 punkt 4 lit. d art. 98 ustawy). Ponadto, zgodnie z zawartymi w ustawie nowelizującej przepisami przejściowymi - art. 11 ust. 1 ustawy z 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1423, dalej: "ustawa o delegowaniu") - przesyłki, o których mowa w art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d) uznaje się za doręczone z upływem 14 dni od daty wejścia w życie ustawy. Jednocześnie zgodnie z art. 11 ust. 2. ustawa o delegowaniu" przepisu ust. 1 nie stosuje się jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy operator pocztowy w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041) dokonał zwrotu przesyłki, a organ administracji publicznej ponownie wysłał pismo podlegające doręczeniu za potwierdzeniem odbioru. Reasumując Sąd podkreślił, że na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy o wsparciu, pisma podlegające doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego nie mogły zostać uznane za doręczone w stanie epidemii i przed upływem 14 dni od zniesienia stanu epidemii. Organ administracji nadał decyzję w placówce operatora pocztowego 27 lipca 2020 r. Po podwójnym awizowaniu przesyłka została zwrócona do organu 17 sierpnia 2020 r. Organ administracji nie mógł jednak uznać decyzji za doręczoną w świetle obowiązującego przepisu. Jak trafnie zaznaczyła skarżąca art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d) ustawa o wsparciu, przewidujący wyłączenie stosowania art. 98 ust. 1, do pism wysyłanych przez organ administracji publicznej wprowadzony został na mocy art. 5 nowelizacji z 20 sierpnia 2020 r. tj. po uznaniu przez organ administracji decyzji za skutecznie doręczoną w dniu 17 sierpnia 2020 r. Przepis dopuszczający uznanie za doręczone przez organy administracji przesyłek ma zastosowanie do tych przesyłek, które zostały wysłane po dniu 20 sierpnia 2020 r. Ponadto z uwagi na przepisy przejściowe nie było możliwości automatycznego uznania przesyłki za doręczoną w terminie późniejszym. Nie mogło tu zatem dojść do pozostawienia pisma w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, o jakim mowa w art. 44 § 4 k.p.a., czyli tzw. "fikcji doręczenia". Decyzja nie weszła więc do obrotu prawnego. W rozpoznawanym przypadku konieczne było zatem ponowne wysłanie do skarżącej decyzji z [...] lipca 2020 r., aby można było uznać ją za skutecznie doręczoną w świetle obowiązujących przepisów, co umożliwi jej ewentualne złożenie w terminie wniosku o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 k.p.a. Odmawiając przywrócenia terminu do uzupełnienia decyzji zarówno [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jak i Główny Inspektor Transportu Drogowego w istocie nie uwzględniły również regulacji zawartych w ustawie z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z art. 15zzzzzn2 ust. 1 ww. ustawy COVID-19, w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. Z przepisów art. 15zzzzzn2 ust. 2 i 3 ustawy COVID-19 wynika, że w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Natomiast w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Tymczasem okoliczności sprawy wskazują, że w sprawie spełniona została przesłanka z art. 15zzzzzn² ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19. Doszło bowiem do uchybienia terminu, od zachowania którego jest uzależnione udzielenie stronie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, co stanowi przesłankę zawiadomienia strony postępowania przewidzianą w powołanym przepisie. W dacie wydania decyzji z [...] lipca 2020 r. obowiązywał w Polsce stan epidemii. Stan ten (poprzedzony stanem zagrożenia epidemicznego) obowiązywał od 20 marca 2020 r., czyli od dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491). W ocenie WSA, po wpłynięciu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz do uzupełnienia decyzji z [...] lipca 2020 r. obowiązkiem organu po ustaleniu daty prawidłowego doręczenia wspomnianej decyzji było rozważenie podjęcia czynności przewidzianych w powołanej wyżej regulacji. Dopiero jednak w następstwie ustalenia prawidłowej daty doręczenia decyzji z [...] lipca 2020 r. skarżącej mogło dojść do zawiadomienia strony o uchybieniu terminu (zgodnie z art. 15 zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19) i wyznaczenia terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (zgodnie z art. 15 zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID-19). Konkludując, Sąd zaznaczył, że przedmiot badania Sądu ograniczał się do skontrolowania legalności orzeczenia o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia decyzji, które w okolicznościach niniejszej sprawy zostało wydane przedwcześnie. Zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy nie określiły w sposób prawidłowy daty, od której należało liczyć termin do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji nakładającej karę za naruszenie przepisów transportu drogowego. W niniejszej sprawie nie można było stwierdzić naruszenia art. 44 w związku z art. 111 k.p.a. w związku z art. 98 ustawy o wsparciu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. II. Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy COVID-19, poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie organ powinien zawiadomić stronę o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji, podczas gdy strona będąc świadoma uchybienia złożyła wniosek o przywrócenie terminu, więc niezasadne było zawiadomienie jej o uchybieniu terminu i wyznaczanie 30 dni na ponowne złożenie wniosku o przywrócenie terminu, a ponadto w czasie złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu nie obowiązywał art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 i nie istniał obowiązek zawiadamiania stron o uchybieniu terminu, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 44 § 1- 4 k.p.a. w zw. z art. 98 ust. 1 i ust 2 pkt 4 lit. d) ustawy o wsparciu, w zw. z art. 5 i art. 11 ust. 1 ustawy o delegowaniu, poprzez błędne przyjęcie, że na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy o wsparciu, organ nie mógł uznać decyzji za doręczoną oraz całkowite pominięcie art. 11 ust. 1 ustawy o delegowaniu, w sytuacji gdy ustawodawca uzupełniając lukę prawną dotyczącą pism przesyłanych przez organy administracji publicznej i niedoręczonych przed 20 sierpnia 2020 r. jednoznacznie przesądził, że uznaje się je za doręczone po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy o delegowaniu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie wniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a których istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Skarga kasacyjna okazała się zasadna, albowiem oba zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów procesowych regulujących szczególne zasady doręczania pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, tzw. ustawy o wsparciu oraz ustawy COVID-19 okazały się trafne, co musiało prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. WSA uznał, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia decyzji zostało wydane przedwcześnie, albowiem organy administracji nie określiły w sposób prawidłowy daty, od której należało liczyć termin na złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji, nakładającej karę za naruszenie przepisów transportu drogowego. Przede wszystkim nie można zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że przepis ustawy o wsparciu dopuszczający uznanie za doręczone przez organ administracji przesyłek podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru, ma zastosowanie do tych przesyłek, które zostały wysłane po dniu 20 sierpnia 2020 r., a ponadto, z uwagi na przepisy przejściowe nie było możliwości automatycznego uznania przesyłki za doręczoną w terminie późniejszym. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej kwestionującej ten pogląd, wniesionej przez organ (zarzut pkt II b petitum skargi kasacyjnej) zauważyć należy, że zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o wsparciu nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów. Powyższy przepis, obowiązujący od 18 kwietnia 2020 r., wykluczał zatem przyjęcie tzw. fikcji doręczenia, o której mowa w art. 44 k.p.a., w odniesieniu do przesyłek organów administracji publicznej, których termin odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Wyjątki od tej reguły, w których możliwe było stosowanie (bez ww. ograniczeń) przepisów dotyczących tzw. fikcji doręczenia, wymienione zostały w ust. 2 tego przepisu, który w pierwotnej wersji nie obejmował organów administracji publicznej. Dopiero na podstawie art. 5 ustawy o delegowaniu przepis art. 98 został zmieniony przez dodanie do ust. 2 pkt 4 tego przepisu lit. d). Zgodnie z nowym brzmieniem tej regulacji, przepisu ust. 1 nie stosuje się do przesyłek wysyłanych do ani wysyłanych przez organ administracji publicznej. Zmiana ta weszła w życie 20 sierpnia 2020 r. Stosownie do przepisu przejściowego zawartego w ww. ustawie o delegowaniu, przesyłki, o których mowa w art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d) ustawy zmienianej w art. 5, niedoręczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 11 ust. 1 ustawy o delegowaniu). Z kolei, zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o delegowaniu przepisu ust. 1 nie stosuje się jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, dokonał zwrotu przesyłki, a organ administracji publicznej ponownie wysłał pismo podlegające doręczeniu za potwierdzeniem odbioru. W rozpoznawanej sprawie nie miał zastosowania ww. art. 11 ust. 2 ustawy o delegowaniu, gdyż nie zaistniały obie przesłanki w nim wskazane, tj. operator pocztowy dokonał zwrotu przesyłki, ale organ nie wysłał ponownie pisma podlegającego doręczeniu za potwierdzeniem odbioru. W odniesieniu zatem do przesyłki zawierającej decyzję WITD z [...] lipca 2020 r., nadanej w dniu 27 lipca 2020 r. w placówce operatora publicznego Poczta Polska i zwróconej 17 sierpnia 2020 r. (po podwójnym awizowaniu 28 lipca 2020 r. i 6 sierpnia 2020 r.) stosowanie fikcji doręczenia, o której mowa w art. 44 k.p.a. było wyłączone jedynie do czasu wejścia w życie ww. nowelizacji art. 98 ust. 2 ustawy o wsparciu. Natomiast okoliczność, że pomimo ówczesnego brzmienia art. 98 ust. 1 ustawy o wsparciu nieprawidłowo przyjęto, na podstawie art. 44 § 4 k.p.a., fikcję doręczenia stanowiła wprawdzie naruszenie przepisów, jednakże nie wykazano, aby miała jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ma znaczenia, że organ uznał za doręczoną przesyłkę w dniu 17 sierpnia 2020 r. Podkreślenia bowiem wymaga, że skutek doręczenia i tak nastąpił, ale w późniejszym terminie, gdyż stosownie do treści przepisu przejściowego, tj. art. 11 ust. 1 ustawy o delegowaniu - przesyłki niedoręczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, czyli 14 dni po 20 sierpnia 2020 r. Nie jest więc prawidłowe stanowisko Sądu pierwszej instancji, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Chybione jest również stanowisko WSA, że organ - po ustaleniu prawidłowej daty doręczenia decyzji - powinien zawiadomić stronę o uchybieniu terminu (zgodnie z art. 15 zzzzzn² ust. 1 ustawy COVID-19) i stosownie do ust. 2 tegoż artykułu wyznaczyć stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Trafnie podnosi organ w skardze kasacyjnej, że art. 15 zzzzzn² ustawy został dodany do ustawy COVID-19 ustawą z 9 grudnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 2255), która weszła w życie 16 grudnia 2020 r., tymczasem pełnomocnik skarżącej już pismem z [...] listopada 2020 r. (doręczonym organowi 23 listopada 2020 r.), a więc jeszcze przed wejściem w życie obowiązku zawiadamiania przez organ administracji publicznej strony o uchybieniu terminu, wniósł procedowany w sprawie wniosek. Nie można zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że organ miał obowiązek zawiadamiać stronę o uchybieniu terminu i możliwości jego przywrócenia w sytuacji, w której strona o uchybieniu terminu już sama wiedziała i dopełniła procesowej czynności zachowawczej. Istotne jest bowiem to, że strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu ponad dwa miesiące po uznaniu przesyłki z decyzją za doręczoną, ale z zachowaniem 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. Uczyniła to zresztą jeszcze przed wejściem w życie omawianego obowiązku dla organów. Rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w art. 15 zzzzzn² ustawy COVID-19 miało służyć stronom dodatkową ochroną prawną, w celu uniknięcia negatywnych skutków niedotrzymania terminów prawa administracyjnego w czasie pandemii COVID-19, natomiast jego zastosowanie było zbędne w sytuacji, w której strona, zresztą reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, podjęła już odpowiednie środki prawne. Dlatego też słuszny okazał się zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów wymienionych w petitum omawianego zarzutu skargi kasacyjnej. Z tych wszystkich względów Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że w niniejszej sprawie kontrolowane postanowienie i postanowienie je poprzedzające zostały wydane przedwcześnie, dlatego na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wydany wyrok podlegał uchyleniu. Jednocześnie, ponieważ WSA nie dokonał kontroli zaskarżonego postanowienia, pod kątem tego, czy zostały należycie ocenione przez organy przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 58 § 1 i 2 k.p.a., winien będzie jej dokonać w tym zakresie przy ponownym rozpoznaniu sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).