II GSK 196/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach skargi kasacyjnej "A." Sp. z o.o. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 października 2022 r. sygn. akt I SA/Ke 378/22 w sprawie ze skargi "A." Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 18 lutego 2022 r. nr 2601-IOA.4246.28.2019 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "A." Sp. z o.o. w O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach 4.050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 13 października 2022 r., oddalił skargę A. Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 18 lutego 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w wyniku przeprowadzonej w dniu 27 kwietnia 2017 r. kontroli w budynku stacji paliw M. przy ul. H. S. [...] w O., w którym działalność handlową prowadziła skarżąca spółka ujawniono dwa niezarejestrowane urządzenia o nazwie; iSTARS nr [...] i iSTARS bez numeru, stanowiące automaty służące do urządzania gier hazardowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 888,dalej: u.g.h.). Ustalenia kontroli stały się podstawą decyzji Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Kielcach z dnia 30 stycznia 2019 r., którą nałożono na spółkę kary w wysokości 200.000 zł, jako posiadaczowi samoistnemu lokalu w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona była działalność handlowa. Objętą skargą decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ wskazał, że skarżącą spółkę łączyła ze spółką P. s.r.o. O. w P. umowa z dnia 1 kwietnia 2017 r., przedmiotem której był podnajem 1m2 lokalu. Organ podkreślił, że skarżąca, na podstawie powołanej umowy nie przekazała w posiadanie całości lokalu lecz jego część – fragment jego powierzchni. Oznaczało to, w ocenie organu, że skarżąca pozostawała posiadaczem samoistnym całego lokalu, w którym prowadzona była działalność handlowa (sprzedaż paliw) i w którym ujawniono niezarejestrowane automaty do gier. Wobec tego organ odwoławczy uznał, że na spółkę zasadnie nałożono, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 i ust. 4 pkt 3 u.g.h. karę pieniężną w wysokości 200.000 zł jako posiadaczowi samoistnemu lokalu. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję za niesporny uznał ustalony w sprawie stan faktyczny. Sąd wskazał, że nie było wątpliwości, że w skontrolowanym lokalu znajdowały się automaty do gier, co wynikało zarówno z protokołu kontroli, jak i zeznań świadków. Oceniając okoliczność, czy w stanie faktycznym sprawy gry na ujawnionych automatach były grami w rozumieniu przepisów u.g.h., Sąd I instancji wskazał, że ujawnione urządzenia zostały poddane oględzinom, przeprowadzono na nich eksperyment wskazujący na losowy i komercyjny charakter gier, co zostało również potwierdzone przez biegłego sądowego, który stwierdził, że badane urządzenia umożliwiały rozgrywanie gier o wygrane pieniężne lub rzeczowe i w których gra zawierała element losowości (art. 2 ust. 3 u.g.h.). Odnosząc się do kwestii nałożenia na spółkę, jako posiadacza samoistnego lokalu kary Sąd I instancji wskazał, że z informacji ze Starostwa Powiatowego w Opatowie, oświadczenia strony oraz wydruku z księgi wieczystej wynikało, że budynek, w którym mieści się stacja paliw M. przy ul. S. [...] w O. był własnością skarżącej spółki. Z umowy łączącej stronę ze spółką S. P. s.r.o. w P. wynikało, że jej przedmiotem była wydzielona część lokalu użytkowego o powierzchni 1m2. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organów, że skarżąca była posiadaczem samoistnym lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona była działalność handlowa w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. i z tego tytułu strona podlegała karze pieniężnej. Sąd podkreślił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż miejsce gdzie stały automaty było oddzielone od reszty pomieszczenia ustawionym parawanem. Nie była to trwała konstrukcja typu ściana działowa. Powierzchnia na której stały automaty była ogólnie dostępna dla każdego klienta stacji paliw. Wobec tego niesprzeczne, w ocenie Sądu, było, że oddana do korzystania spółce S. P. przez skarżącą powierzchnia lokalu nie stanowiła lokalu w rozumieniu ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048; ze zm.), jak i ustawy o grach hazardowych. Konkludując, Sąd I instancji stwierdził, że organy w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrały i rozważyły materiał dowodowy zgodnie z wymogami zawartymi w art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zaś ich oceny dokonały nie wykraczając poza granice swobodnej oceny dowodów. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329; ze zm., dalej: p.p.s.a.). "A." Sp. z o.o. w O., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: 1. obrazę prawa materialnego tj. art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że: - karze pieniężnej na podstawie ww. przepisu podlega właściciel lokalu, w którym znajdowały się automaty do gier, nawet jeśli odda lokal w posiadanie zależne, gdyż wskutek oddania lokalu w posiadanie zależne właściciel nie traci posiadania samoistnego, podczas gdy zgodnie w prawidłową wykładnią przedmiotowego przepisu, odpowiedzialność może ponosić jedynie posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego, a w przedmiotowej sprawie skarżący oddał do korzystania 1m2 lokalu innemu podmiotowi; - oddana do korzystania spółce S. P. s.r.o. w P. przez skarżącą powierzchnia 1 m2 nie stanowi lokalu w rozumieniu zarówno ustawy o własności lokali, jak i u.g.h., podczas gdy za lokal, w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, należy uznać także fragment lokalu, w szczególności że to właśnie na tym fragmencie znajdowały się przedmiotowe automaty; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 188 o.p. oraz art. 187 ust. 1 o.p. poprzez wadliwą kontrolę działań organów i niedostrzeżenie tego, że błędem organów było nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony dotyczącego dowodu z przesłuchania D. G. - Dyrektora Oddziału S. S. P. s.r.o. w P. i E. M. - Prezesa Zarządu A. Sp. z o.o., w sytuacji gdy dany dowód pozwoliłby na ustalenie tego która ze stron Umowy najmu faktycznie władała częścią lokalu i ustalenie czy skarżąca odpowiada w świetle art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h., co doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi; 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 181 o.p. polegające na wadliwej kontroli działań organów i niedostrzeżenie tego, że organ nie zebrał wszelkich dowodów pozwalających na wyczerpujące ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, organ ograniczył się jedynie do dowodów uzyskanych w postępowaniu kontrolnym oraz postępowaniu karnym skarbowym, błędnie założył, że opinia biegłego R. R. jest w pełni rzetelna, podczas gdy biegły nie przeprowadził eksperymentu procesowego, zaś funkcjonariusze przeprowadzający kontrolę w lokalu nie mieli specjalistycznej wiedzy, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że strona ponosi odpowiedzialność, co w konsekwencji skutkowało niezasadnym nałożeniem kary pieniężnej oraz oddaleniem skargi. Podnosząc te zarzuty spółka wniosła o uchylenie skarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi ewentualnie uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Kielcach. Wniosła również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości wyroku Sądu I instancji i dokonanej nim kontroli decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach w przedmiocie nałożonej na stronę kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wskazania na wstępie wymaga, że stosownie do treści z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a których istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu I instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga kasacyjna w swych zarzutach i ich argumentacji pozbawiona była zarzutów skierowanych przeciwko wyrokowi Sądu I instancji w zakresie naruszenia przez ten Sąd przepisów postępowania, na podstawie których Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany byłby do przeprowadzenia kontroli procesu oceny sprawy administracyjnej przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, zwieńczonego zaskarżonym kasacyjnie wyrokiem. W swojej istocie pomieszczone w petitum zarzuty sprowadzają się do podważenia oceny stanu faktycznego sprawy, jakiej dokonał Sąd I instancji, w zakresie, w jakim w ocenie strony doszło w sprawie do niepełnego zgromadzenia materiału dowodowego – przesłuchania świadków i oparcia się przez organ na dowodzie z przeprowadzonego eksperymentu i opinii biegłego oraz wadliwego zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. poprzez uznanie strony za posiadacza samoistnego lokalu, w którym ujawniono automaty do gier. W tak zakreślonych zarzutami skargi kasacyjnej ramach kontroli zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji w pierwszej kolejności odnieść się należy do najszerszego ze stawianych zarzutów, zarzutu z punktu 1 petitum skargi kasacyjnej, w którym strona podnosi błędną wykładnię powołanego art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. Zgodnie z treścią przywołanej regulacji, karze pieniężnej podlega posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego. Stąd odpowiedzialności administracyjnej na tej podstawie podlega, co do zasady, posiadacz samoistny lokalu. Odpowiedzialność posiadacza samoistnego jest wyłączona jedynie w sytuacji, gdy lokal jako całość jest przedmiotem posiadania zależnego. Ustawodawca nie zdefiniował jednak w ustawie o grach hazardowych pojęć: posiadacza zależnego, posiadacza samoistnego oraz pojęcia lokalu. Instytucja posiadania (samoistnego i zależnego) należy do sfery uregulowań prawa cywilnego. Zgodnie bowiem z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie samoistne rzeczy polega na faktycznym wykonywaniu w stosunku do niej wszelkich uprawnień, które składają się na treść prawa własności, a zatem, co do zasady, przynależą właścicielowi (art. 336 k.c.). Dla samoistnego posiadania rzeczy konieczne jest zatem sprawowane nad nią faktycznego władztwa (corpus) oraz zamiar władania nią dla siebie (cum animo rem sibi habendi). Posiadacz zależny natomiast włada rzeczą w zakresie innego prawa niż własność, dlatego czynnik woli (animus) stanowi kryterium, które pozwala odróżnić posiadanie samoistne od posiadania zależnego. Posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne (art. 337 k.c.). Z kolei pojęcie odrębnego lokalu należy utożsamiać z pomieszczenie, które zostało w wyraźny sposób wydzielone za pomocą stałych przegród (ścian), przeznaczone jednocześnie do pobytu osób w celach mieszkalnych lub związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (wyrok NSA z 20 kwietnia 2023 r., II GSK 967/20, LEX nr 3576533). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że przeniesienie posiadania do części lokalu (rozumianego jako część powierzchni lokalu) nie będzie skutkowało "przesunięciem" ciężaru odpowiedzialności na posiadaczy zależnych tej niewyodrębnionej w osobny lokal części powierzchni lokalu. Lokal, o jakim mowa w przepisie art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h., nie traci charakteru wyodrębnionego fizycznie miejsca, w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa w sytuacji, gdy korzystając z zasady swobody umów posiadacz lokalu udostępni (wynajmie) fragment jego powierzchni innej osobie do używania. Samoistny posiadacz lokalu w takiej sytuacji nie traci posiadania "lokalu", w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Zgodnie z art. 337 k.c. posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje rzecz w posiadanie zależne. Biorąc pod uwagę okoliczności rozpoznawanej sprawy należy uznać, że podnajęcie części powierzchni lokalu nie spowodowało, że ta część stała się samodzielnym "lokalem", który mógł być oddany w posiadanie zależne w rozumieniu art. 89 § 1 pkt 4 u.g.h. (wyrok NSA z 25 kwietnia 2024 r., II GSK 158/21, LEX nr 3714906, wyrok NSA z 20 kwietnia 2023 r., II GSK 967/20, LEX nr 3576533, wyrok NSA z 3 grudnia 2020 r., II GSK 995/20, LEX nr 3109379, wyrok NSA z 3 grudnia 2020 r., II GSK 749/20, LEX nr 3106535). Lokal, o jakim mowa w przepisie art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h., nie traci charakteru wyodrębnionego fizycznie miejsca, w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa w sytuacji, gdy korzystając z zasady swobody umów posiadacz lokalu udostępni (wynajmie) fragment jego powierzchni innej osobie do używania. Samoistny posiadacz lokalu w takiej sytuacji nie traci posiadania "lokalu", w którym prowadzona jest działalność gospodarcza (wyrok NSA z dnia 13 lutego 2025 r., sygn. akt II GSK 1550/24). Mając na uwadze powyższe oraz legły u podstaw stan faktyczny sprawy za niewadliwą uznać należy ocenę Sądu I instancji, który za prawidłowe uznał stanowisko organu, że skarżąca była posiadaczem samoistnym lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane, ujawnione podczas kontroli, automaty do gier i w którym prowadzona była działalność handlowa w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. Jak bowiem słusznie stwierdził Sąd I instancji, konstatacja ta wynikała z oświadczenia strony, wydruku z księgi wieczystej oraz informacji ze Starostwa Powiatowego w Opatowie jednoznacznie wskazujących, że budynek, w którym mieści się stacja paliw M. przy ul. S. [...] w O. był własnością strony skarżącej. Z zawartej przez skarżącą spółkę ze spółką S. P. s.r.o. w P. umowy z dnia 1 kwietnia 2017 r., wynikało natomiast, że strona oddała w podnajem część wskazanego lokalu użytkowego o powierzchni 1m2. Istotnym w świetle argumentacji strony oraz powołanych na wstępie wywodów odnośnie wykładni art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h., jest niesporna okoliczność, na którą słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że objęta umową podnajmu część użytkowa lokalu nie była oddzielona lub wydzielona ze stacji paliw w sposób stały za pomocą ścian lub innego rodzaju przegród ograniczających swobodny dostęp lub swobodną ingerencję. Wydzielona na rzecz spółki S. P. część lokalu oddzielona została parawanem, co czyniło ją wraz z umieszczonym na niej automatami ogólnie dostępną dla klientów stacji paliw. W takim stanie sprawy, co już zauważono, zasadnym było uznanie skarżącej za posiadacza samoistnego w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h., w konsekwencji za nieuzasadniony uznać należało omówiony zarzut z punktu pierwszego petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej, w którym strona podnosi wadliwe przeprowadzenie przez Sąd I instancji kontroli sprawy administracyjnej przez zaakceptowanie odmowy przeprowadzenia przez organ dowodu z przesłuchania D. G. i E. M. na okoliczność ustalenia faktu przeniesienia faktycznego posiadania przez skarżącą na inny podmiot, również i ten zarzut uznać należy za niezasadny. Jak wynika z regulacji zawartej w art. 188 Ordynacji podatkowej, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnienia żądania strony o przeprowadzenia dowodu w przypadku gdy przedmiotem dowodu mają być okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Organ na natomiast prawo żądania dowodowego strony nie uwzględnić w sytuacji gdy okoliczności objęte żądaniem stwierdzone zostały wystarczająco innym dowodem. W okolicznościach niniejszej sprawy, omówionych w ramach oceny pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej, uznać należy, co również zasadnie stwierdził Sąd I instancji, że w sprawie nie było niezbędnym bądź koniecznym przeprowadzenie przez organ dowodu na okoliczność władztwa nad lokalem i ujętą w umowie podnajmu jego częścią – dowodu z przesłuchanie D. G. (Dyrektora Oddziału spółki S. P. s.r.o. w P.) i E. M. (Prezesa Zarządu A. sp. z o.o.). Jak już bowiem wykazano prawidłowym było ustalenie, że skarżąca była posiadaczem samoistnym lokalu, przy czym ustalenie to zostało poczynione na podstawie innych, wskazanych dowodów, które to dowody nie nasuwały wątpliwości co do podmiotu, który był samoistnym posiadaczem lokalu - stacji paliw M. przy ul. S. [...] w O.. W konsekwencji nie było podstaw do przeprowadzenia kolejnego, dodatkowego dowodu na tą okoliczność, tym bardziej, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, że w toku postępowania administracyjnego Prezesa Zarządu skarżącej spółki została przesłuchana i na pytania związane z zawarciem i ustalaniem warunków umowy najmu ze spółką S. P. odmówiła odpowiedzi. Wreszcie za bezzasadny uznać należy ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej, zarzut z punktu trzeciego jej petitum, w którym strona co od istoty podważa ograniczenie się przez organ w zakresie gromadzenia materiału dowodowego do dowodów z postępowania kontrolnego i postępowania karno-skarbowego, a co zdaniem strony doprowadziło do nieustalenia w sposób wiarygodny i merytoryczny rodzaju gier oferowanych przez zatrzymane urządzenia. Wskazania wobec tak postawionego zarzutu wymaga, że organ prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. jest uprawniony do czynienia ustaleń co do charakteru danej gry. Funkcjonariuszom celno-skarbowym przysługuje samodzielne uprawnienie do przeprowadzenia eksperymentu wynikające z ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 14 tej ustawy, w ramach kontroli celno-skarbowej przysługuje uprawnienie do przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu. Natomiast ustawodawca nie wprowadza żadnych dodatkowych wymogów formalnych w zakresie posiadanych kompetencji do sprawdzenia działania urządzeń do gier i przeprowadzania na nich stosownych doświadczeń. Organ był zatem uprawniony do poczynienia ustaleń na podstawie dowodu z eksperymentu przeprowadzonego podczas czynności kontrolnych. Wyposażenie organów właściwych służb zmilitaryzowanych (Służby Celno-Skarbowej) w specjalne uprawnienia do przeprowadzenia badań kontrolnych gier na automatach i urządzeniach (w art. 64 ust. 1 pkt 14 ustawy o KAS), przesądza, że dowód zobrazowany w protokole takiej czynności ma walor dokumentu urzędowego, a więc korzysta ze wzmocnionej wiarygodności i mocy dowodowej. Tego rodzaju dowód, zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest podstawowym dowodem pozwalającym na zbadanie funkcjonowania urządzenia do gier i wymierzenie kary w wypadku, gdy w jego następstwie gra okaże się grą hazardową; może samodzielnie przesądzić o wyniku postępowania wskutek wykazanego losowego charakteru elementu gry (wyrok NSA z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. akt II GSK 573/25). Jak wynikam z analizy akt administracyjnych przedmiotowej sprawy komercyjny charakter dostępnych na ujawnionych w lokalu automatach stwierdzony został wskutek przeprowadzonego w toku kontroli eksperymencie procesowym oraz na podstawie zeznań świadka. Okoliczność ta została następnie potwierdzona w opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki, telekomunikacji i automatów do gier, który stwierdził, że poddane kontroli urządzenia umożliwiają rozgrywanie gier o wygrane pieniężne lub rzeczowe i w których gra zawiera element losowości. Obalenie takich ustaleń wymagało innego dokumentu urzędowego. Jak zaś wynika z analizy akt sprawy, strona na okoliczność wadliwości ustaleń przeprowadzonego eksperymentu i opinii biegłego nie przedstawiła kontrdowodu, jak również nie przedstawiła dowodu wskazującego na niepoprawność ustaleń, co do rodzaju i charakteru dostępnych na ujawnionych automatach gier, wynikającej zdaniem strony z braku specjalistycznej wiedzy funkcjonariusza przeprowadzającego w dniu kontroli rzeczony eksperyment procesowy. Z tych przyczyn omówiony zarzut uznać należało za pozbawiony uzasadnionych podstaw tym bardziej, że jego uzasadnienie nie rozwija w jakikolwiek sposób podniesionych ogólnikowo, a wręcz gołosłownie twierdzeń. Mając powyższe na uwadze, uznając skargę kasacyjną za niezasadną Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego, jak w punkcie 2 sentencji, postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).