II GSK 1912/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia D. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3294/21 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia D. we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 25 marca 2021 r., nr PORZII.61.81.2019.KWO.2 w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej oraz nałożenie kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 kwietnia 2022r., sygn. akt V SA/Wa 3294/21 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2023r., poz. 259 dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę Stowarzyszenia D. we W. (dalej też: "strona", "strona skarżąca", "Stowarzyszenie") na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej też: "GIF", "organ") z 25 marca 2021r., nr PORZII.61.81.2019.KWO.2 w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej oraz nałożenie kary pieniężnej. W skardze kasacyjnej Stowarzyszenie zaskarżyło powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, składając jednocześnie oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy w przedmiotowej sprawie. Zaskarżonemu wyrokowi Stowarzyszenie zarzuciło: I Naruszenie prawa procesowego, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 189g § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak jego zastosowania do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, podczas gdy prawidłowe zastosowanie wymienionego przepisu powinno prowadzić do umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie możliwości wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, w odniesieniu do naruszenia prawa trwającego w okresie od 1 do 29 lutego 2016r.; 2. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie zarówno przez organ I jak i II instancji podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do wyczerpującego w}'jaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, w szczególności przez zaniechanie ustalenia miejsca prowadzenia kwestionowanej działalności oraz podmiotu, który byłby materialnie zainteresowany prowadzeniem zakazanej reklamy, zaniechanie ustalenia czy folder informacyjny stanowił reklamę apteki wymienionej w sentencji decyzji, co doprowadziło do wydania decyzji opartej na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym i niepełnym materiale dowodowym. II. Naruszenie prawa materialnego, tj. naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 94a ust. 1 i 2 ustawy Prawo farmaceutyczne poprzez jego błędną wykładnię co doprowadziło do przyjęcia, że "Folder Informacyjny Stowarzyszenia D." stanowił niedozwoloną reklamę apteki, podczas gdy na podstawie analizy treści materiału nie można mu przypisać charakteru działalności marketingowej lub reklamowej; 2. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) w zw. z art. 129b ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne poprzez dokonanie niewłaściwej oceny przesłanek uwzględnianych przy ustalaniu wysokości nałożonej na stronę kary pieniężnej, co doprowadziło do nałożenia kary wysokości rażąco zawyżonej w stosunku do charakteru przypisywanego działania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono argumenty na jej poparcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wskazać też należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który uznał za zgodną z prawem decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z 25 marca 2021r. w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej oraz nałożenie kary pieniężnej. Rozpoznając sprawę w tych granicach skład orzekający NSA uznał, że podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Przede wszystkim za chybiony uznać należało zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 189g § 1 k.p.a. Strona skarżąca kasacyjnie - zarzucając wadliwe niezastosowanie w sprawie art. 189g § 1 k.p.a., negując stanowisko Sądu I instancji, że nie doszło do upływu terminu przedawnienia, o którym mowa w powołanym przepisie - podnosi jedynie, że jej zdaniem nastąpiło przedawnienie co do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, w odniesieniu do naruszenia prawa trwającego w okresie od 1 do 29 lutego 2016r. Zgodnie z ostatnim z powołanych przepisów (art. 189g § 1 k.p.a.) administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji - badając zasadność zastosowania/niezastosowania przytoczonej regulacji - wskazał, że w przedmiotowej sprawie okres naruszenia prawa przez stronę trwał od dnia 1 lutego do dnia 29 lutego 2016r. oraz od dnia 1 maja 2016r. do dnia 31 maja 2016r. wskazując, że w przypadku ciągłych lub powtarzających się naruszeń bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia zaprzestania naruszenia (niedozwolonej reklamy apteki). W rozpatrywanej sprawie zaprzestano naruszenia prawa 31 maja 2016r. Powołując przepis art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 374) dotyczący kwestii wstrzymania rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminów wskazał, że przedmiotowa regulacja, która weszła w życie w dniu 31 marca 2020r. i obowiązywała do dnia 15 maja 2020r., określała, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Następnie dnia 16 maja 2020r. wszedł w życie art. 46 pkt 20 ustawy z 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV-2 (Dz.U. z 2020r.,poz. 875), który uchylił wskazany powyżej art. 15zzr. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa bieg terminów w postępowaniach administracyjnych został zawieszony od dnia 31 marca 2020r. do dnia 23 maja 2020r., a zatem bieg terminów został zawieszony na okres 54 dni. Konsekwencją powyższego jest brak również przedawnienia karalności na podstawie art. 189g § 1 k.p.a. w niniejszej sprawie. Powyższe okoliczności skargą kasacyjną kwestionowane nie są. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ w sposób zrozumiały i czytelny przedstawił skarżącej Spółce zasadność przesłanek, którymi kierowano się w sprawie. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Odnosząc się zatem do wskazanych wyżej zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane postępowanie, zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. WSA, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania, tj. art. 7 , art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podkreślić też należy, że o skuteczności zarzutów kasacyjnych stawianych na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie wymienionego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Należy więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Z tych względów omówiona podstawa kasacyjna (pkt I. ppkt 1. I 2.) nie ma usprawiedliwienia. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. w związku z art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne - przez błędną jego wykładnię. Konstrukcja zarzutu wymaga przypomnienia, że naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej. W uzasadnieniu prawidłowo postawionego zarzutu błędnej wykładni należy przy tym przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna (por.: postanowienie SN z dnia 15 października 2001 r. I CKN 102/99, wyrok NSA z 14 września 2010r., II GSK 840/09). Mając powyższe na uwadze trzeba zauważyć, że Sąd I instancji z treści przepisu art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego - zgodnie z którym zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, a nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego - wywiódł, że "Folder Informacyjny Stowarzyszenia D.", rozprowadzany przez Stowarzyszenie, stanowi formę reklamy apteki. Folder ten, rozpowszechniany wśród potencjalnych klientów apteki zlokalizowanej w pobliżu osiedla [...] w Ł., skierowany jest do wszystkich pacjentów. Niewątpliwie służy do ich przyciągnięcia, zachęcenia do zakupu leków, suplementów i innych produktów oferowanych w aptece D., a w rezultacie do doprowadzenia do wzrostu sprzedaży. Stanowi narzędzie promocji, zwłaszcza poprzez ofertę sugerującą czasową możliwość korzystniejszej ceny przy zakupie wskazanych towarów (leków, suplementów diety, kosmetyków). Zasadnie wskazał, że organ prawidłowo uznał, że pacjent apteki, zapoznając się z materiałami zawartymi w Folderze, z pewnością dostrzeże logo aptek sieci D.. Zetknie się też ze zdjęciami produktów leczniczych i in. opatrzonych, wskazaną dużą czcionką, ceną tych produktów oraz okresem obowiązywania oferty. Dowiaduje się z nich de facto o możliwości zakupu w tym okresie po korzystnej, obniżonej cenie produktów sprzedawanych przez przedmiotową aptekę sieci D. Taki folder jedynie pozornie pełnił rolę neutralną - informacyjną, bowiem zarówno szata graficzna. Jak i układ tekstu i merytoryczna zawartość miały na celu zwiększenie sprzedaży w przedmiotowych aptekach. Pacjent poprzez logo D. od razu będzie kojarzył przedmiotową ofertę, zawartą w folderach z ofertą handlową apteki. Nazwa folderu, tj. folder informacyjny Stowarzyszenia, zawierając w swej treści zwrot "D.", nawiązuje zatem bezpośrednio do nazwy tej apteki ("D."), a tym samym potęguje skojarzenie odbiorców, że produkt ujęty w folderze można nabyć - po cenie w nim przedstawionej - w tej aptece. Powyższe działanie oznacza, że Stowarzyszenie nie stosuje się do zakazu, o którym mowa w art. 94a P.f. Prowadząc działalność prezentującą swoją ofertę poprzez wydawanie gazetek/folderów, w których umieszczane są apteki sieci D., w których można nabyć prezentowane w gazetce towary, zachęca bowiem klientów do skorzystania z usług apteki, w której foldery są wyłożone. Przedstawiony na nich znak graficzny "D." widniejący w logo folderu informacyjnego jest taki sam, jak logo apteki objętej kontrolowanym postępowaniem. Podkreślić należy, że reklamą apteki jest każdego rodzaju informacja, której celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów leczniczych. Reklama może przyjmować różne formy: haseł, sloganów, spotów TV, ulotek, billboardów, folderów czy gazetek. Za reklamę apteki zostały również uznane czynności polegające na umieszczaniu obok nazwy apteki słów: "niskie ceny" czy "wysokie rabaty". Wbrew stanowisku skarżącego Stowarzyszenia szerokie rozumienie pojęcia reklamy, prezentowane w orzecznictwie NSA, nie jest nadużyciem przepisu art. 94a u.p.f. Tak rozumiana reklama aptek pozostaje w zgodzie z regulacją w art. 2 Dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 grudnia 2006r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz. U. UE L z 2006r., Nr 376, s. 21). Sposób sformułowania zarzutu wadliwego przyjęcia, że gazetka prowadzenie reklamy aptek zostało udowodnione poprzez zgromadzenie przez organ I instancji dwóch wydań folderu reklamowego. Natomiast jak słusznie zauważył Sąd I instancji nieumieszczenie w poszczególnych numerach folderu adresu i nazwy ww. apteki stanowi sposób na obejście ustawowego zakazu reklamy aptek i ich działalności, przy skonstruowaniu oraz zastosowaniu takiej szaty graficznej, by pacjenci mogli bez problemu zidentyfikować, w jakiej aptece mogą nabyć produkty, w tym produkty lecznicze, przedstawione w folderze. Kolportaż materiałów reklamowych w postaci gazetek reklamowych nr [...] oraz nr [...] pn. "[...]" wydawanych z okresem ważności jednego miesiąca, w których podane są ceny detaliczne produktów, jednoznacznie określa, iż jest to materiał reklamowy zawierający ceny produktów leczniczych. Różnice między cenami wskazanymi w folderze reklamowym a ceną sprzedaży w większości produktów leczniczych wynosiła 1 ewentualnie 2 grosze na opakowaniu. Przypomnieć należy, że strona skarżąca przyznała, iż "Stowarzyszenie dystrybuuje gazetkę oznaczoną jako folder informacyjny Stowarzyszenia D. Materiał ten jest dystrybuowany min. na terenie aptek ogólnodostępnych. Stowarzyszenie nie jest natomiast w stanie jednoznacznie wskazać, czy materiały te były dostępne na terenie apteki powołanej w wezwaniu, z uwagi na ogólnopolski charakter działalności Stowarzyszenia" Tym samym przedmiotowe gazetki zawierające wizualizację produktów z pełną charakterystyką oraz podaną ceną, mogły być dostępne zarówno w lokalu apteki ogólnodostępnej o nazwie "D." zlokalizowanej w Ł. przy ul. [...], jak i dostarczane do budynków mieszkalnych na terenie miasta Ł. (tj. w południowej jego części).Dla pacjenta, który zapoznał się z ww. gazetką, naturalnym było przyjęcie, że dotyczy ona spornej apteki (podobne logo graficzne, znak słowno-graficzny widniejący na stronie tytułowej spornych gazetek jest tożsamy z logo sieci aptek "D."), a ceny w niej przedstawione są cenami obowiązującymi w aptece. WSA prawidłowo zaakceptował przyjęte w tej sprawie stanowisko GIF, że Gazetki reklamowe nr [...] oraz nr [...] pn. "[...]" w formie drukowanej były rozpowszechniane do nieograniczonej i nieokreślonej grupy konsumentów na terenie miasta Ł.. Z analizy egzemplarza gazetki reklamowej [...] wynika, że przedmiotowe gazetki były oznaczone znakiem słowno-graficznym "D." wykonanym literami w kolorze czerwonym wraz z umieszczonym nad nimi charakterystycznym elementem graficznym przedstawiającym krzyż w kolorze zielonym (przedmiotowe gazetki znajdują się w aktach sprawy - gazetka nr [...] w wersji oryginalnej, a gazetka nr [...] w formie kserokopii). Opisany wyżej znak słowno-graficzny widniejący na stronie tytułowej omawianych gazetek jest tożsamy z logo sieci aptek "D.". Na pierwszej stronie gazetki nr [...] (w jej dolnej części) zamieszczono informację o treści: "Cena detaliczna rekomendowana przez producenta obowiązuje w okresie [...]". Z kolei na tytułowej stronie gazetki nr [...] (w jej górnej części bezpośrednio nad tytułem gazetki) umieszczono następujący zapis "OFERTA WAŻNA [...]". Na kolejnych stronach obu gazetek w tzw. modułach reklamowych przedstawiono produkty lecznicze, suplementy diety, wyroby medyczne oraz inny asortyment dostępny w aptece, wraz ze wskazaniem cen prezentowanych produktów (oraz symbolem "*", stanowiącym odnośnik do informacji o warunkach obowiązywania oferty), opisem dotyczącym wskazań, a w przypadku produktów leczniczych również przeciwskazań, składu oraz podmiotu odpowiedzialnego. Organ II instancji ustali l też, że w toku prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego strona przyznała (w treści pisma z 24 sierpnia 2016r.), że dystrybucja gazetek reklamowych nr [...] oraz nr [...] była prowadzona przez Stowarzyszenie D. z siedzibą we W. Odbywała się ona m. in. na terenie aptek ogólnodostępnych, a używanie przez stronę nazwy i logo sieci aptek D., które jest tożsame z nazwą i logo sieci aptek prowadzonych przez B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W., wynika z subiektywnej decyzji Stowarzyszenia D. z siedzibą we W. W konsekwencji należy uznać, iż materiały stanowiące przedmiot prowadzonego przez organ I instancji postępowania zawierają oznaczenia identyfikujące z aptekami o nazwie D., w tym z prowadzoną przez B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. apteką ogólnodostępną nazwie "D." zlokalizowaną w Ł. przy ul. [...]. W tym stanie rzeczy - zdaniem NSA, niesporna treść gazetki odpowiada cechom charakterystycznym reklamy - w rozumieniu wywiedzionym wyżej z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego. Nie budzi też uzasadnionych wątpliwości cel kolportowania gazetki - tj. zachęta do zakupów w konkretnych aptekach. Odnosząc się do zarzutów wskazanego w pkt. II. ppkt 2. petitum skargi kasacyjnej trzeba wskazać, że zgodnie z art. 129 b ust. 1 Prawa farmaceutycznego, karze pieniężnej w wysokości do 50 000 złotych podlega ten, kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Z treści przepisu wynika zatem, że nie reguluje on kwestii przesłanek wymiaru kary. Unormowanie tej materii zawiera art. 129 b w ust. 2, zdaniu drugim (stanowiąc: Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów). Jak wynika z uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd I instancji dokonał analizy przesłanek, jakimi kierował się organ w szczególności w sposób jasny i mieszczący się w granicach prawa uzasadnił wysokość nałożonej kary w końcowej części zaskarżonej decyzji, w 5 punktach, uwzględniając, że podobne naruszenie po stronie Stowarzyszenia już wcześniej miało miejsce (np. wyrok WSA w Warszawie z 10 października 2019r., sygn. akt VI SA/Wa 1298/19 oraz z 9 grudnia 2020r., sygn. akt VI SA/Wa 1541/20 - sprawy ze skargi Stowarzyszenia D. z siedzibą we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie reklamy apteki). Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.