II GSK 1910/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 1471/22 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 lipca 2022 r. nr BP.501.401.2022.1186.RZ9.242055 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 30 marca 2023r., sygn. akt III SA/Kr 1471/22 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U.2026.143 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. B. (dalej też: "strona", "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego Lublinie (dalej też: "GITD", "organ") z 15 lipca 2022r., nr BP.501.401.2022.1186.RZ9.242055 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i jak również uchylenie decyzji organów I i II instancji ewentualnie jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczył również, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. Naruszenie przepisu proceduralnego tj. : 1. art. 145 §1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie w sprawie w związku z naruszeniem przez organy administracji art. 7, art. 8, art. 77 §1 oraz art. 80 k.p.a., przejawiające się oparciem kolejnych rozstrzygnięć na pozbawionych cechy obiektywizmu pomiarach dokonanych dwoma wagami SAW 10C/III, zastosowanymi do pomiarów parametrów wagowych pojazdu członowego wyposażonego w 6 osi, 2. art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 189a §2 pkt 2 k.p.a. oraz art. 92c ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym, poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję administracyjną Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wynikające z błędnie dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wykładni wskazanych tu przepisów w wyniku której doszło do niewłaściwego ich zastosowania, przejawiającego się uznaniem za w pełni legalną decyzji organu odwoławczego, który nie rozważył możliwości zastosowania wobec skarżącego, możliwości miarkowania kary administracyjnej, jak również zastosowania pouczenia określonych odpowiednio w art. 189d oraz 189f §1 pkt 1 k.p.a. II. Naruszenie prawa materialnego tj. § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, poprzez błędne jego zastosowanie wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się uznaniem przez skład orzekający w I instancji, iż zsumowanie nacisków osi wyznaczonych metodą ważenia pojazdu "oś po osi" jest równoznaczne z wyznaczeniem wartości rzeczywistej masy całkowitej poddanej sprawdzeniu jednostki drogowej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych jest natomiast ograniczone określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały wobec ich prawidłowości przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się znamion przypisanych stronie deliktów, a w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół dwóch zagadnień. Pierwsze z nich dotyczą naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 §1 oraz art. 80 k.p.a., przejawiające się oparciem rozstrzygnięcia na pomiarach dokonanych dwoma wagami SAW 10C/III, zastosowanymi do pomiarów parametrów wagowych pojazdu członowego wyposażonego w 6 osi, drugie braku rozważenia możliwości zastosowania wobec skarżącego, miarkowania kary administracyjnej zastosowania pouczenia - określonych odpowiednio w art. 189d oraz 189f §1 pkt 1 k.p.a. Mając na względzie powyżej wskazany związek treściowy pomiędzy podniesionymi w skardze kasacyjnej zarzutami, poddane one zostały kontroli kasacyjnej łącznie. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się już do analogicznych w istocie zarzutów skargi kasacyjnej w zbliżonych stanach faktycznych spraw dotyczących pomiarów przy użyciu wag SAW 10C/III (por. np. wyroki NSA z: 11 grudnia 2024r., sygn. akt II GSK 1169/21; 2 lutego 2024r., sygn. akt II GSK 1282/20; 21 lutego 2023r., sygn. akt II GSK 1536/19 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny przedstawione w uzasadnieniach wskazanych powyżej wyroków NSA, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, a zatem uznał za zasadne odwołanie się do motywów przywołanych rozstrzygnięć. Treść znajdującej się w aktach sprawy Instrukcji Obsługi Wagi dotyczącej użytych w niniejszej sprawie wag SAW 10C/III wskazuje, że metoda ważenia oś po osi przy użyciu jednej pary tych wag, a następnie sumowanie wyników, może mieć zastosowanie także do pojazdów wieloosiowych. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w decyzji opisane zostały zarówno przepisy instrukcji obsługi wag SAW10C/III, jak też sposób ich użycia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco wyjaśnił procedurę ważenia przy pomocy zastosowanych wag, a WSA następnie wyjaśnił, dlaczego ten sposób zaakceptował. Pojazd członowy został zważony przy pomocy wag SAW 10C/III, ale w pkt 4.2 instrukcji obsługi wag SAW Seria III wyraźnie wskazano, że wagi te mogą być eksploatowane w konfiguracji dwóch wag (jednej pary) przy pomiarach obciążenia osi. Zgodnie z pkt 1.4.2. i pkt 2 (Informacje ogólne) oraz pkt 6.3.1. instrukcji obsługi wag SAW serii III, w trakcie ważenia możliwe jest uzyskanie między innymi danych dotyczących: obciążenia kołowego, obciążenia osiowego, obciążenia wieloosiowego i masy brutto. Ponadto, w punkcie 6.3.1. instrukcji obsługi zawarto informację dotyczącą wyznaczenia masy całkowitej: "sumując wyniki ważenia poszczególnych osi można obliczyć masę całkowitą pojazdu (masa brutto)". Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądy Administracyjnego nie można się zatem zgodzić ze skarżącym kasacyjnie, że ważenie opisanego pojazdu członowego zostało przeprowadzone niezgodnie z załączoną przez producenta instrukcją obsługi. Z treści Instrukcji obsługi wagi SAW 10C/III, załączonej do akt administracyjnych wynika, że za pomocą użycia pojedynczej pary wag SAW serii III możliwe jest w procedurze ważenia obliczenie masy całkowitej pojazdu wieloosiowego oraz że wagi SAW III mogą być stosowane w parach (oddzielnie, czy w grupach) w celu pomiaru nacisku osi, ale też nacisku koła, nacisku zespołu osi lub całkowitej masy wieloosiowej samochodów ciężarowych podczas jednej procedury ważenia (pkt 6.3.1.). Zgodnie z tą Instrukcją jedna para wag służy do pomiaru obciążenia dla osi, sumując wyniki ważenia poszczególnych (pojedynczych) osi można obliczyć masę całkowitą pojazdu (masa brutto), której definicję na użytek ważenia zawarto w pkt 1.4.2. instrukcji. Ponadto możliwość obliczenia masy brutto w wyniku zsumowania wyników ważenia poszczególnych osi potwierdza także rysunek 6-2 przykładowego rozmieszczenia podkładów wyrównawczych, gdy ustawienie wagi nie pozwala na jednoczesne zważenie wszystkich osi (pkt 6.3.2. instrukcji obsługi). Zatem poprzez ustalenie obciążenia każdej z poszczególnych osi za pomocą jednej pary wag i zsumowanie tych wyników możliwe jest zważenie pojazdu wieloosiowego (por. wyroki NSA z: 21 lutego 2023r., sygn. akt II GSK 1290/19; 21 lutego 2023r., sygn. akt II GSK 1144/19; 1 kwietnia 2022r., sygn. akt II GSK 263/22, 19 października 2023r., sygn. akt II GSK 704/20 oraz 17 kwietnia 2026r., sygn. akt II GSK 270/23). Biorąc zatem pod uwagę całą treść tej Instrukcji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wątpliwości, że producent dopuścił taką technikę ważenia masy całkowitej jaką zastosowano w tej sprawie, czyli ważenie pojazdu wieloosiowego jedną parą połączonych wag oś po osi i następnie zsumowanie wyników. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd przyjmowany w orzecznictwie w odniesieniu do wag SAW 10 C/III dopuszczający taką możliwość (por. wyroki NSA z: 21 lutego 2023r., sygn. akt II GSK 1290/19; sygn. akt II GSK 1144/19 oraz 9 listopada 2023r., sygn. akt II GSK 2263/22 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy więc uznać, że w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowano jedną parę wag do ustalenia parametrów wagowych spornego pojazdu. Nadto wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu z datą ważności do 22 lipca 2023r. Skoro więc użyte do ważenia wagi posiadały ważne świadectwa legalizacyjne i używane były zgodnie z instrukcją obsługi, to nie było podstaw do kwestionowania wyników przeprowadzonego ważenia. Nie można też odczytywać treści pojedynczych fragmentów Instrukcji w oderwaniu od jej całości. Nie jest bowiem prawidłowe skoncentrowanie się wyłącznie na treści jednego jej punktu i pominięcie pozostałej treści, pozostającej z nim w nierozerwalnym związku. Ponadto zauważyć należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego wskazany w pkt II. petitum skargi kasacyjnej dotyczy błędnego zastosowania i błędnej wykładni § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Jakkolwiek dwie postacie naruszenia prawa materialnego - przez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie - w procesie stosowania prawa mogą pozostawać ze sobą w funkcjonalnym związku, to jednak nie powinny być utożsamiane, tym bardziej że ustawodawca wyraźnie je wyodrębnił (zob. wyrok NSA z 8 maja 2025r., sygn. akt III FSK 1610/23). Błąd wykładni polega na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażający się w mylnym zrozumieniu przez Sąd jego treści, a więc wadliwym ustaleniu wpisanego w ten przepis sensu normatywnego. Zarzut błędnej wykładni powinien obejmować zarówno konkretyzację nieprawidłowości wykładni przeprowadzonej przez WSA, jak i wyjaśnienie prawidłowej - zdaniem strony - rekonstrukcji normy prawnej z przepisu. Natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego obejmuje nieprawidłowość działania Sądu w postaci uznania, że ustalony w sprawie, konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi wpisanemu w hipotezę określonej normy prawnej. Polega on na przyjęciu przez Sąd błędnej oceny zastosowania (bądź niezastosowania) przez organ administracji przepisu prawa materialnego w odniesieniu do stanu konkretnej sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że ocena tego rodzaju zarzutu, może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa wyroku, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Niewłaściwe zastosowanie normy prawa polega w tym przypadku na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie objętej dyspozycją przepisu. Co istotne - nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 28 maja 2025r., sygn. akt I OSK 1343/24, CBOSA). Tym samym nie można podzielić stanowiska skarżącego, że doszło do naruszenia przepisów § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 2022) w sposób wskazany w pkt II. petitum skargi kasacyjnej. Nie są też zasadne zarzuty skargi kasacyjnej podniesione w punktach I. ppkt 2. petitum skargi kasacyjnej, nie ma bowiem racji skarżący kasacyjnie, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., art. 189d oraz art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Wskazania wymaga, że na gruncie art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., ustanowiona została instytucja odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Jakkolwiek z systematyki wewnętrznej ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego wynika, że przywołany przepis prawa usytuowany został w jej Dziale IVa - "Administracyjne kary pieniężne" - to jednak trzeba stwierdzić, że z tego właśnie powodu wykładnia art. 189f § 1 k.p.a. nie może pomijać potrzeby odwołania się do argumentu z jego wykładni systemowej. Zwłaszcza, że zakres stosowania przepisów wymienionego działu ustawy wyznacza jej art. 189a. Stanowiąc w § 1 tego przepisu, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu, w § 2 stanowi on jednocześnie, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Z przywołanej regulacji i abstrahując od § 3 art. 189a k.p.a., który wyłącza stosowanie przepisów wymienionego działu ustawy z określonych nim powodów, innych jeszcze, niż wymienione powyżej jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach Działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021). Uwzględniając powyższe stwierdzić trzeba, że oczekiwanie strony skarżącej odnośnie co do zasadności zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. w rozpatrywanej sprawie nie może być uznane za usprawiedliwione. W rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się bowiem określone art. 189a § 2 k.p.a. przesłanki zastosowania instytucji, o której mowa w art. 189f k.p.a. Z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine, a mianowicie z art. 92c ustawy o transporcie drogowym wynika bowiem, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Jeżeli z przywołanego przepisu prawa wynika, że w warunkach nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a dla przyjęcia, że przepisy Działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny. Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, gdyż stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2026r., poz. 118). Zasądzona kwota 3.600 zł stanowi zwrot kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika organu, który nie występował przed Sądem I instancji, z tytułu sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.