II GSK 1885/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Gminy Miasta C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Gminy Miasta C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 1091/15 w sprawie ze skargi Gminy Miasta C. na decyzję Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Gmina Miasto C. (dalej: skarżąca) złożyła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 22 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 1091/15. Następnie pismem z [...] lutego 2017 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z [...] czerwca 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z [...] kwietnia 2015 r., na podstawie których organ zobowiązał ją do zwrotu dofinansowania do zadania inwestycyjnego w kwocie 119.282,13 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że Zarząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego domaga się – dopiero na obecnym etapie sprawy – zwrotu środków wynikających z zaskarżonej decyzji pod rygorem przeprowadzenia egzekucji. Przymusowa egzekucja powyższej kwoty, poprzez zajęcie rachunku bankowego, uniemożliwiłaby realizację obowiązkowych zadań gminy, nałożonych przepisami prawa, które muszą być realizowane zgodnie z założeniami w budżecie. Zdaniem Gminy terminowość wykonywania zadań zostanie zachwiana w przypadku przymusowej egzekucji, co prowadzić będzie do powstania znacznych szkód zarówno dla gminy, jak i dla innych podmiotów z nią związanych, w tym jej jednostek organizacyjnych Ponadto, skarżąca stwierdziła, że decyzje I i II instancji są dotknięte nieważnością. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. w postępowaniu kasacyjnym. Odnosząc powyższe, określone przez ustawodawcę warunki do oceny zasadności złożonego przez Gminę wniosku, należy stwierdzić, iż zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jej wykonanie, przed podjęciem przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia co do słuszności wniesionej skargi kasacyjnej, mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Otóż konieczność wypłacenia przez skarżącą przypadającej do zwrotu kwoty w wysokości 119.282,13 zł wiązałaby się niewątpliwie z przesunięciem środków finansowych przeznaczonych na zadania własne gminy, co w konsekwencji mogłoby doprowadzić do ograniczenia wykonania niezbędnych zadań na rzecz ogółu mieszkańców, należących do kompetencji gminy. Wszelkie przesunięcia środków, których Gmina Miasto C. nie planowała mogłyby spowodować zmniejszenie zasobów przeznaczonych na realizację zadań publicznych jednostki samorządu terytorialnego, co zaś mogłoby się odbić negatywnie na społeczności lokalnej (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 52/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W związku z powyższym, okoliczności podane przez wnioskodawcę, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowią podstawę do uzyskania ochrony tymczasowej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.