II GSK 1836/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1407/16 w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego oddala skargę kasacyjną

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1407/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Minister Infrastruktury i Rozwoju, działając na podstawie art. 195a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm. – powoływanej dalej jako u.g.n.), decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. orzekł o zastosowaniu wobec E. P., jako rzeczoznawcy majątkowego, kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy. Po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2014 r., podnosząc, że przedmiotem postępowania wyjaśniającego objęte zostały czynności zawodowe strony przy sporządzaniu na zlecenie właściciela nieruchomości operatów szacunkowych z dnia [...] października 2010 r. W ocenie organu, strona podczas sporządzania operatów szacunkowych naruszyła art. 175 ust. 1 w zw. z art. 154 ust. 2 u.g.n., poprzez niedochowanie szczególnej staranności przy określaniu przeznaczenia terenu, na którym zlokalizowana jest szacowana nieruchomość; § 55 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), poprzez niewskazanie w operatach szacunkowych uwarunkowań dokonanych czynności; art. 175 ust. 1 u.g.n. w zw. z § 28 ust. 2 rozporządzenia, poprzez niedochowanie szczególnej staranności i przyjęcie do porównań transakcji dotyczących sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu; a także art. 175 ust. 1 u.g.n., poprzez niedochowanie szczególnej staranności, właściwej dla zawodowego charakteru czynności szacowania nieruchomości przy przyjmowaniu w sposób dowolny poprawek kwotowych korygujących ceny ze względu na cechy różnicujące nieruchomości podobne do wycenianej. E. P. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że działania skarżącej stanowią naruszenie art. 175, art. 154 ust. 2 u.g.n. oraz § 28 ust. 2 i § 55 ust. 2 rozporządzenia, a także naruszenie art. 178 ust. 2 pkt 3 u.g.n. poprzez zastosowanie niewspółmiernie wysokiej kary dyscyplinarnej w stosunku do stopnia naruszenia art. 175 ust. 1 u.g.n. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 r., wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że Komisja Odpowiedzialności Zawodowej, po przeprowadzeniu ponownego postępowania wyjaśniającego w sprawie (skutkiem wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy), podtrzymała wcześniejsze ustalenia o naruszeniu przez skarżącą art. 175 ust. 1 u.g.n. przez niezachowanie szczególnej staranności przy określaniu wartości nieruchomości. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że stwierdzone uchybienia miały wpływ na wynik dokonanej przez skarżącą wyceny nieruchomości, w związku z czym istnieją obiektywne podstawy do nałożenia kary na rzeczoznawcę majątkowego z tytułu odpowiedzialności zawodowej za wykonywane czynności szacowania nieruchomości, gdyż popełnione uchybienia jednoznacznie potwierdzają, że przy wykonywaniu czynności zawodowych skarżąca wykazała się brakiem szczególnej staranności. Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia przez organ przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jego zdaniem, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wystarczającą i wszechstronną ocenę czynności zawodowych skarżącej w związku ze sporządzeniem operatu szacunkowego, a organy rozpatrzyły w całości zebrany materiał dowodowy, odnosząc się do zarzutów i wniosków skarżącej, sformułowanych zarówno we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i w toku postępowania wyjaśniającego. Zdaniem Sądu I instancji, skarżąca nie przedstawiła okoliczności innych niż badane, które mogłyby postawić w innym świetle wykonane przez nią czynności zawodowe w postaci poddanych ocenie operatów szacunkowych i mieć wpływ na wynik postępowania wyjaśniającego. E. P. złożyła od wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1407/16 skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. wskutek niewzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego oraz braku odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zamieszczono omówienia jej wszystkich zarzutów dotyczących merytorycznej oceny sposobu sporządzenia operatów szacunkowych. Tymczasem w skardze do Sądu I instancji postawiła m.in. zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. 154 ust. 2 , art. 4 pkt 16 u.g.n. oraz § 4 ust. 1 i 3, § 27, § 28 ust. 2 , § 55 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. Jednak Sąd do tych zarzutów się nie odniósł. Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają konstrukcyjne elementy tej skargi określone w art. 176 p.p.s.a., w tym przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych wymaga zaś zarówno określenia naruszonych przepisów prawa jak i wyjaśnienia, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi wyłącznie naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09, art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Aby zarzut naruszenia tego przepisu mógł stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy konstrukcyjne uzasadnienia. W szczególności nie można zgodzić się ze skarżącą, że Sąd nie odniósł się do wszystkich podnoszonych przez nią zarzutów. Szczegółowe odnoszenie się do wszystkich zarzutów nie było konieczne, bowiem najistotniejsze dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było stwierdzenie Sądu I instancji, że skarżąca naruszyła art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez niezachowanie szczególnej staranności przy określaniu wartości nieruchomości, co w konsekwencji stanowiło podstawę do nałożenia na skarżącą kary z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dokonał ponadto oceny przeprowadzonego przez organy postępowania, uznając, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stwierdził również, że zgadza się z dokonaną przez organy wykładnią i zastosowaniem przepisów prawa materialnego, a także z ustaloną przez organ wysokością nałożonej kary dyscyplinarnej. Z tych przyczyn zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się niezasadny. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.