II GSK 1823/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia del. WSA Kazimierz Włoch (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 594/16 w sprawie ze skargi I.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od I.K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 2700 zł (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r. o sygn. akt III SA/Lu 594/16 oddalił skargę I. K. (dalej: skarżąca, strona) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym: W dniu 18 września 2014 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej jako "u.g.h.") w lokalu skarżącej I. K., właścicielce baru piwnego w R. W wyniku kontroli stwierdzono, że w lokalu tym znajdują się m.in. automaty: Geminator (Video Games nr ...), Geminator (Video Games nr ...) oraz Casino Games (Video Games nr ...), które zostały wstawione do lokalu skarżącej przez G. G. Urządzenia te nie były zarejestrowane. Ich właściciel nie posiadał zezwolenia na urządzanie gier na automatach. Po przeprowadzeniu eksperymentu kontrolnego na tych urządzeniach stwierdzono, że doszło do naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych. Postanowieniem z dnia 7 września 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. (dalej: organ I Instancji) wszczął postępowanie przeciwko skarżącej w sprawie wymierzenia jej kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W jego wyniku decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., opisaną na wstępie, organ ten wymierzył skarżącej z tego tytułu karę pieniężną w wysokości 36.000 zł. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., opisaną na wstępie, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy powołał się na zebrany w sprawie materiał dowodowy (w postaci gier kontrolnych, zeznań świadków oraz opinii biegłego sądowego), z którego wynika, że prowadzone na automatach gry służyły do celów komercyjnych oraz miały charakter losowy, niezależny od zręczności grającego. Urządzającym gry była zaś skarżąca, która nie posiadała ani koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub na automatach o niskich wygranych oraz nie uzyskała poświadczenia rejestracji urządzeń. Pomimo tego urządzała w skontrolowanym lokalu gry na automatach. W ocenie organu urządzanie gier to nie tylko posiadanie automatu i dysponowanie nim, ale również umożliwianie osobom trzecim (klientom lokalu) uczestniczenia w grze hazardowej, przy czym nie ma znaczenia, czy ktoś skorzystał z tej możliwości. W sytuacji gdy więcej niż jedna osoba jest zaangażowana w udostępnianie automatów, każda z tych osób powinna być uznana za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Organ wyjaśnił również, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie zawierają legalnej definicji urządzającego. W jego ocenie, pojęcie urządzającego gry jest pojęciem prawnym, którego interpretacji dokonuje organ celny w oparciu o stan faktyczny konkretnej sprawy. Zdaniem organu z ustawy o grach hazardowych nie wynika, aby osoby fizyczne nie mogły zostać ukarane za zachowanie niezgodne z jej przepisami, gdyż żaden przepis ustawy nie uzależnia nałożenia kary pieniężnej z art. 89 u.g.h. od ewentualnej możliwości uzyskania zezwolenia lub koncesji. Z art. 89 ust. 1 u.g.h. wynika bowiem, że każdy kto urządza gry hazardowe bez uzyskania zezwolenia lub koncesji, bez względu na formę prawną urządzającego grę i miejsce urządzania, podlega karze pieniężnej. Istotne jest ustalenie faktu urządzania gier hazardowych bez koncesji lub zezwolenia lub gry na automatach poza kasynem gry. Karze pieniężnej podlega zatem każdy podmiot, bez względu na formę prawną, który urządza gry na automatach poza kasynem gry. W konsekwencji organ stwierdził, że skarżąca urządzała gry hazardowe w rozumieniu ustawy o grach hazardowych poza kasynem gry, co skutkowało powstaniem po jej stronie odpowiedzialności wynikającej z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie można uznać za "przepisy techniczne" w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE, a w konsekwencji brak podstaw do ustalenia niemożności ich stosowania, jako przepisów niezgodnych z prawem unijnym i niekonstytucyjnych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] skarżąca I. K. zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest: a) art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż wskazane przepisy mogą stanowić podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji mimo tego, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz art. 14 ust. 1 u.g.h. mają charakter przepisów technicznych i wobec braku ich notyfikacji nie mogą kształtować praw i obowiązków; b) art. 6 ust. 4 u.g.h., poprzez jego niezastosowanie mimo tego, że skarżąca jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą nie mogła uzyskać koncesji na prowadzenie kasyna gry, zatem brak było podstaw do nakładania na nią administracyjnej kary pieniężnej; c) art. 89 ust. 1 u.g.h., poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzający gry" i uznanie, że skarżąca może być adresatem decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej mimo tego, że nie była ona właścicielką automatów, a jedynie zawarła umowy najmu powierzchni lokalu w celu eksploatacji przedmiotowych automatów; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich możliwych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza w kontekście oceny zawartych przez skarżącą umów dzierżawy powierzchni lokalu w kontekście uznania jej za urządzającą gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Dodatkowo skarżąca wniosła o dopuszczenie uzupełniających dowodów z dokumentów w postaci: umowy dzierżawy powierzchni w lokalu użytkowym z dnia 1 września 2014 r. nr [...]; umowy dzierżawy powierzchni w lokalu użytkowym z dnia 1 września 2014 r. nr [...]; oraz umowy dzierżawy powierzchni w lokalu użytkowym z dnia 1 września 2014 r. nr [...] – na okoliczność wykazania, że jedynie wydzierżawiała powierzchnię lokalu w celu eksploatacji automatów, co jest niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w kontekście ustalenia, że nie można jej uznać za "urządzającą gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r. o sygn. akt III SA/Lu 594/16 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych zostały przez organy prawidłowo zastosowane. Postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami proceduralnymi określonymi w Ordynacji podatkowej, gdyż wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a ustalenia faktyczne dokonane zostały niewadliwie. Sąd wskazał, że ustawa o grach hazardowych określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach (art. 1 u.g.h.). Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.h.). Zdaniem Sądu, z przytoczonych przepisów wynika, że ustawa nie przewiduje obecnie odrębnej kategorii automatów do gier o niskich wygranych. Każdy automat do gier losowych, niezależnie od tego, na jakie stawki i wygrane został zaprogramowany, jest automatem w rozumieniu ustawy i podlega jej rygorom. Zgodnie bowiem z art. 3 ustawy, urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Z art. 6 ust. 1 u.g.h. wynika zaś, że warunkiem podstawowym prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach jest uzyskanie koncesji na prowadzenie kasyna gry. Przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. przewiduje natomiast, że urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W świetle zatem przepisów nowej ustawy, zasadą jest prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach na podstawie koncesji i wyłącznie w kasynach gry. W ocenie Sądu jedynie w przypadku zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych wydanych na podstawie przepisów wcześniej obowiązujących (ustawy z dnia z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), które przewidywały odrębną kategorię automatów o niskich wygranych, przepisy przejściowe obecnie obowiązującej ustawy o grach hazardowych umożliwiły dalsze prowadzenie działalności w tym zakresie na zasadach dotychczasowych, czyli na podstawie zezwolenia a nie koncesji i w punktach gier, a nie w kasynach gry. Zgodnie bowiem z art. 129 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy może być prowadzona przez podmioty, którym udzielono zezwoleń, do czasu ich wygaśnięcia, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zezwolenia te mogą być zmieniane na zasadach określonych w art. 135 ustawy. Przepisy przejściowe ustawy wyraźnie więc określają podmioty, przedmiot i czas działalności, która może być prowadzona na podstawie przepisów dotychczasowych. Działalność ta polega na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier wskazanych w zezwoleniu. Sąd wskazał, że w przypadku naruszenia powyższych zasad, przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przewiduje nałożenie kary pieniężnej na urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. Sankcja z powołanego przepisu dotyczy zakazu określonego w art. 14 ust. 1 u.g.h., w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od 3 września 2015 r., według którego urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Sąd podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie było sporne to, że skarżąca nie legitymowała się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jej działania, ani pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, ani też obecnie obowiązującej ustawy o grach hazardowych. Jak wynika z niewadliwych ustaleń faktycznych, skarżąca jako osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą nie mogła dysponować ani koncesją, ani zezwoleniem na prowadzenie omawianej działalności regulowanej według reguł obowiązującej ustawy o grach hazardowych. Faktycznie natomiast brała udział w urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, w rozumieniu przepisów tejże ustawy. Sąd zwrócił uwagę, że prawidłowość ustaleń faktycznych jest dla rozstrzygnięcia sprawy kluczowa, decyduje bowiem o tym, kto może zostać uznany za "urządzającego gry" w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, a tylko taki podmiot może być ukarany karą pieniężną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Dlatego podstawę wydania przez organ celny decyzji w oparciu o wskazany przepis winno stanowić nie tylko ustalenie faktu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, ale także ustalenie, czy określony podmiot jest urządzającym gry na automatach w rozumieniu powyższego przepisu. Nie może zatem być to zachowanie bierne, polegające na znoszeniu aktywnej działalności innego podmiotu, bez względu na legalność takiego zachowania. Po drugie, czynne zachowanie w zakresie urządzania gier na automatach musi być jednocześnie bezpośrednio związane w sposób przyczynowo-skutkowy z tego rodzaju działalnością. W ocenie Sądu okoliczność tę w sprawie niniejszej przesądza nie tylko treść umów dzierżawy powierzchni w lokalu użytkowym z dnia 1 września 2014 r. o numerach: [...], [...], [...] zawartych pomiędzy G. G. jako dzierżawcą, a I. E. K. jako wydzierżawiającym, ale też zeznania przesłuchanego świadka I. N. W każdej z umów przedmiotem dzierżawy była część powierzchni w lokalu użytkowym (1 m2), będąca we władaniu wydzierżawiającego (skarżącej), na cele działalności gospodarczej dzierżawcy, w szczególności na czasowe zainstalowanie oraz użytkowanie urządzeń do gier, będących własnością dzierżawcy. Zgodnie z umową dzierżawca zobowiązał się płacić wydzierżawiającemu czynsz dzierżawny w wysokości 250 zł. Umowy były zawarte na czas określony (od 1 do 30 września 2014 r.) Świadek zaś, jako pracownik skarżącej w swoich zeznaniach złożonych w postępowaniu po raz pierwszy potwierdziła, że wykonywała czynności bezpośrednio związane z funkcjonowaniem automatów do gier (w tym wypłatą wygranych). Zdaniem Sądu w konsekwencji przyjąć należało, co słusznie uczynił organ, że skarżąca umownie przyjęła na siebie obowiązki wykraczające poza obowiązki wynajmującego wynikające z umów najmu (dzierżawy), co skutkowało uznaniem jej - poza właścicielem kontrolowanych automatów - za "urządzającą gry". Sąd podkreślił ponadto, że przesłuchana w dniu 18 września 2014 r. w charakterze świadka I. N. zeznała, że w lokalu skarżącej zatrudniona jest od 11 września 2014 r. Do jej obowiązków należy sprzątanie lokalu, włączanie i wyłączanie maszyn, wypłacanie pieniędzy. Urządzenia znajdujące się w lokalu wypłacają same środki pieniężne. Gdy zabraknie pieniędzy w urządzeniach reszta wypłacana jest z kasy. Przesłuchana zeznała, że z pozostałych trzech urządzeń sama wypłaca pieniądze za pomocą klucza serwisowego lub magnesu. Na jej zmianie wygrane padały w wysokości 60-70 zł, zaś lokal cieszy się powodzeniem, ponieważ do lokalu przychodzi dużo ludzi. Stwierdziła również, że saszetkę, w której znajdują się pieniądze otrzymała od szefa i służą one do rozliczania wygranych. Wszystkie klucze do urządzeń posiada szef i on sam je rozlicza. Sąd zwrócił uwagę, że okoliczność zmiany złożonych przed organem zeznań przez I. N. przy ponownym jej przesłuchaniu w dniu 26 czerwca 2015 r., pozostaje bez wpływu na ustalenia dokonane w dniu kontroli w lokalu skarżącej. Zeznania zaprzeczające okolicznościom ustalonym w dniu pierwszego przesłuchania (dnia 18 września 2014 r.) zostały bowiem złożone nie tylko 9 miesięcy później, ale wynika z nich, że świadek zasłaniał się wówczas niemal całkowitą niepamięcią. Sąd podkreślił, że w celu zaś ustalenia charakteru gier urządzanych na badanych automatach poddano je oględzinom i przeprowadzono eksperyment, polegający na odtworzeniu na nich odpłatnych gier, a ponadto urządzenia te zostały poddane ekspertyzie przez biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w [...]. Sąd stwierdził brak podstaw do kwestionowania wartości dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń organów celnych w zakresie charakteru gier urządzanych na kontrolowanych w niniejszej sprawie urządzeniach i wyjaśnił, że trzeba zwrócić uwagę, że w postępowaniu prowadzonym przez organy celne obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej). Sąd podkreślił, że z ustaleń organu jasno wynika, że skarżąca była właścicielem lokalu, w którym eksploatowane były automaty i prowadzono na nich gry losowe i w tym aktywnie uczestniczyła. Oprócz udostępnienia miejsca na wstawienie automatów i źródła ich zasilania (energii elektrycznej), skarżąca zapewniała odpowiednie warunki do tego, aby gry na zainstalowanych tam urządzeniach mogły być prowadzone. Co więcej zaś, przyjęła na siebie obowiązki związane z niewadliwym funkcjonowaniem tych automatów, gdyż zobowiązała się do zawiadamiania ich właściciela o każdej nieprawidłowości w pracy tych urządzeń, awariach, uszkodzeniach i próbach ingerencji w ich konstrukcję i funkcjonowanie. Elementy te nie stanowią obowiązków najemcy (dzierżawcy) lokalu, ale wskazują na aktywne urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, tym bardziej jeśli obejmują również wypłacanie wygranych na tych automatach. Tym samym, w świetle ustalonych w toku postępowania okoliczności faktycznych organy celne zasadnie przyjęły, że skarżącą należało uznać za podmiot urządzający gry na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego bezskuteczności przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w związku z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., wobec braku ich notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 98.204.37 ze zm.), Sąd stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd wyjaśnił, że problem wpływu dyrektywy nr 98/34/WE na możliwość stosowania przepisów sankcjonujących zawartych w ustawie o grach hazardowych (art. 89), stał się wprawdzie źródłem rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym również w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, jednakże kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, w której NSA stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. "nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej stosownie do art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Przepis ten ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. W ocenie NSA podmiot, który świadomie urządza gry na automatach bez uczynienia zadość jakimkolwiek warunkom określonym w ustawie o grach hazardowych (posiadanie koncesji, zezwolenia wydanego na podstawie przepisów obowiązujących wcześniej, rejestracji automatu), nie może powoływać się skutecznie na argument o technicznym charakterze art. 14 ust. 1 u.g.h. i braku skuteczności tego przepisu, a w konsekwencji na argument braku podstaw do zastosowania w tego rodzaju okolicznościach sankcji z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Sąd I instancji orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podzielił powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd zauważył, że działanie skarżącej było niezgodne nie tylko z przepisami nowej ustawy o grach hazardowych, ale też z przepisami obowiązującymi uprzednio, które również wymagały zalegalizowania działalności w zakresie gier na automatach poprzez uzyskanie zezwolenia. Urządzanie gier na eksploatowanych automatach było urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry, czyli wbrew zakazowi wynikającemu z art. 14 ust. 1 u.g.h. Zdaniem Sądu działanie takie nie może być aprobowane. Odmowa zastosowania przepisów ustawy o grach hazardowych w odniesieniu do skarżącej spowodowałaby uniknięcie przez nią odpowiedzialności za świadome łamanie obowiązującego prawa, co nie jest korzystaniem ze swobód traktatowych i nie ma związku z funkcjonowaniem rynku wewnętrznego, przed zakłóceniem którego chronić ma prewencyjna kontrola przewidziana w dyrektywie nr 98/34/WE. Okoliczność ta przemawia w konsekwencji za wnioskiem, że brak skuteczności wobec skarżącej nienotyfikowanych przepisów ustawy o grach hazardowych w ogóle w grę nie wchodził. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie sposób przyjąć, że wobec skarżącej należałoby odmówić zastosowania art. 14 ust. 1 u.g.h., skoro jej działania nie opierały się na żadnych przepisach obowiązującej ustawy o grach hazardowych. Sąd nie dopatrzył się również w rozpoznawanej sprawie sprzeczności przepisów ustawy o grach hazardowych z prawem Unii Europejskiej. Sąd powołał orzecznictwo TSUE w którym ugruntowany jest pogląd, że państwom członkowskim przysługuje szeroki zakres swobody regulacyjnej w określaniu zasad prowadzenia gier hazardowych, uzasadniony specyfiką gier hazardowych, a przede wszystkim wiążącego się z nimi poważnego niebezpieczeństwa zarówno dla podmiotów w nich uczestniczących, jak i je organizujących. TSUE zauważa bowiem, że gry hazardowe stwarzają zagrożenia dla sytuacji ekonomicznej, społecznej i rodzinnej osób biorących w nich udział i mogą prowadzić do uzależnienia. Sąd I instancji podkreślił również, że z uzasadnienia projektu ustawy o grach hazardowych wynika, że głównym celem wprowadzenia nowych rozwiązań w ustawie o grach hazardowych było pilne zwiększenie ochrony społeczeństwa, zwłaszcza osób młodych oraz porządku i bezpieczeństwa publicznego przed negatywnymi skutkami hazardu oraz walka z tzw. szarą strefą w dziedzinie hazardu i przeciwdziałanie m.in. praniu brudnych pieniędzy. Nie ulega więc wątpliwości, że odstąpienie od możliwości urządzania gier na wszelkich automatach z elementami losowości poza kasynami gry jest uzasadnione ważnym interesem publicznym. W ocenie Sądu należało stwierdzić, że przepisy ustawy o grach hazardowych wprowadzają rozwiązania zmierzające do osiągnięcia celu w postaci ochrony interesu publicznego, a ograniczenie dopuszczalności urządzania gier na automatach do kasyn gry, służy realizacji tego celu. Zakaz organizowania gier poza kasynami gry nie jest nadmiernym ograniczeniem, pozostawia bowiem możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie urządzania gier na automatach, ograniczając jedynie liczbę miejsc oraz liczbę automatów i poddając je ściślejszej kontroli. Przepisy techniczne mogą stanowić przeszkody w handlu między państwami członkowskimi, a przeszkody te dopuszczalne są tylko wówczas, gdy są niezbędne, aby spełnić wymogi nadrzędne, których przestrzeganie leży w interesie ogólnym. Z tego zatem względu uznać należało, że przepis art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, mimo wprowadzenia ograniczenia mogącego wpływać na swobodę przepływu towarów – nie jest sprzeczny z przepisami TsUE. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, że jako podmiot nieposiadający zdolności koncesyjnej jako osoba fizyczna, nie może ponosić z tego tytułu sankcji administracyjnej, skoro zgodnie z art. 6 ust. 4 u.g.h., działalność w zakresie urządzania gier na automatach może być prowadzona wyłącznie przez spółki akcyjne lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie koncesji w kasynach gry Sąd uznał je za całkowicie błędne. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym w dacie dokonanych czynności sprawdzających, działalność – między innymi – w zakresie gier na automatach, może być prowadzona wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a działalność ta może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.). Oznacza to tylko tyle, że legalną działalność tego rodzaju mogą prowadzić wyłącznie spółki akcyjne lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, o ile uzyskają koncesje na prowadzenie kasyna gry. W ocenie Sądu nie oznacza to natomiast, że podmioty, które ze względu na treść art. 6 ust. 4 u.g.h. nie mogą uzyskać koncesji, nie są objęte sankcją przewidzianą w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W świetle bowiem tego przepisu, urządzającym gry na automatach poza kasynem gry jest każdy, kto dokonał opisanego naruszenia, a więc taką działalność prowadzi nielegalnie. Sąd podkreślił, że przepis ten wcale nie ogranicza kręgu podmiotów, które podlegają karze pieniężnej za urządzanie gier hazardowych i gier na automatach poza kasynem gry, a w szczególności nie wskazuje, aby kara ta dotyczyła tylko i wyłącznie podmiotów mających zdolność koncesyjną. Zdaniem Sądu zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna powyższych przepisów nie daje podstaw do przyjęcia, że odpowiedzialności z tytułu naruszenia przepisów ustawy nie podlegają podmioty prowadzące działalność gospodarczą jako osoby fizyczne. Karze podlega bowiem urządzający gry w warunkach określonych w art. 89 u.g.h., przez co należy rozumieć, że może nim być każdy podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry, w tym także osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, jak i jej nie prowadząca. Przyjęcie poglądu zaprezentowanego w skardze przez pełnomocnika skarżącego prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego uprzywilejowania skarżącej, która w świetle przepisów ustawy o grach hazardowych nie mogła uzyskać wymaganej koncesji na prowadzenie kasyna gry, a tym samym prowadzić w tym zakresie działalność zgodną z prawem, a która wbrew ustawie podjęła tego rodzaju sprzeczną z prawem działalność. Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały jakiekolwiek podstawy do odmowy zastosowania w stosunku do skarżącej przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 14 ust. 1 u.g.h., co oznacza, że wymierzenie kary w wysokości określonej przepisem art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. było uzasadnione. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem WSA strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez dokonanie błędnej wykładni - pojęcia "urządzającego gry hazardowe", co; skutkowało niezasadnym uznaniem skarżącej za urządzająca gry w lokalu [...] mimo tego, że skarżąca jedynie wydzierżawiała powierzchnię lokalu w celu eksploatacji automatów, nie brała aktywnego udziału w organizowaniu gier, nie czerpała poza czynszem żadnych zysków z tych automatów, nie zajmowała się obsługą tych urządzeń a dopiero podejmowanie, takich aktywnych i bezpośrednich czynności w porozumieniu z podmiotem wstawiającym automaty mogłoby być uznane za urządzenie gier na automatach. II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw, z art. 122, art. 133 g 1 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2015 r., poz. 613 ze zm.) poprzez: - usankcjonowanie przez Sąd ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego, który nie został rozpatrzony i zebrany w sposób kompleksowy i wyczerpujący, a także zaniechanie wnikliwego ustalenia istotnych w sprawie okoliczności dotyczących zawarcia przez skarżącą umów dzierżawy powierzchni lokalu pod eksploatację automatów zwłaszcza w kontekście zaniechania ustalenia treści ewentualnego porozumienia między skarżącą, a podmiotem wstawiającym automaty, w szczególności czy skarżąca przyjęła na siebie wyłącznie obowiązki wyrażone expressis verbis w umowach dzierżawy, czy też jeszcze jakie inne, co miało kluczowe znaczenie dla ustalenia tego, czy skarżąca mogła być uznana za urządzającą gry na, automatach w kontekście podejmowanych przez nią działań i czynności w związku ze wstawionymi automatami. W uzasadnieniu skargi, Skarżąca powołując się na określone wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych podniosła, że za urządzającego gry na automatach w rozumieniu art. 89 u.g.h. należy rozumieć osobę, która jest aktywna, prowadzi działalność na swój rachunek i swoje ryzyko, czerpie korzyści z takiej działalności, organizuje całą działalność hazardową. Tymczasem Skarżąca nie czerpała z eksploatacji automatów żadnych zysków poza czynszem dzierżawy za powierzchnię pod automaty. Po pieniądze z automatów przyjeżdżała inna osoba, a Skarżąca nie wyciągała pieniędzy z automatów. Przedstawiła faktury za wydzierżawienie powierzchni lokalu. W sprawie nie wyjaśniono okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, co skutkowało uznaniem Skarżącej za urządzającą gry na automatach. Ponadto sam fakt złożenia części umów dzierżawy dopiero na etapie postępowania sądowego, nie może świadczyć o ich niewiarygodności, a Sąd nie wskazał argumentów za przyjęciem takiej ich oceny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a. NSA rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie 14 dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, NSA rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 183§1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w §2 art. 183 P.p.s.a. w tej sprawie nie występują. Tym samym wyrok Sądu I instancji podlega kontroli pod kątem ustalenia, czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami wyartykułowanymi w skardze kasacyjnej. Dodać przy tym należy, że rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli wskazanymi przepisami prawa materialnego lub procesowego. Natomiast NSA nie jest władny badać czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 piet 1 i pkt 2 P.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., należy stwierdzić, iż zarzucono sądowi I instancji naruszenie: art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 P.p.s.a., w związku z art. 122, art. 133 § 1 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613 z późn. zm.), poprzez usankcjonowanie przez Sąd ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego, w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego, który nie został jednak rozpatrzony i zebrany w sposób kompleksowy i wyczerpujący, a także zaniechanie wnikliwego ustalenia istotnych w sprawie okoliczności dotyczących zawarcia przez Skarżącą umów najmu powierzchni pod eksploatację automatów, co skutkowało zasadnym uznaniem Skarżącej za urządzającą gry na automatach, a także bezpodstawne pozbawienie przez Sąd wiarygodności umów złożonych na etapie postępowania sądowego. Art. 3 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd I instancji nie uchylił się od kontroli zaskarżonej decyzji, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wobec czego w żaden sposób nie naruszył art. 3 § 1 P.p.s.a. Wyrok zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska stron i podstawę prawną rozstrzygnięcia, a więc wszystkie niezbędne elementy określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. i powyższy przepis również nie został naruszony. Sąd I instancji szczegółowo przedstawił dlaczego podzielił ustalony przez organ stan faktyczny. Mianowicie Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w lokalu, w którym eksploatowano automaty i prowadzono na nich gry losowe. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że Skarżąca udostępniła klientom automaty do gry. Automaty nie wypłacały bezpośrednio grającym wygranych, ale z uzyskanych w czasie kontroli notatek wynika, że mąż Skarżącej wypłacał grającym pewne kwoty pieniężne. Trafnie też podzielił Sąd I instancji stanowisko organów, iż faktury VAT Nr [...] z dnia 28 lutego 2013r. wystawione na A. L. oraz VAT Nr [...] z dnia 3 kwietnia 2013r. wystawione na A. F., były niewiarygodne, jako że ten pierwszy w okresie od 30 stycznia 2012r. do 9 lipca 2013r., przebywał w Zakładzie karnym, a A. F. wyjaśnił, że nie jest właścicielem automatu i nigdy nie zawierał umowy na wynajem powierzchni pod automaty. Podobnie słusznie organy w ślad za nimi Sąd I instancji, nie uznali za wiarygodnej faktury VAT nr [...] z dnia 28 lutego 2013r. wystawionej na [A] Spółka. z o.o. w G., ponieważ ta Spółka, stwierdziła, iż powyższa faktura nigdy nie została przez nią zaksięgowana, a należność uregulowana, a wskazane osoby – A. Ł. i D. K. nigdy nie były przedstawicielami Spółki. Sąd I instancji miał również podstawy do uznania za niewiarygodne umowy dzierżawy złożone dopiero na etapie postępowania sądowego, gdy Skarżąca nie przedstawiła żadnych racjonalnych powodów, dlaczego uczyniła to tak późno. Bezpodstawne okazały się więc zarzuty naruszenia prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 133 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Prawidłowe ustalenia faktyczne doprowadziły do przyjęcia właściwego wniosku, iż Skarżąca była urządzającą gry na automatach. Niezasadny okazał się więc również zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 471 z późn. zm.). Ustawa o grach hazardowych określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach (art. 1). Stosownie do art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.h.). Zgodnie z art. 3 ustawy, urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Z art. 6 ust. 1 u.g.h. wynika zaś, że warunkiem podstawowym prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach jest uzyskanie koncesji na prowadzenie kasyna gry. Przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. przewiduje natomiast, że urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W świetle przepisów powołanej ustawy zasadą jest więc prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach na podstawie koncesji i wyłącznie w kasynach gry (art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h.). Za naruszenie powyższych zasad art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przewiduje nałożenie kary pieniężnej na urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. Sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. dotyczy zakazu określonego w art. 14 ust. 1 tej ustawy, który w dacie wydania decyzji stanowił, że urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W ocenie NSA należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że Skarżąca urządzała gry na automatach, ponieważ stworzyła warunki zapewniające możliwość swobodnego korzystania z urządzeń, gdyż w prowadzonym przez nią lokalu znajdowały się automaty do gier, a jednocześnie, jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, nie dysponowała zarówno koncesją, jak też zezwolenia na prowadzenie przedmiotowej działalności. Z zeznań świadka I.N. zatrudnionej w lokalu Skarżącej wynikało, że wypłacała z kasy pieniądze za wygrane a także do jej obowiązków należało włączanie i wyłączanie maszyn. Z tych też względów Skarżąca mieściła się w zakresie podmiotowym sankcji z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Powołanie tego przepisu jako podstawy prawnej zastosowania sankcji wobec Skarżącej, jest zasadne także w świetle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016r. sygn. akt II GPS 1/16, w której wskazano, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. dotyczy zakazu określonego w art. 14 ust. 1 tej ustawy. Przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i art. 14 ust. 1 tej ustawy były przedmiotem rozważań odnośnie dopuszczalności ich stosowania w uchwale NSA z 16 maja 2016r. sygn. akt II GPS 1/16, wobec braku notyfikacji projektu tej ustawy zgodnie z wymaganiami dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L 98.204.37 z późn. zm.). W uchwale tej NSA stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Ponadto dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego z tego przepisu oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE. Dokonując oceny art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w kontekście pojęcia przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, NSA podniósł, że powyższy przepis, ze względu na jego treść, nie ustanawia żadnych warunków, determinujących w sposób istotny skład, a także przede wszystkim właściwości lub sprzedaż produktu. Określony w tym przepisie sposób prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry jest obojętny z punktu widzenia występowania istotnego wpływu na właściwości lub sprzedaż produktu (automaty do gier) wykorzystywanego do urządzania na nim gier hazardowych. Analizując relacje pomiędzy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jako normę sankcjonującą a art. 14 ust. 1 u.g.h., jako normę sankcjonowaną, dopuszczającą prowadzenie gier na automatach wyłącznie w kasynach gry, NSA podniósł, że istotne dla możliwości zastosowania normy sankcjonującej w kontekście wymogu notyfikacji jest zbadanie w warunkach konkretnej sprawy, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą, zwłaszcza określonych w art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1, czy zignorował te zasady prowadząc działalność pomimo braku zezwolenia jak i koncesji. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela poglądy wyrażone w powyższej uchwale i uznaje je za własne. Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych stanowi, że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Natomiast art. 6 ust. 4 u.g.h. stanowi, że działalność w zakresie określonym w ust. 1-3 może być prowadzona wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 7a. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż nieuprawniony jest pogląd Skarżącej, jakoby z powyższego przepisu wynikał wniosek, że kara określona w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. może być wymierzona jedynie podmiotom wymienionych w art. 6 ust. 4 ustawy, a nie osobie fizycznej. Z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wynika, że karze pieniężnej, podlega każdy urządzający gry na automatach poza kasynem gry i nie ma żadnych ograniczeń podmiotowych, co do kategorii podmiotów podlegających karze. Z powyższych przyczyn nie doszło do naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Wobec powyższych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł w oparciu o art. 204 § 1 P.p.s.a.