II GSK 1797/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Anna Pańczyk po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2542/17 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu handlowego benzyny bezołowiowej 95 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. P. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2542/17, oddalił skargę M. P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu handlowego benzyny bezołowiowej 95. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. P. zaskarżając to orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; zwanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z przepisami prawa materialnego: - art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1063; powoływanej dalej jako: u.o.i.h.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się niezasadnym wycofaniem z obrotu benzyny bezołowiowej 95 znajdującej się w zbiorniku nr 3 na stacji paliw "A." M. P. II. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przepisami procedury administracyjnej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art.134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako: k.p.a.) poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji działań organów administracyjnych polegających na dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego w wyniku uznania, iż na jakość paliwa pobranego do badań nie miało wypływu, że zostało pobrane ze starego, dłuższy czas nieużywanego dystrybutora; - art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez zaaprobowanie przez sąd I instancji poczynionej przez organy dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego poprzez nie uwzględnienie pozytywnych wyników kontroli jakości paliwa w B. nr [...] w L., z którego strona poprzez swoich kontrahentów nabyła paliwo będące przedmiotem niniejszej sprawy; - art. 134 § 1, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 w zw. art. 80 k.p.a., poprzez akceptację przez Sąd I instancji nieprawidłowych działań organów polegających na braku zebrania materiału dowodowego w sposób zupełny i wyczerpujący oraz naruszenia prawa strony do aktywnego działania w sprawie w wyniku odmowy przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków - pracowników stacji paliw wnioskowanych przez Stronę na okoliczność nieużywania dystrybutora z którego pobrano paliwo; - art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 19 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw w zw. z pkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 1 września 2009 r. w sprawie sposobu pobierania próbek paliw ciekłych i biopaliw ciekłych, poprzez zaaprobowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny działań organów polegających na przeprowadzeniu badania jakości paliwa jedynie poprzez pobranie próbki z odmierzacza paliwa w sytuacji, w której zaistniałe wątpliwości wskazywały na celowość pobrania próbki bezpośrednio ze zbiornika paliwa nr 3, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, a w efekcie oddaleniem złożonej skargi. Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia. W pierwszej kolejności za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należało zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się niezasadnym wycofaniem z obrotu benzyny bezołowiowej 95 znajdującej się w zbiorniku nr 3- stacji na paliw "A." M. P. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Handlowej jeżeli jest to konieczne ze względu na bezpieczeństwo lub interes konsumentów albo interes gospodarczy państwa wojewódzki inspektor inspekcji handlowej może, w drodze decyzji, zarządzić w toku kontroli ograniczenie wprowadzenia do obrotu lub wycofanie z obrotu produktów albo wstrzymanie świadczenia usług, albo niezwłoczne usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zatem jedną z przesłanek, dających zgodnie z ww. przepisem wojewódzkiemu inspektorowi inspekcji handlowej podstawę do wydania niniejszej decyzji, jest naruszenie interesu konsumentów. W niniejszej sprawie organ w niebudzący wątpliwości sposób ustalił, że bezpieczeństwo lub interes konsumentów są zagrożone, a zatem mógł wydać decyzję w przedmiocie nakazania wycofania paliwa z obrotu. Rację ma bowiem Sąd I instancji, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej ustawa o systemie monitorowania i kontrolowania paliw zabrania wprowadzania do obrotu paliw niespełniających wymagań jakościowych. W niniejszej sprawie stwierdzono jednoznacznie nieprawidłowość parametrów benzyny bezołowiowej 95. Było więc konieczne ze względu na bezpieczeństwo lub interes konsumentów zarządzenie wycofania z obrotu wadliwej partii produktu. Trafnie dodatkowo uznał zarówno organ jak i WSA w Warszawie, że dla wydania decyzji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 u.o.i.h. nie miało znaczenia jaka była przyczyna stwierdzonej nieprawidłowości. Nie można zatem podzielić również prezentowanego w skardze kasacyjnej wywodu, że doszło do naruszania przepisów procesowych (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) poprzez nieuwzględnienie pozytywnych wyników kontroli jakości paliwa w B. nr [...] w L., z którego strona poprzez swoich kontrahentów nabyła paliwo będące przedmiotem niniejszej sprawy. Trafnie bowiem podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że organ nie miał obowiązku wyjaśniania okoliczności związanych z niezakwestionowaniem jakości paliwa w przedsiębiorstwie, w którym zaopatrują się dostawcy skarżącego, skoro to u niego wykazano jednoznacznie nieprawidłowość parametrów benzyny bezołowiowej 95. Dodatkowo argumentacja kasatora stoi w tym przypadku w wewnętrznej sprzeczności z innymi zarzutami, w których wywodzi się, iż przyczyną nieprawidłowości mógł być stary, dłuższy czas nieużywany dystrybutor. Odnosząc się do tej kwestii należy podkreślić, iż w ocenie NSA nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 19 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw w zw. z pkt 1 załącznika do rozporządzenia w sprawie sposobu pobierania próbek paliw ciekłych i biopaliw ciekłych poprzez zaaprobowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny działań organów, polegających na przeprowadzeniu badania jakości paliwa jedynie poprzez pobranie próbki z odmierzacza paliwa w sytuacji, w której zaistniałe wątpliwości wskazywały na celowość pobrania próbki bezpośrednio ze zbiornika paliwa nr 3. W świetle art. 17 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw w toku postępowania kontrolnego inspektor pobiera dwie próbki, tj. próbkę podstawową i próbkę kontrolną. Jak zasadnie zauważył Sąd I instancji z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, skoro próbki pobrano zarówno w trakcie kontroli w dniu [...] maja 2017 r., jak i podczas kontroli w dniu [...] czerwca 2017 r. Rację ma także Sąd I instancji, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, z art. 16 ust. 4 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw wynika, iż inspektor jest uprawniony do pobrania próbek ze zbiornika, opakowania jednostkowego lub z urządzenia służącego do dystrybucji paliwa. Za usprawiedliwiony wobec tego uznać należy pogląd o istnieniu podstaw do uznania zarówno przez organ jak i WSA, że skoro w niniejszej sprawie kontrolowano jakość benzyny na stacji, gdzie tankowanie paliwa następuje wyłącznie przez dystrybutor, to zasadne było pobieranie próbek właśnie z odmierzacza, albowiem przy jego użyciu nabywają paliwo konsumenci i chodzi tu o zabezpieczenie ich interesów, tj. aby nabywali benzynę, której jakość nie powinna budzić zastrzeżeń, gdyż ma to przełożenie na prawidłową pracę silników samochodów. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, że skarżący kasacyjnie powinien zadbać o prawidłową budowę i działanie każdego z urządzeń znajdujących się na jego stacji, a zatem stan instalacji przeznaczonej do dystrybucji i sprzedaży konsumentom paliw nie może mieć wpływu na jakość paliw. Niezasadne są zatem argumenty kasatora wskazujące na naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji działań organów administracyjnych polegających na dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego w wyniku uznania, iż na jakość paliwa pobranego do badań nie miało wypływu pobranie go ze starego, dłuższy czas nieużywanego dystrybutora. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż nie zasługuje na uwzględnienie także – wielokrotnie powtarzany, w różnych konfiguracjach zarzutów - zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Podnieść należy, że zarzut taki może być uzasadniony wówczas, gdyby sąd wyszedł poza granice danej sprawy, albo gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne i przy tym oczywiste, iż sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, niezależnie od treści zarzutów podniesionych w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Analiza akt sprawy w zestawieniu z treścią zaskarżonego wyroku jasno wskazuje, że sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu należało uznać za chybiony. W ocenie NSA nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo kilkukrotnie powtarzany kolejny zarzut procesowy sprowadza się do twierdzenia, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organ administracji naruszył reguły zawarte w przepisach art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącej kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. WSA, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Dodatkowo w tym miejscu należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w istocie w ogóle nie został przez kasatora uzasadniony. Natomiast nie każde nawet naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skutkuje uchyleniem decyzji poddanej kontroli sądu. Zarzut naruszenia tego przepisu może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazał związku przyczynowego pomiędzy sygnalizowanym, ewentualnym naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. a rozstrzygnięciem sprawy. W tej sytuacji nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, jakoby w niniejszej sprawie miało dojść do naruszenia zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 80 k.p.a. W świetle powyższego niezasadne są zwłaszcza wywody kasatora dotyczące ewentualnego wpływu na wynik sprawy nieprzeprowadzenia dowodów z przesłuchania trzech pracowników kontrolowanej stacji. Trafnie bowiem podkreślił zarówno organ jak i Sąd I instancji, że podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, iż ustalono i udokumentowano w protokołach kontroli i pobrania próbek oraz w notatce służbowej to, że w dniach [...] maja i [...] czerwca 2017 r. próbki do badań pobrano z dostępnego i czynnego dystrybutora, z którego tankują paliwo konsumenci na kontrolowanej stacji, wskazanego do poboru próbek przez właściciela kontrolowanej stacji paliw, z którego prowadzona była sprzedaż paliw. Nie ma zatem wątpliwości, że wniosek o przesłuchanie trzech pracowników stacji paliw był pozbawiony uzasadnionych podstaw. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są chybione i na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.), zasądzając od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu reprezentowanego przez radcę prawnego, który prowadził sprawę w pierwszej instancji 360 zł za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz terminowe sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną.