II GSK 179/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Anna Ostrowska (spr.) Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 934/21 w sprawie ze skargi S.L. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 16 marca 2021 r. nr Ldz.W-2234/2021 w przedmiocie pozwolenia na broń cięciwową oddala skargę kasacyjną.

I. Komendant Powiatowy Policji w Lesku (dalej: organ I instancji) decyzją z dnia 1 lutego 2021 r. odmówił S.L. (dalej: skarżący) wydania pozwolenia na broń cięciwową w postaci kuszy, działając na podstawie art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2020 r., poz. 955 ze zm.; dalej: ustawa o broni i amunicji, u.b.a.). Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie (Komendant, KWP, organ II instancji) decyzją z dnia 16 marca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, działając na podstawie art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 15 ust. 1 pkt 5 u.b.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256; dalej: k.p.a.). II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 13 października 2021 r., o sygn. akt II SA/Rz 934/21, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę S.L. Sąd I instancji stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, w sposób mogący skutkować ich uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności. W odniesieniu zaś do zarzutów wadliwości decyzji organu I instancji z uwagi na umieszczenie na niej nieczytelnego podpisu, Sąd podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą podpis pod decyzją może być nieczytelny jeżeli jest uzupełniony imienną pieczątką z podaniem imienia, nazwiska, stanowiska służbowego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto Sąd podkreślił, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż dostęp do broni podlega istotnym ograniczeniom, zaś jedną z przesłanek pozytywnych uzasadniających uzyskanie pozwolenia na jej posiadanie jest ważna przyczyna posiadania broni. W ocenie Sądu przesłanka ta nie została w sposób niebudzący wątpliwości wykazana przez skarżącego. Wskazano, iż we wniosku skarżący podał cel kolekcjonerski, dydaktyczny oraz że planuje uzyskanie licencji łowieckiej. W toku postępowania administracyjnego skarżący został poinformowany o tym jakie dowody mogą udokumentować spełnienie celów, dla których może być wydane pozwolenie na broń, a następnie kilkukrotnie wezwano skarżącego do uzupełnienia materiału dowodowego. Sąd wskazał, że składane wyjaśnienia nie dały w tym zakresie odpowiedzi na wszystkie pytania, a przedstawione przez skarżącego zaświadczenie Prezesa Zarządu Klubu Strzelectwa [...] w K., nie zawiera informacji kiedy obyło się szkolenie, czym się zakończyło i na podstawie jakich przepisów zostało przeprowadzone. Sąd stwierdził również, że organy prawidłowo oceniły zaistnienie przesłanki negatywnej z art. 15 ust. 1 pkt 5 u.b.a., tj. brak miejsca stałego pobytu na terytorium RP. W ocenie Sądu nie budzi bowiem wątpliwości, że zarówno z ustaleń organu I instancji jak i pism samego skarżącego wynika, że skarżący na stałe mieszka w W., a jedynie na krótkie okresy przyjeżdża do Polski. III. Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, a w każdym przypadku o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej stawce minimalnej i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Jednocześnie skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt lit. a) i c) p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., co nastąpiło poprzez oddalenie skargi, choć była ona uzasadniona; 2) art. 3 § 1 p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 79a § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., co nastąpiło poprzez zaakceptowanie powstałych uchybień proceduralnych organów Policji obu instancji, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż organy te w sposób prawidłowy i oceniły materiał dowodowy a w konsekwencji prawidłowo też odmówiły wydania skarżącemu pozwolenia na broń; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów skargi, w tym do zarzutu naruszenia w postępowaniu odwoławczym przez organ II instancji obowiązku informacyjnego z art. 9 k.p.a. i zasady czynnego udziału strony w postępowaniu określonej w art. 10 k.p.a., co powoduje, iż zaskarżone orzeczenie uchyla się w tej części od kontroli kasacyjnej; 4) art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, iż decyzje obu organów Policji nie zawierają podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji, przez to dotknięte są wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i 3, art. 12 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 5 u.b.a. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a przez to uznanie, iż skarżący nie spełnia przesłanek do wydania pozwolenia na broń cięciwową w postaci kuszy do celów dydaktycznych, podczas gdy skarżący spełnił wszystkie wymagane przesłanki do uzyskania w tej kwestii decyzji pozytywnej, w tym przedstawił ważną przyczynę posiadania broni i wykazał że miejscem jego stałego pobytu jest terytorium RP. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. IV. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości wyroku Sądu I instancji. W świetle art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji zasadności zarzutów kasacyjnych. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc generalnie zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok, którym Sąd I instancji oddalił skargę S.L. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 16 marca 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Lesku w sprawie odmowy wydania pozwolenia na broń cięciwową w postaci kuszy. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. W sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (zob: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt FSK 618/04, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W odniesieniu do podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć, sformułowany w pkt I ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., w którym ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku tj.: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie konsekwentnie przyjmuje, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyroki NSA z: 17 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 138/25; 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 2631/21; 29 lipca 2025 r., sygn. akt III OSK 774/22). Ponadto wskazuje się, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest usprawiedliwiony tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem (wadliwość uzasadnienia) a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał "potencjalny związek przyczynowy". Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż sytuacja powyższa nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd I instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Tym samym, zarzut skarżącego kasacyjnie, iż Sąd I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów skargi, w tym do zarzutu naruszenia przez organ lI instancji obowiązku informacyjnego z art. 9 k.p.a. i zasady czynnego udziału strony w postępowaniu określonej w art. 10 k.p.a., jest bezpodstawny. W uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji przeprowadził bowiem ocenę przestrzegania przez organ II instancji zasad postępowania administracyjnego, jednoznacznie wskazując, iż skarżący był 4-krotnie wzywany do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez udokumentowanie twierdzeń, na które się powoływał, zaś z charakteru związanego decyzji w sprawie pozwolenia na broń wynika, iż to na ubiegającym się o pozwolenie na broń spoczywa obowiązek wykazania istnienia uzasadnionych okoliczności dla jej posiadania. Podobnie należy ocenić sformułowany w pkt I ppkt 4 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, iż decyzje obu organów Policji nie zawierają podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji, przez to dotknięte są wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd I instancji zasadnie w tym zakresie potwierdził, iż ocena powyższego zarzutu przeprowadzona przez organ II instancji była prawidłowa. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje się, że przepisy prawa nie wymagają, aby podpis pod decyzją był "czytelny". Podpis (znak graficzny) pod decyzją nie musi zawierać imienia i nazwiska osoby podpisującej decyzję, jeśli pod decyzją znajduje się wydruk ze wskazaniem imienia i nazwiska lub imienna pieczątka osoby upoważnionej do wydania decyzji (zob. wyrok NSA z 3 lipca 2025 r., sygn. akt I GSK 1023/24). W rozpatrywanej sprawie pod decyzją organów obu instancji widnieją co prawda nieczytelne podpisy osoby podpisującej decyzję, jednak są one uzupełnione imienną pieczątką. Uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem nie zmienia faktu, iż decyzje te zostały podpisane przez osobę do tego upoważnioną. Tym samym decyzje te wbrew wywodom skarżącego zostały wydane skutecznie. W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia przepisów postępowania sformułowanego w pkt I ppkt 1 rozpatrywanej skargi kasacyjnej tj. art. 145 § 1 pkt lit. a i c p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., należy podkreślić, iż podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy regulujące samo rozstrzygnięcie. (por. wyroki NSA z: 21 stycznia 2005 r., FSK 1369/04; 16 lutego 2005 r., FSK 1471/04; 8 lutego 2007 r., FSK 1412/06). Rozstrzygnięcie sprawy przez sąd jest efektem postępowania przed tym sądem, natomiast przepisy określające sposób rozstrzygnięcia sprawy przez sąd nie są przepisami regulującymi proces dochodzenia do rozstrzygnięcia. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia norm o charakterze wynikowym. W szczególności zarzut naruszenia tych przepisów, nie może służyć podważeniu oceny Sądu I instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku. Przedmiot zarzutu proceduralnego sformułowanego w pkt I ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej pozostaje natomiast w ścisłym związku z zarzutem naruszenia prawa materialnego sformułowanym w pkt II skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie wskazuje w nich bowiem na uchybienia proceduralne organów Policji, jak i błędną wykładnię przepisów prawa materialnego dokonaną przez te organy, które w konsekwencji doprowadziły do odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, zarzuty powyższe poddane zostały kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej zostanie nałożony na finalną ocenę powyższego zarzutu naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 i 3, art. 12 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 5 u.b.a. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że skarżący nie spełnia przesłanek do wydania pozwolenia na broń cięciwową w postaci kuszy do celów dydaktycznych. Jak wynika z akt sprawy, po otrzymaniu w dniu 21 października 2020 r. wniosku skarżącego o wydanie pozwolenia na 3 (trzy) sztuki broni cięciwowej w postaci kusz do celów kolekcjonerskich, dydaktycznych i łowieckich, organy obu instancji w toku postępowania administracyjnego, w celu ustalenia spełniania przez skarżącego ustawowych wymogów posiadania broni podejmowały czynności uzupełniające materiał dowodowy w tej sprawie. Skarżący wielokrotnie był wzywany do przedłożenia wyjaśnień i dokumentów potwierdzających zdolność do posiadania broni tj.: - podanie ważnej przyczyny posiadania pozwolenia na broń cięciwową w postaci kuszy (w celu spełnienia wymogów art. 10 ust. 2, 3 i 4 u.b.a.), - przedstawienia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego (w celu zweryfikowania wymogów określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a.), - przedstawienia dokumentu potwierdzającego posiadanie wiedzy z zakresu kusznictwa oraz zasad działania i budowy broni cięciwowej w postaci kusz, upoważniającego skarżącego do prowadzenia zajęć dydaktycznych (w celu udokumentowania ważnej przyczyny posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a., wskazanej przez skarżącego jako cel "dydaktyczny"), - podania miejsca stałego pobytu w związku z wskazanym na złożonym wniosku przez skarżącego adresem miejsca zamieszkania poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej - w W. (w celu zweryfikowania wymogu określonego w art. 15 ust. 1 pkt 5 u.b.a.). Uwzględniając zaliczenie przez ustawodawcę "broni cięciwowej w postaci kusz" do broni wymienionej w grupie "narzędzia i urządzenia, których używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu" (art. 4 ust. 1 pkt 4 lit b u.b.a.) należy stwierdzić, iż w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji prowadziły postępowanie administracyjne prawidłowo, mając na celu wnikliwe zweryfikowanie obowiązujących w tym zakresie ustawowych wymogów. Obok występowania do skarżącego o przedłożenie powyższych informacji i dokumentów, organ I instancji zlecił także przeprowadzenie wywiadu o skarżącym w miejscu zameldowania na terenie Polski wskazanym we wniosku, a także zwrócił się do Ministerstwa Sprawiedliwości o udzielenie informacji o skarżącym z Krajowego Rejestru Karnego. Skarżący w dniu 2 listopada 2020 r. przedstawił orzeczenie lekarskie nr 30/2020 oraz kserokopię orzeczenia psychologicznego nr 37/2020, wystawione przez lekarzy upoważnionych do badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń. Organ I instancji podjął więc czynności w celu zweryfikowania pozostałych wymogów ustawowych warunkujących udzielenie pozwolenia na broń. Wobec faktu wskazania we wniosku skarżącego trzech celów posiadania broni – kolekcjonerskiego, dydaktycznego i łowieckiego – organ słusznie poinformował skarżącego, iż obowiązujące przepisy prawa (w tym art. 10 ust. 4 u.b.a.) nie przewidują możliwości posiadania broni cięciwowej w postaci kuszy do celów łowieckich i kolekcjonerskich, w związku z czym - w celu weryfikacji wskazanego przez skarżącego trzeciego celu posiadania broni - wezwał skarżącego do przedstawienia dokumentu upoważniającego go do prowadzenia zajęć dydaktycznych/szkoleniowych. Przedłożone przez skarżącego w tym zakresie dokumenty tj.: - zaświadczenie wydane przez Prezesa Zarządu Klubu Strzelectwa [...] w K., które stwierdza, że skarżący jest czynnym członkiem Stowarzyszenia i z "wynikiem pozytywnym ukończył specjalistyczne szkolenie w zakresie praktycznego bezpiecznego posługiwania się wszystkimi rodzajami kusz zgodnie z obowiązującymi przepisami", - kserokopie zaświadczeń [...] Klubu D. i [...] Klubu D.P., w sprawie podjęcia w przyszłości współpracy w zakresie realizacji zajęć dydaktycznych na temat kusz (podbitych pieczątką firmową i podpisanych nieczytelnym podpisem, bez podania danych identyfikujących osobę wystawiającą zaświadczenia), nie mogły być uznane przez organ za dokumenty spełniające wymogi w świetle art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. Zgodnie z tym przepisem, w celu uzyskania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych należy wykazać "posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w odniesieniu do interpretacji odesłania zawartego w art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. wskazuje się, że "wobec treści, zakresu oraz celów tego odesłania za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że chodzi o przepisy stanowiące podstawę przyznania wymienionych uprawnień. W związku z tym, że chodzi o uprawnienia do prowadzenia szkoleń w zakresie oraz dziedzinie określonej przywołanym przepisem prawa - a mianowicie szkoleń strzeleckich ("szkoleń o charakterze strzeleckim") - nie ma podstaw, aby podważać prawidłowość stanowiska, że w rozumieniu przywołanej regulacji takimi przepisami szczególnymi są odpowiednio stosowane przepisy ustawy o sporcie. Zwłaszcza, że sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach (art. 2 ust. 1 tej ustawy). Sportem jest zatem również strzelectwo" (zob. wyrok NSA z dnia 26 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 1823/21). Uprawniony jest wniosek, że źródłem oraz podstawą przyznania uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim są odpowiednio stosowane przepisy ustawy o sporcie, jako przepisy odrębne w rozumieniu art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 265/22). Wobec tego, że strzelectwo jest niewątpliwie sportem, w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2024 r. poz. 1488, dalej ustawa o sporcie), a co więcej sportem, w którym działają związki sportowe, ustawa ta ma istotne znaczenie w ocenie przedkładanych dokumentów w celu uzasadnienia uzyskania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych. W art. 41 ust. 3 ustawy o sporcie określono m.in. podmiotowe przesłanki uzyskania uprawnień trenera lub instruktora sportu w sportach w których działają polskie związki sportowe - a więc również szkolącym w strzelectwie. Słusznie więc wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku, że art. 41 ustawy o sporcie jest jedynym przepisem prawa regulującym nadawanie uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich. Posługiwanie się bronią, w celach szkoleniowych/dydaktycznych, z uwagi na specyfikę tego zajęcia i związane z nim zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego, również wymaga posiadania przygotowania w tym zakresie, formalnie potwierdzonego odpowiednimi uprawnieniami. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że pomimo kilkukrotnych wezwań do przedłożenia dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim (instruktorskich lub trenerskich) oraz zarejestrowanie działalności w zakresie szkoleń strzeleckich, skarżący nie przedstawił żądanej dokumentacji. Posiadanie uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim nie dowodzi bowiem fakt legitymowania się przez skarżącego zaświadczeniami stowarzyszeń potwierdzającymi ukończenie przez skarżącego specjalistycznego szkolenia w zakresie praktycznego bezpiecznego posługiwania się wszystkimi rodzajami kusz lub podjęcie w przyszłości współpracy w zakresie realizacji zajęć dydaktycznych na temat kusz. Należy także stwierdzić, iż Sąd I instancji prawidłowo ocenił ustalenia organów obu instancji w zakresie określenia miejsca stałego pobytu skarżącego, stwierdzające finalnie brak spełnienia przez wnioskodawcę przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a., tj. posiadania miejsca stałego pobytu na terytorium RP. W ramach tych ustaleń stwierdzono, że skarżący był dwukrotnie poszukiwany w celu ustalenia miejsca pobytu na podstawie zarządzeń wydanych przez Prokuraturę Rejonową w L. W obu przypadkach w trakcie ustalenia miejsca pobytu strony w swoich oświadczeniach skarżący podał, że na stałe mieszka w W., zaś pod adresem w Polsce – w miejscowości P., S. - w domu rodzinnym przebywa tylko urlopowo. W tym zakresie w kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż miejsce zamieszkania interpretuje się zgonie z prawem cywilnym, w którym obowiązuje tzw. subiektywna koncepcja postrzegania miejsca zamieszkania. W świetle art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (obecnie: Dz.U. z 2025 r. poz. 1071) nie wystarczy, aby osoba fizyczna przebywała w określonej miejscowości (element corpus), ale ważny jest także występujący u niej zamiar stałego pobytu w tej właśnie miejscowości (element woli - animus). Kontrolując przeprowadzone przez organy w rozpatrywanym przypadku postepowanie administracyjne, Sąd I instancji słusznie więc zauważył, iż "skarżący alternatywnie, niejako asekuracyjnie wskazał kilka celów, dla których miałoby być wydane pozwolenie na broń, podczas gdy z treści jego wniosku zdaje się wynikać zasadniczy powód uzyskania pozwolenia na broń – potrzeba wwiezienia do Polski zakupionej w W. zabytkowej (prawdopodobnie z XVI wieku) kuszy, co nie mieści się w dyspozycji art. 10 u.b.a." W konsekwencji, wbrew wywodom skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie trafnie Sąd I instancji nie dopatrzył się wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, co skarżący zarzucał w pkt I ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej, formułując podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Słusznie zatem w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie stwierdził zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji naruszeń prawa, które skutkować by mogły uchyleniem tych decyzji lub stwierdzeniem ich nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawo to ma w świetle ustawy o broni i amunicji ściśle reglamentacyjny charakter, zatem osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny wywiązywać się z ciążących na nich obowiązkach, w tym wykazania w trakcie procedury udzielania tego pozwolenia spełnienia ustawowych wymogów do posiadania broni, czego w okolicznościach tej sprawy skarżący kasacyjnie nie uczynił (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2689/16). Reasumując wszystkie przedstawione argumenty należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.