II GSK 1769/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 marca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 110/15 o odrzuceniu skargi I. C. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę I. C. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie zakazu prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej. Sąd I instancji wskazał, że skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2014 r. Zarządzeniem z dnia 19 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do występowania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi. Sąd stwierdził, że ww. wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 4 lutego 2015 r. W przypisanym terminie siedmiu dni pełnomocnik skarżącej, nie nadesłał żądanego dokumentu. W związku z tym zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270: dalej p.p.s.a.), Sąd I instancji odrzucił skargę, ze względu na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. II Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie złożyła skarżąca zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływa na wynik sprawy: 1) art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez bezpodstawne zastosowanie powołanego przepisu w sytuacji, gdy do skarżącej (której adres widniał w treści skargi ) nie skierowano wezwania do nadesłania oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego upoważniającego r. pr. P. B. do występowania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi, ani odpisu zarządzenia w tym przedmiocie; 2) art. 49 § 1 p.p.s.a. przez bezpodstawne niewezwanie strony skarżącej – I. C. do nadesłania oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego upoważniającego r. pr. P. B. do występowania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnym wraz z przesłaniem odpisu stosowanego zarządzenia. Ponadto zarzucono, że r. pr. P. B. nie przesłano odpisu zarządzenia w przedmiocie wezwania do przedstawienia pełnomocnictwa, ani też wezwania do przedstawienia pełnomocnictwa. Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia w całości. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W piśmiennictwie i orzecznictwie podkreśla się, że pełnomocnictwo ma dwojakie znaczenie; z jednej strony oznacza ono pochodzące od mocodawcy umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu mocodawcy, a z drugiej strony - dokument obejmujący (potwierdzający) to umocowanie. Od udzielenia pełnomocnictwa należy odróżnić jego wykazanie przed sądem, stanowiące jeden z warunków jego skuteczności, a tym samym podejmowania czynności procesowych przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy. Pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a., rozumiane właśnie jako dokument stwierdzający umocowanie, z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis tego pełnomocnictwa jest jedynym dowodem potwierdzającym przed sądem istnienie umocowania pełnomocnika do działania w imieniu strony. Mając to na względzie należy przyjąć, że wymaganie, aby do pisma procesowego dołączyć pełnomocnictwo (art. 46 § 3 p.p.s.a.), należy rozumieć jako obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który wcześniej nie złożył pełnomocnictwa. Przepis ten służy realizacji obowiązku pełnomocnika, wynikającego z treści 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a., wykazania umocowania. Na tle art. 46 § 3 p.p.s.a. nie budzi zatem wątpliwości, że załączenie dokumentu pełnomocnictwa do pisma procesowego, w sytuacji określonej w tym przepisie, stanowi warunek formalny tego pisma (por. Uchwała SN z dnia 27 listopada 2003 r. sygn. akt III CZP 74/03, publ. OSNC 2005/1/6). W konsekwencji niedołączenie pełnomocnictwa, w sytuacji kiedy pismo strony wnosi pełnomocnik, stanowi brak formalny, którego nieuzupełnienie, w wyznaczonym terminie rodzi określone skutki prawne. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wobec niedołączenia pełnomocnictwa do skargi I. C., pod którą podpis złożył r. pr. P. B., Sąd I instancji zarządzeniem z dnia 19 stycznia 2015 r. prawidłowo wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do występowania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu, że pełnomocnik skarżącej nie otrzymał odpisu zarządzenia w przedmiocie wezwania do przedstawienia pełnomocnictwa, wskazać należy, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 67 akt sądowych) wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 4 lutego 2015 r. Zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera również informację o zawartości przesyłki. Opisano tam mianowicie, iż przesyłka zawiera: "wezw. o wpis + o uzup. br. for. sk. t. 7 dni". Takie sformułowania wprawdzie skrótowe, ale czytelne, niewątpliwie wskazują, iż przesyłka zawierała wezwanie do uiszczenia wpisu i wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi w terminie 7 dni. Nadto na egzemplarzach pism znajdujących się w aktach sprawy urzędniczka sądowa potwierdziła wysłanie w dniu 30 stycznia 2015 r. wezwania do uiszczenia wpisu oraz wezwania do usunięcia braków formalnych skargi (k. 61 i 62 akt sądowych). Wskazać należy też, że zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, wypełnione przez pracowników poczty, korzysta z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Domniemanie prawdziwości danych zawartych na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek może zostać wprawdzie obalone - przez stronę mającą w tym interes - co jednak w sprawie nie miało miejsca. To w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. Pełnomocnik skarżącej podniósł zastrzeżenia co do braku w doręczonej mu przesyłce odpisu zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków dopiero w skardze kasacyjnej. Pracownik kancelarii odbierający przesyłkę w momencie odbioru, nie stwierdził, by nie zawierała ona któregoś z dokumentów wskazanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. O czym już była mowa zwrotne potwierdzenie odbioru niewątpliwie wskazywało, że przesyłka zawierała dwa dokumenty. W konsekwencji, wobec nieuzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie, Sąd I instancji był zobligowany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.