II GSK 1735/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 12 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Wr 249/23 w sprawie ze skargi K. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 maja 2023 r. nr BP.501.697.2023.2334.DL1.403506 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 249/23, oddalił skargę K. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 maja 2023 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Od powyższego wyroku K. A. złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania przed sądem na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wykonanie decyzji organu może wyrządzić znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ pozbawi skarżącego możliwości wykonywania funkcji osoby zarządzającej w transporcie. Brak badań technicznych jest dla zarządzającego zagrożony jako najpoważniejsze naruszenie, a to będzie skutkować podjęciem procedury wszczęcia odebrania przymiotu dobrej reputacji i w dalszej konsekwencji uprawnień, czyli certyfikatu kompetencji zawodowej. Skarżący podkreślił, że uprawnienie posiada nieprzerwanie od 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie może zostać uwzględniony z niżej wskazanych względów. Stosownie do art. 93 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 728.; powoływanej dalej jako: u.t.d.), decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od dnia jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Treść przytoczonego wyżej przepisu oznacza, że gdy strona zaskarżyła do sądu administracyjnego wydaną na podstawie ustawy o transporcie drogowym decyzję wykonalną, np. decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, to wstrzymanie wykonania takiej decyzji następuje z urzędu. Z akt sprawy wynika, że skarżący wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, utrzymującą w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, nakładającą na niego karę pieniężną, a organ postanowieniem z dnia 27 lipca 2023 r., na podstawie art. 93 ust. 2 u.t.d. z urzędu wstrzymał w całości wykonanie tej decyzji. Co istotne, postanowienie organu o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej nie utraciło mocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym na mocy art. 61 § 6 p.p.s.a., który to przepis znajduje zastosowanie zarówno do ochrony tymczasowej udzielonej przez organ na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a., jak i przez sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – a który stanowi, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Skarga została co prawda w sprawie oddalona przez Sąd I instancji, jednak od wyroku została złożona skarga kasacyjna, a zatem orzeczenie oddalające skargę nie stało się prawomocne. Podsumowując, zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, gdyż skarżący nadal korzysta z udzielonej mu ochrony tymczasowej na mocy postanowienia organu z dnia 27 lipca 2023 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.