II GSK 1725/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 4926/23 w sprawie ze skargi P. G. Sp. z o.o. w L. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 20 czerwca 2023 r. nr O/MR/Nr 253/2023 w przedmiocie interpretacji indywidualnej w sprawie obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 4926/23, w sprawie ze skargi P. G. Sp. z o.o. w L. (dalej: "skarżąca") na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: "organ" lub "KRRiT") z dnia 20 czerwca 2023 r. w przedmiocie interpretacji indywidualnej w sprawie obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia 19 kwietnia 2023 r. oraz zasądził od KRRiT na rzecz skarżącej 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia 20 czerwca 2023 r. KRRiT na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r.- Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221, ze. zm.), art. 104, art. 107 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm.), po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymała w mocy decyzję własną z dnia 19 kwietnia 2023 r. uznającą za nieprawidłowe stanowisko, zgodnie z którym obowiązek uiszczania opłat abonamentowych na podstawie ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych nie powstaje względem wnioskodawcy będącym zakładem pracy chronionej. W uzasadnieniu decyzji, organ stwierdził, że skarżąca w piśmie z dnia 29 marca 2023 r. złożyła wniosek o interpretację przepisów prawa związanych z określeniem obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych. Zdaniem skarżącej, regulacja zawarta w art. 31 ust. 1 pkt. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych stanowi samodzielną podstawę do zwolnienia jej jako pracodawcy o statusie zakładu pracy chronionej, z wszystkich opłat publicznoprawnych, w tym opłaty abonamentowej. KRRiT decyzją z dnia 19 kwietnia 2023 r., uznała powyższe stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Rozpoznając wniosek Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, KRRiT utrzymała w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Zdaniem organu, skarżąca nie mieści się w katalogu podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, który został określany w art. 4 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych oraz w katalogu wyłączeń przedmiotowych określonych w art. 5 ust. 2 ww. ustawy. W opinii organu, skoro ustawa o opłacie abonamentowej nie przewiduje zwolnienia zakładów pracy chronionej od wnoszenia tego rodzaju opłaty, a wskazany art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji wprost nie określa, że zakłady te zwolnione są od wnoszenia opłat abonamentowych, skarżąca nie jest zwolniona od wnoszenia wskazanej opłaty. KRRiT stwierdził, że zawarta w ustawie o opłatach abonamentowych regulacja prawna ma charakter autonomiczny, a zamknięty katalog zwolnień wskazany w art. 4 ust. 1 tej ustawy wyklucza zastosowanie art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej. Organ zaznaczył również, że opłata abonamentowa jest pobierana w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1722), przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji i nie stanowi ona dochodów państwa o charakterze budżetowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę skarżącej uznał ją za zasadną. Zdaniem Sądu I instancji, kwestią sporną w niniejszej sprawie jest interpretacja przepisu art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w zw. z art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych i art. 5 ust. 2, w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Sąd I instancji podzielił pogląd zawarty orzeczeniu NSA z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 772/18, iż biorąc po uwagę jednoznaczny rezultat wykładni językowej, jak też wynik wykładni systemowej uwzględniającej kontekst konstytucyjny, brak jest podstaw do uznania, że ogólne zwolnienie z opłat, przysługujące pracodawcy prowadzącemu zakład pracy chronionej, przewidziane w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, nie obejmuje opłat abonamentowych określonych w art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. WSA podkreślił, że ustawowo określoną regułą jest zwolnienie pracodawców prowadzących zakłady pracy chronionej od wszystkich opłat publicznoprawnych, a wyjątki w tym zakresie muszą być określone wprost w przepisach szczególnych. Mając na uwadze powyższe, WSA stwierdził, że organ naruszył przepisy prawa materialnego poprzez błędne ich zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy oraz wskazał, iż organ rozpoznając sprawę ponownie musi uwzględnić rozważania sądu I instancji. W podstawie prawnej orzeczenie wskazano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). O kosztach sąd I instancji postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. i w związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Organ, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (dalej jako: "u.r.z.") w zw. z art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (dalej jako: "u.o.a."), przez błędną jego wykładnię i uznanie, że katalog podmiotów zwolnionych od opłat abonamentowych określonych w art. 2 ust. 1 u.o.a. nie jest katalogiem zamkniętym, a określone w art. 31 ust. 1 pkt 2 in principio u.r.z. pojęcie opłat obejmuje także opłaty abonamentowe, a co za tym idzie prowadzący zakład pracy chronionej w rozumieniu przepisów u.r.z., spełniający warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b u.r.z., w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z opłat abonamentowych w sytuacji, gdy katalog podmiotów zwolnionych od opłat abonamentowych określonych w art. 2 ust. 1 u.o.a. jest katalogiem zamkniętym, a określone w art. 31 ust. 1 pkt 2 in principio u.r.z. pojęcie opłat nie obejmuje opłat abonamentowych, a co za tym idzie prowadzący zakład pracy chronionej w rozumieniu przepisów u.r.z., spełniający warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b u.r.z., nie jest zwolniony z opłat abonamentowych. Nadto skarżący kasacyjnie wniósł na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. o odroczenie rozpoznania sprawy i przedstawienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA następującego zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości; "czy pojęcie "opłata", o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2 in principio ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 44 z późn.zm.), obejmuje również opłaty abonamentowe, o których mowa jest w art. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1689 z późn. zm.)?". Mając na uwadze powyższe, organ skarżący kasacyjnie wniósł na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 oraz art. 188 p.p.s.a. o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 4926/23 i oddalenie skargi w całości oraz na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 207 § 1 i art. 205 p.p.s.a. o zasądzenie od Skarżącej na rzecz Organu zwrotu poniesionych przez Organ, niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym wpisu od niniejszej skargi kasacyjnej oraz kosztów zastępstwa procesowego. W oparciu o art. 176 § 6 in fine p.p.s.a. skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach, wobec czego nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przez WSA, które ustawodawca enumeratywnie wylicza w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Analizowana skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na jednej podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. na zarzutach naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, wskazanych szczegółowo wyżej, przez błędną ich wykładnię. Wskazać trzeba, iż istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, zawartego w zaskarżonym wyroku, który stwierdził, że decyzja KRRiT w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów ustawy o opłatach abonamentowych narusza prawo, a zatem wymaga jej uchylenia. WSA uznał, że wbrew stanowisku organu, ogólne zwolnienie z opłat przysługujące pracodawcy prowadzącemu zakład pracy chronionej, przewidziane w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, obejmuje również opłaty abonamentowe określone w art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Należy także podkreślić, iż spór ten był już przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. w wyrokach NSA: z dnia 29 kwietnia 2021 r. (sygn. akt II GSK 772/18), z dnia 10 października 2024 r. (sygn. akt II GSK 824/24 i II GSK 1050/24). Naczelny Sąd Administracyjny w tych wyrokach zaprezentował jednolite stanowisko dotyczące tegoż sporu, w sprawach o takim samym stanie prawnym i analogicznych stanach faktycznych. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko NSA przedstawione we wskazanych wyrokach, co uzasadnia posłużenie się rozważaniami i argumentami zawartymi w tychże wyrokach. Nadto także wypowiedzi doktryny w tych spornych kwestiach wspierają stanowisko NSA wyartykułowane we wskazanych wyrokach (por.: T. Wrocławska [w:] E. Bielak-Jomaa, M. Paluszkiewicz, E. Staniszewska, M. Włodarczyk, T. Wrocławska : Rehabilitacja zawodowa i społeczna oraz zatrudnianie osób z niepełnosprawnościmi. Komentarz, Warszawa 2023). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pomieszczony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych, nie jest usprawiedliwiony. Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, prowadzący zakład pracy chronionej spełniający warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b), lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym. | Ustalając zakres zwolnienia od opłat, który określony został przywołanym przepisem oraz zakres wyłączeń z tego zwolnienia, | |podnieść należy, że gdy chodzi o opłaty sankcyjne, z obowiązku ponoszenia których zakład pracy chronionej zwolniony nie został, to ich | |wykaz, zgodnie z upoważnieniem zawartym w ust. 5 art. 31 przywołanej ustawy, określony został w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia| |7 lipca 2004 r. w sprawie wykazu opłat o charakterze sankcyjnym. Nie ma w nim, bo być nie mogło z uwagi istotę opłaty sankcyjnej, | |pobieranej i ustalanej na podstawie ustawy o opłatach abonamentowych, opłaty abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych oraz| |telewizyjnych. | |Skoro więc zwolnienie, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, nie obejmuje swoim zakresem opłaty skarbowej, ani | |też opłaty sankcyjnej, lecz inne niż te wymienione opłaty, to brak jest podstaw do uznania, że ogólne zwolnienie z opłat, przysługujące| |pracodawcy prowadzącemu zakład pracy chronionej, przewidziane w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, nie obejmuje opłat | |abonamentowych określonych w art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. | |Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku z dnia 29 kwietnia 2021 r., zauważył, że pomimo licznych nowelizacji ustawy o | |rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, obejmujących także jej art. 31, określona w tym | |przepisie instytucja zwolnienia z - "opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej" - została ukształtowana jeszcze w roku 2002 (art. 13 pkt 1 | |lit. a ustawy z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz. | |1387). Wychodząc z tego założenia NSA wskazał, że: "niezależnie od niejasności w zakresie normatywnej klasyfikacji opłat | |publicznoprawnych oraz złożoności ich konstrukcji, za opłaty publiczne uznać należy wszystkie daniny publiczne, które stanowią opłaty | |za usługi publiczne i opłaty za czynności administracyjne. Żadna z tych dwóch kategorii opłat nie została - co do zasady - wyłączona z | |ogólnego zwolnienia określonego w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Ustawowo określoną regułą jest więc zwolnienie | |pracodawców prowadzących zakłady pracy chronionej od wszystkich opłat publicznoprawnych, a to oznacza, że wyjątki od rej reguły muszą | |być określone wprost w przepisach szczególnych. Takie działania, powodujące wprowadzenie wyjątków od ogólnego zwolnienia zawartego w | |ustawie o rehabilitacji, były kilkukrotnie podejmowane przez ustawodawcę, przy czym każdorazowo ograniczenie zakresu zwolnienia z opłat| |wynikało z treści zmienianej normy prawnej, poprzez precyzyjne wskazanie zakresu zmian w przepisach nowelizujących (zob. np. art. 1 pkt| |8 ustawy z 19 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz | |ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie; Dz.U. nr 228, poz. 2262)". | |Niezależnie już od wszystkich dotychczas przedstawionych argumentów, stanowiska KRRiT w żadnym stopniu nie wspiera również argumentacja| |skargi kasacyjnej, iż zwolnienie od opłat abonamentowych zostało przewidziane wyłącznie dla określonych osób fizycznych. Tym samym brak| |jest uzasadnienia dla przyznania tożsamego zwolnienia podmiotom zbiorowym używającym odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych. | |Zauważyć bowiem należy, iż na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zwolnienie dotyczy zarówno osób fizycznych - | |przedsiębiorców prowadzących zakład pracy chronionej, jak i według określenia skarżącego organu "podmiotów zbiorowych" - | |przedsiębiorców prowadzących zakład pracy chronionej w formie zorganizowanej np. spółek (w niniejszej sprawie spółki z o.o.). | |Niewątpliwie inne są cele ustawy o opłatach abonamentowych, a inne ustawy o rehabilitacji. Opłaty abonamentowe pobiera się w celu | |umożliwienia realizacji misji publicznej przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji. Jest niekwestionowane, że opłata | |abonamentowa zalicza się do danin publicznych, jakkolwiek nie jest opłatą w klasycznej postaci. Ma charakter opłaty związanej z | |możliwością korzystania z publicznego radia i telewizji, stanowiąc dochód celowy pozabudżetowy o charakterze publicznym (zob. wyrok | |Trybunału Konstytucyjnego z 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03). Wpływy z tytułu opłaty abonamentowej stanowią część finansów | |publicznych (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08). Jest oczywiste, że stan finansów publicznych,| |który jest wartością podlegającą ochronie konstytucyjnej (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego 27 lutego 2002 r., sygn. K 47/01), | |wymaga należytego wywiązywania się ogółu zobowiązanych z obowiązku ponoszenia ciężarów publicznych, w tym więc opłat abonamentowych, | |które służą finansowaniu publicznej radiofonii i telewizji. Nie można jednak pominąć tego, że przychody jednostek publicznej radiofonii| |i telewizji (jednoosobowych spółek akcyjnych Skarbu Państwa) pochodzą z wielu źródeł, do których zaliczają się opłaty abonamentowe oraz| |kary za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, a także przychody z obrotu prawami do audycji, | |przekazów handlowych, jak i z innych źródeł, w tym - co jest istotne - dotacje z budżetu państwa (art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o | |radiofonii i telewizji). Stabilność finansów publicznej radiofonii i telewizji jest więc gwarantowana przez Skarb Państwa, co oznacza, | |że ustawodawca jako zasadę przyjął rozproszony model finansowania publicznej radiofonii i telewizji, powiązany z gwarancyjnym | |mechanizmem udzielania dotacji budżetowych. Tak skonstruowany system zabezpieczenia interesów finansowych jednostek publicznej | |radiofonii i telewizji wskazuje, że ich budżet jedynie w części jest zależny od wpływów z opłat abonamentowych, co z kolei prowadzi do | |wniosku o braku podstaw do szczególnej ochrony tego źródła przychodów, poprzez uznanie regulacji w ustawie o opłatach abonamentowych za| |autonomiczną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 772/18). | |Jak zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wymienionych wyżej wyrokach celem ustawy o rehabilitacji jest zaś tworzenie | |polityki zatrudnienia i realizacji zasady równości szans osób niepełnosprawnych w społeczeństwie poprzez rehabilitację zawodową i | |społeczną. Nie można nie zwrócić uwagi na to, że logikę rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie art. 31 ust. 1 i ust. 3 ustawy o | |rehabilitacji wprost wiązać należy z ustanowionymi na poziomie konstytucyjnym zasadami polityki państwa w sferze zatrudnienia i pomocy | |osobom niepełnosprawnym (art. 65 ust. 5, art. 69) i adresowanym w związku z tym do ustawodawcy obowiązkiem ich kształtowania | |(konkretyzacji) przy uwzględnianiu ustalonej hierarchii poszczególnych zadań określonych w ustawie zasadniczej, a tym samym określonego| |sposobu dysponowania środkami budżetowymi, w zależności od zmieniających się okoliczności życia społecznego, co z kolei wiąże się | |również z tą istotną kwestią, że zasoby, które na omawianą pomoc i wsparcie mogą być przeznaczane mają ze swej natury ograniczony | |charakter. Z powyższego wynika, że o ile ustanowione w art. 31 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy zwolnienie od opłat skutkujące | |obowiązkiem przekazania uzyskanych w ten sposób środków na cel wskazany w ust. 3 tego przepisu, stanowi bezpośredni i konkretny | |instrument realizacji konkretnych zasad polityki państwa w sferze odnoszącej się do zatrudnienia i pomocy osobom niepełnosprawnym, co | |innymi słowy oznacza również bezpośrednie zdeterminowanie przywołanej regulacji ustawowej treścią konstytucyjnych zasad prawa do pracy | |oraz pomocy i ochrony osób niepełnosprawnych. W przeciwnym wypadku, wbrew woli ustrojodawcy i ustawodawcy, doszłoby do zupełnego | |pominięcia i wręcz ignorowania ustanowionej w art. 31 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i | |społecznej oraz zatrudnianiu osób niepelnosprawnych ogólnej zasady zwolnienia, wskazanego w niej podmiotu, z opłat (z wyjątkiem opłaty | |skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym) i to w sytuacji, gdy stosowanie tej zasady, w jej praktycznym wymiarze, skutkuje | |obowiązkiem przekazania uzyskanych w ten sposób środków na cel określony w ust. 3 tego przepisu, co z kolei wprost wpisuje się w | |bezpośrednią realizację przywołanych powyżej zasad polityki państwa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2015 | |r., sygn. akt II GSK 64/14). | |Podnieść należy, że określony w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych model| |wsparcia podmiotów prowadzący zakład pracy chronionej, w tym wdrożony w tej ustawie system ulg i zwolnień z danin publicznych, ma | |między innymi na celu zmniejszenie obciążeń fiskalnych tych podmiotów. Ten rodzaj wsparcia przedsiębiorców ma niewątpliwie ekwiwalentny| |charakter, jeśli wziąć pod uwagę dodatkowe nakłady związane z utworzeniem i funkcjonowaniem zakładów pracy chronionej, o czym była mowa| |wyżej. Co więcej, prowadzenie zakładu pracy chronionej musi być postrzegane jako rodzaj społecznie odpowiedzialnej aktywności | |gospodarczej, w ramach której przedsiębiorca współdziała z władzami publicznymi w realizacji konstytucyjnego obowiązku świadczenia | |pomocy osobom potrzebującym wsparcia z powodu niepełnosprawności. | |Doszukiwanie się przez skarżący kasacyjnie organ analogii pomiędzy opłatami abonamentowymi a opłatami sądowymi jest nieuprawnione. | |Opłaty sądowe pełnią bowiem w pewnym zakresie rolę daniny publicznej i podobnie jak inne opłaty zasilają budżet państwa. Ich funkcja | |jest jednak szersza, nie służy tylko celom fiskalnym, lecz przede wszystkim zapewnieniu sądom możliwości właściwego wykonywania zadań w| |dziedzinie udzielania ochrony prawnej (por. uchwała SN z dnia 29 października 2003 r., sygn. akt. III CZP 69/03, OSNC 2004/12/193). | |Z przedstawionego punktu widzenia, za niezasadny uznać należy więc argument strony skarżącej kasacyjnie, że w zakresie odnoszącym się | |do opłat o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, ustawodawca nie przewidział żadnych zwolnień, z wyjątkiem | |zwolnień zawartych w art. 4 i art. 5 ww. ustawy. | |Biorąc więc także pod uwagę rezultat wykładni funkcjonalnej analizowanych przepisów ustawy o rehabilitacji oraz ustawy o opłatach | |abonamentowych, tożsamy z wynikiem wykładni językowej i systemowej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie istnieją wątpliwości| |w zakresie decyzji interpretacyjnej. Rezultat wykładni jest bowiem wystarczający do ustalenia stanu prawnego, w którym art. 31 ust. 1 | |pkt 2 ustawy o rehabilitacji znajduje zastosowanie do opłat określonych w art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Ustalenie to | |kończy etap interpretacji, a wobec tego brak jest podstaw - wbrew stanowisku KRRiT - do stosowania reguł kolizyjnych | |Prawidłowości stanowiska Sądu I instancji nie podważa również argument z przywoływanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej orzeczenia | |Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przywoływany na jego tle przykład charakteru opłaty rocznej, o której mowa w ustawie | |o ochronie gruntów rolnych i leśnych, mający służyć próbie wykazania podobieństwa między tą opłatą, a opłatą, o której mowa w art. 2 | |ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, nie może jednak odnieść skutku oczekiwanego przez organ skarżący kasacyjnie, a to z uwagi na | |to, że pierwsza z tych opłat, nie ma charakteru opłaty publicznoprawnej, lecz charakter świadczenia cywilnoprawnego (por. uchwała Sądu | |Najwyższego z dnia 23 grudnia 1982 r., sygn. akt III AZP 8/82, por. również wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK | |94/10). | |Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w tej sprawie, nie uznał także za uzasadniony wniosek skarżącego kasacyjnie organu| |o odroczenie rozpoznania niniejszej sprawy i przedstawienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów wskazanego w skardze kasacyjnej| |zagadnienia prawnego, podobnie zresztą jak składy orzekające NSA w sprawach rozstrzygniętych wyrokami NSA z dnia 10 października 2024 | |r. (sygn. akt II GSK 824/24 i II GSK 1050/24). Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 187 § 1 p.p.s.a. warunkiem | |przedstawienia zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA jest wyłonienie się przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej | |zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości. Poważne wątpliwości prawne występują wtedy, gdy w sprawie pojawią się kwestie | |prawne, których wyjaśnienie nastręcza znaczne trudności głównie z powodu możliwości różnego rozumienia przepisów prawnych. Podstawą do | |takiego wystąpienia może być także pojawienie się w danej kwestii prawnej rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przy | |czym rozbieżność ta nie może być rozumiana jako każdy przypadek wydania odmiennego orzeczenia w danej kategorii spraw (odstępstwa od | |ustalonej linii orzeczniczej). O występowaniu rzeczywistej potrzeby podjęcia uchwały abstrakcyjnej, wymuszającej ujednolicenie | |stanowisk sądów administracyjnych, można mówić w szczególności wówczas, gdy rozpoznawanie przez Naczelny Sąd Administracyjny środków | |odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych nie doprowadziło do ujednolicenia orzecznictwa w stosowaniu przepisów | |prawa administracyjnego. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowej sprawie nie występuje | |zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości. | |Ponieważ jedyny zarzut, podniesiony w skardze kasacyjnej, nie okazał się uzasadniony, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga| |ta nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. |