II GSK 1725/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1846/12 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w I. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym

Wyrokiem z dnia 12 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę A. Spółki z o.o. w I. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Skargą kasacyjną spółka z o.o. A. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu między innymi naruszenie art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej: ustawa o grach hazardowych) polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, że art. 14 ust. 1 jako przepis techniczny miał zastosowanie w sprawie i przyjął go jako uzupełniający art. 98 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeśli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania (por. postanowienie z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 157/13). Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., w sprawie o sygnaturze II GSK 686/13 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji RP, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ?". W uzasadnieniu postanowienia wyraźnie wskazano, że skutkiem wprowadzenia przepisów art. 14 ust.1 i art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest likwidacja możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w formie salonów gier na automatach oraz punktów gier na automatach o niskich wygranych, które funkcjonowały na podstawie wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. nr 4, poz. 27 ze zm.). Prowadzenie tego typu działalności stało się dopuszczalne jedynie przez podmioty posiadające koncesję na prowadzenie kasyna gry. Stanowi to bez wątpienia formę ograniczenia działalności gospodarczej i dlatego podlega ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności, dla której podstawę stanowią art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Podkreślono również, że skoro cała ustawa o grach hazardowych wprowadza bardzo daleko idące ograniczenia wolności działalności gospodarczej, to zakres swobody regulacyjnej ustawodawcy w odniesieniu do ograniczenia tej wolności wymaga oceny uwzględniającej fakt uczestnictwa Polski w zintegrowanym wspólnym rynku europejskim. Z uwagi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., w którym orzekł on, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu przepisu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy. Z uregulowań powyższej dyrektywy, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. wynika, że rola Komisji Europejskiej w procedurze notyfikacji przepisów technicznych nie ma charakteru wyłącznie konsultacyjnego, lecz stanowczy. Wywiedziona przez skarżąca spółkę skarga kasacyjna w zarzutach wymienia oba z objętych pytaniem prawnym przepisów ustawy o grach hazardowych podnosząc, że błędnym było zastosowanie art. 14 ust. 1 ustawy, uznanego przez Sąd I instancji za przepis techniczny, jako uzupełniającego blankietową normę art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2. Wobec treści skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego pytania odnośnie zgodności z Konstytucją między innymi objętego skargą kasacyjną przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, odpowiedź na to pytanie mieć będzie wpływ na rozstrzygnięcie w tej sprawie, albowiem w sytuacji stwierdzenia przez Sąd I instancji, że możliwym było nałożenie kary pieniężnej na stronę w oparciu o powołane przepisy, stwierdzenie przez Trybunał konstytucyjności bądź niekonstytucyjności art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy będzie miało wpływ na kontrolę wyroku Sądu I instancji w aspekcie postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które zgodnie z art. 183 p.p.s.a. determinują granice rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparci o art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.