II GSK 1723/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant starszy asystent sędziego Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 1379/23 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2022 r. nr KOC/4638/Dr/22 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. Sp. z o.o. w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 maja 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 1379/22, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę A. Sp. z o.o. w W. (obecnie: B. w W., dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 22 grudnia 2022 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Pracownicy Zarządu Dróg Miejskich Wydziału Pasa Drogowego przeprowadzili w dniach 3, 19 sierpnia i 14 września 2021 r. kontrolę pasa drogowego ul. W., podczas której stwierdzono umieszczenie w nim reklamy. Decyzją z 22 czerwca 2022 r. wydaną na podstawie m.in. art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2021 r. poz. 1376 ze zm.; dalej: u.d.p.) Prezydent m.st. Warszawy wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 3 913zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. W. w celu umieszczenia reklamy nr [...] na elewacji budynku ul. K. [...] od strony ul. W., w dniach 3 sierpnia-14 września 2021 r. o powierzchni 2,60 m2. Zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę, wskazał, że organy obu instancji dokonały analizy okoliczności istotnych dla ustalenia, że w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, w sposób kompletny i wystarczający przeprowadziły też niezbędne dowody. Sąd wskazał, że ustalenia organu na okoliczność usytuowania reklamy w granicy pasa drogowego oraz jej powierzchni były jednoznaczne i spójne. Znalazły one potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym, m.in. opinii geodezyjnej [...] z 3 września 2021 r. wraz ze szkicem sporządzonym 30 sierpnia 2021 r. oraz mapą wywiadu terenowego z 30 sierpnia 2021 r. zgodnie z którymi reklama zamontowana na budynku przy ul. K. [...], znajdującym się na działce [...] obrębie [...], znajduje się nad pasem drogowym (działka nr [...]) ul. W. oraz częściowo nad pasem drogowym ul. K., protokołach z oględzin pasa drogowego ul. W., z 3 i 19 sierpnia oraz 14 września 2021 r., dokumentacji fotograficznej, wypisie i wyrysie z ewidencji gruntów i budynków pasa drogowego ul. W. w Warszawie (dz. ew. nr [...] w obrębie [...]). Sąd wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie został przedstawiony dokument geodezyjny - szkic sporządzony przez geodetę, określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w tym pasie reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić fakt zajęcia tego pasa drogowego. Sąd stwierdził, że położenie reklamy zostało odwzorowane na szkicu sporządzonym przez geodetę, z którego wynikało, że reklama wysunięta jest nad pas drogowy i dlatego jej lokalizacja była w ocenie Sądu bezpodstawnie kwestionowana przez skarżącego. II Skargę kasacyjną wniosła skarżąca, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przepisami art.6 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, mimo powinności wyeliminowania rozstrzygnięć organów, uznał je za prawidłowe, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na wadliwym przyjęciu, że organy administracji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy biorąc pod uwagę wszystkie podnoszone okoliczności i zgromadzone w toku postępowania dowody, odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia w granicach swobodnej oceny dowodów, podczas gdy w rzeczywistości należało uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie oraz poprzedzające rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w całości, albowiem naruszyły one przepisy art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy, polegający na błędnym przyjęciu, że doszło do zajęcia pasa drogowego, c) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 84 § 1, art. 136 § 1 k.p.a., poprzez zaakceptowanie naruszeń w sferze gromadzenia dowodów popełnionych na etapie postępowania administracyjnego i wadliwe przyjęcie, iż materiał dowodowy zebrany przez organy był wystarczający do uznania, że doszło do zajęcia pasa drogowego, podczas gdy dowody te w rzeczywistości były niewystarczające do ustalenia faktu zajęcia pasa drogowego, tj. brak w aktach opinii biegłego geodety oraz mapy do celów prawnych z wrysowanym w odpowiedniej skali nośnikiem reklamowym przez biegłego geodetę w odniesieniu do granic pasa drogowego, brak uwzględnienia gzymsów znajdujących się na elewacji budynków przy ocenie przebiegu granicy pasa drogowego, a w rezultacie oddalenie skargi, w sytuacji gdy materiał dowodowy nie dawał podstaw do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, d) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o znikomym naruszeniu prawa, w sytuacji w której zarówno czasookres którego dotyczy przedmiotowe postępowanie jak i sama powierzchnia reklamy przemawiają za jego zastosowaniem, e) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności organu pierwszej i drugiej instancji, co skutkowało oddaleniem skargi, f) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zgromadzonego materiału w sprawie, brak ustaleń faktycznych i ich zgodności z prawem, g) art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. przez niedokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wszechstronnych ustaleń faktycznych sprawy i tym samym faktyczne nierozpoznanie istoty sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi, h) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w przypadku gdy z przeprowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postępowania wyjaśniającego nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi. Na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: przepisu art. 40 ust. 12 u.d.p poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wymierzającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego z uwagi na brak zezwolenia zarządcy drogi, podczas gdy nośnik reklamowy ze względu na swoje położenie względem drogi oraz brak funkcjonalnego związku z ruchem drogowym nie znajdował się w granicach pasa drogowego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; ewentualnie z ostrożności procesowej, w przypadku, gdyby Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji SKO, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także oświadczyła, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie nie występują bowiem przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok, w którym Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest zgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie i zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do przypisania stronie naruszenia polegającego na zajęciu pasa drogowego, co w konsekwencji uzasadniało nałożenie na stronę kary pieniężnej stanowiącej dziesięciokrotność opłaty ustalonej w sposób, o którym mowa w art. 40 ust. 12 u.d.p. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 136 § 1 k.p.a. (punkt c petitum skargi kasacyjnej). Należy podkreślić, że w skardze kasacyjnej skarżąca nie zarzuca naruszenia przez organy (oraz kontrolujący je Sąd pierwszej instancji) wynikającej z art. 75 § 1 k.p.a. zasady, że dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Skarga kasacyjna nie podważa zatem legalności zgromadzonych dowodów. Zdaniem NSA w zaskarżonym wyroku Sąd prawidłowo wyjaśnił, dlaczego za wystarczające uznał dowody zgromadzone w sprawie, tj. opinię geodezyjną [...] z 3 września 2021 r. wraz ze szkicem sporządzonym 30 sierpnia 2021 r. oraz mapą wywiadu terenowego z 30 sierpnia 2021 r. zgodnie z którymi reklama zamontowana na budynku przy ul. K. [...], znajdującym się na działce [...] obrębie [...], znajduje się nad pasem drogowym (działka nr [...]) ul. W. oraz częściowo nad pasem drogowym ul. K., protokoły z oględzin pasa drogowego ul. W., z 3 i 19 sierpnia oraz 14 września 2021 r., dokumentację fotograficzną, wypis i wyrys z ewidencji gruntów i budynków pasa drogowego ul. W. w Warszawie (dz. ew. nr [...] w obrębie [...]). Skarżąca nie wyjaśniła, na czym miałby polegać błąd organu odwoławczego w zakresie uchybienia przepisowi art. 136 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy słusznie nie prowadził dodatkowego postępowania dowodowego, ponieważ wystarczający materiał dowodowy zgromadził organ pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu skarżącej kasacyjnie o konieczności uzyskania w tej sprawie wiadomości specjalnych oraz sporządzenia mapy dla celów prawych (s. 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Postępowanie w sprawie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego nie jest szczególnego rodzaju postępowaniem, w którym dla jego rozstrzygnięcia wymagane jest – co do zasady – sporządzenie mapy do celów prawnych, albowiem w tym postępowaniu przebieg granic pasa drogowego jest przedmiotem ustaleń przeprowadzanych przez organ administracji w toku postępowania dowodowego. Okoliczność ta ustalana jest na podstawie wszelkich dowodów służących wyjaśnieniu sprawy (art. 75 § 1 k.p.a.) i nie jest niezbędne dla jej ustalenia dopuszczenie szczególnego dowodu, będącego rezultatem wykonania prac geodezyjno-kartograficznych, o których jest mowa w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II GSK 1944/22, II GSK 1454/22 i II GSK 1809/22; 13 czerwca 2023 r. w sprawach II GSK 1271/21 i II GSK 1165/21). Nie wyklucza to możliwości dopuszczenia dowodu w postaci opinii biegłego geodety czy też odrębnego opracowania geodezyjnego, ale jest to uzależnione od wystąpienia rzeczywistej potrzeby wyeliminowania wątpliwości odnośnie do stanu faktycznego. W niniejszej sprawie zaś tego rodzaju wątpliwości nie występowały. Wskazywane przez stronę źródła dowodowe nie były zatem konieczne dla ustalenia istotnych faktów w niniejszym postępowaniu dotyczącym zajęcia pasa drogowego. Nie mógł zostać uwzględniony także zarzut naruszenia prawa materialnego polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 40 ust. 12 u.d.p. Skarżąca skonstruowała ten zarzut jako skierowany przeciwko ustaleniom faktycznym. Błędne zastosowanie prawa materialnego zaś to błąd polegający na mylnym przyjęciu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonymi w procesie faktami a przepisem prawnym. Czyli w przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Skarżąca musi wykazać, jak w jej ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany (por. wyroki NSA z: 21 maja 2025 r., sygn. akt I GSK 703/22; 21 maja 2025 r., sygn. akt I OSK 905/24). W świetle powyższego nietrafny okazał się także zarzut podniesiony w punkcie b petitum skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż skarżąca nie podważyła oceny organów i WSA, że zgromadzono wystarczający materiał dowodowy. Co do podniesionego w punkcie a petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a. należy wskazać, że przesłanką zastosowania tego przepisu jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach poprzedzających, jeżeli tylko miało to miejsce w granicach danej sprawy. Przepis ten znajduje zastosowanie zatem jedynie w razie uwzględnienia skargi, a więc w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu, warunkiem zastosowania tej regulacji jest bowiem to, że zaskarżony akt okazał się sprzeczny z prawem i to w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie. Art. 135 p.p.s.a. nie znajduje zatem zastosowania w razie oddalenia skargi, a takie właśnie rozstrzygnięcie zostało zaskarżone skargą kasacyjną (por. wyroki NSA z: 27 listopada 2024 r., sygn. akt I GSK 594/21; 10 września 2024 r., sygn. akt II OSK 1915/23). Tak sformułowany zarzut kasacyjny nie mógł zatem zostać uwzględniony. Za niezasadny należało uznać także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (pkt g petitum skargi kasacyjnej). Uchybienie temu przepisowi mogłoby mieć miejsce w sytuacji, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyrok NSA z 20 marca 2025 r., sygn. akt I FSK 2047/21). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można natomiast skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia zachowania przepisów procedur obowiązujących organ administracji (por. wyrok NSA z 25 października 2024 r., sygn. akt III OSK 3475/23), do czego właśnie zmierza w tej sprawie skarżąca. Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., postawiony w punkcie f petitum skargi kasacyjnej. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Powinno ono mianowicie zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji – wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną samodzielną podstawę kasacyjną, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy nie zawiera stanowiska sądu odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39; a także wyroki NSA: z 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5379/16; z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być na tyle istotne, aby można było uznać, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co strona skarżąca kasacyjnie powinna wykazać. Zdaniem NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W sposób wystarczający Sąd przedstawił w nim opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organem oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń WSA w kwestionowanym zakresie. Natomiast polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może być dokonywana w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Do tego zaś zmierzała skarżąca kasacyjnie łącząc naruszenie tego przepisu z brakiem oceny przez WSA zgromadzonego materiału dowodowego, brakiem ustaleń faktycznych i ich zgodności z prawem. Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a w zw. z art. 3 § 1, § 2 pkt 1 p.p.s.a. (pkt e i g petitum skargi kasacyjnej). Powołane przepisy mają charakter ustrojowy. O naruszeniu art. 1 p.u.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane lub posiłkować się będzie przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję administracyjną SKO, której kontrolę przewiduje art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności organu administracji, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę strony, czyli zastosował jeden z środków przewidzianych w p.p.s.a. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącej, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13). To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną ustalonego stanu faktycznego dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, nie oznacza, że doszło do ich naruszenia. Co do zarzutu postawionego w punkcie d petitum skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że zarzut ten nie spełnia wymogów z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż nie został uzasadniony, a okoliczności, które skarżąca podnosi w treści samego zarzutu stanowią przesłanki odpowiedzialności na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p., w tym i skarżącej spółki. Skarżąca nie podważała także długości okresu umieszczenia reklamy w pasie drogowym, czyli ustaleń faktycznych decydujących o wielkości nałożonej kary pieniężnej (art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 6 u.d.p.), mimo że zarzut umieściła w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenia przepisów postępowania. Nieskuteczny okazał się zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. (pkt h petitum skargi kasacyjnej). Przepis ten zawiera normę o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd pierwszej instancji, nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których dopuścił się Sąd pierwszej instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest natomiast możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu pierwszej instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym (por. wyrok NSA z 4 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 6003/21; 10 grudnia 2024 r., sygn. akt I GSK 1733/21; 26 czerwca 2023 r., sygn. akt I FSK 568/23). Z powyższych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Zasądzona kwota 675 zł stanowi zwrot kosztów wynagrodzenia z tytułu udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym profesjonalnego pełnomocnika organu, który nie występował przed Sądem pierwszej instancji.