II GSK 1721/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1435/20 w sprawie ze skargi M.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 16 września 2020 r. nr SKO.4204.154.2020 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA w Gliwicach, sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 25 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1435/20, oddalił skargę M.H. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (dalej: Kolegium, SKO) z 16 września 2020 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z 11 sierpnia 2020 r. Prezydent Miasta Częstochowa (dalej: Prezydent, organ pierwszej instancji) poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi z powodu istnienia przeciwwskazań zdrowotnych. Decyzją z 11 sierpnia 2020 r. Prezydent, działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 341 ze zm.; dalej: u.k.p.) cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami wszystkich kategorii w związku z orzeczeniem lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi nr [...] z 31 lipca 2020 r. stwierdzającym istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Zaskarżoną decyzją SKO w Częstochowie utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wskazując, że w sprawie wystąpiła wskazana w art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. a u.k.p. przesłanka cofnięcia uprawnień. SKO stwierdziło, że cofnięcie uprawnień jest dokonywane mocą decyzji o charakterze aktu związanego, a więc organ przy wypełnieniu się stosownych przesłanek musi wydać decyzję określonej treści. Kolegium wskazało również, że organy w postępowaniu o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nie mogą weryfikować procedury jednostek orzeczniczych lekarskich i nie zajmują się oceną przesłanek, na podstawie których zostało wydane orzeczenie lekarskie, mają natomiast obowiązek uwzględnić wynik badania w decyzji. Dlatego, zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji orzekając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. nie miał swobody decyzyjnej w zakresie oceny orzeczenia lekarskiego. Organ odwoławczy dodał, że skarżący skorzystał z procedury przewidzianej w art. 79 u.k.p. tj. możliwości przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego, które to badanie potwierdziło wystąpienie u niego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W ocenie SKO, brak możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów nie stanowił wystarczającego powodu uzasadniającego uchylenie decyzji. WSA w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji podzielił argumentację SKO w kwestii braku swobody decyzyjnej dla organu wydającego decyzję na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. Wskazany przepis nakłada bezwzględny obowiązek wydania stosownej decyzji na podstawie orzeczenia lekarskiego, które stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej: k.p.a.). Tak wydane orzeczenie lekarskie korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą, a jedyną możliwość wzruszenia przewidują przepisy u.k.p. W przypadku skierowania kierowcy na badania na podstawie art. 99 ust. 1 w związku z art. 75 u.k.p. – jak miało to miejsce w tej sprawie – muszą być one przeprowadzone we właściwym terytorialnie wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1659 ze zm.; dalej: rozporządzenie), zaś organem odwoławczym od orzeczenia wydanego w takim ośrodku jest jeden z podmiotów enumeratywnie wymienionych w § 11 ust. 2 rozporządzenia – w tej sprawie jest to Instytut Medycyny Pracy im. J. Nofera w Łodzi. Uprawnienie do odwołania się stanowi gwarancję zapewnienia ochrony praw osoby badanej. Uprawniony lekarz organu odwoławczego wydając orzeczenie uwzględnia nie tylko wyniki przeprowadzonego przez siebie badania, lecz również dokumentację medyczną zgromadzoną przez lekarza orzekającego w pierwszej instancji oraz wyniki konsultacji oraz badań specjalistycznych, pomocniczych, jeśli uznał je za niezbędne. Z mocy art. 79 ust. 7 u.k.p., orzeczenie lekarskie uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego jest ostateczne. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. Orzeczenia lekarskie zapadłe w trybie tej procedury nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, co oznacza, że organy te są związane takimi orzeczeniami i nie mają podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez skarżącego oznaczałoby, że organ administracji orzekający w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi zostałby upoważniony, między innymi, do oceny dokumentacji medycznej oraz wyników badań, w oparciu o które wydano orzeczenie lekarskie. Powyższe czynności nie tylko przekraczałyby kompetencje organu, lecz wręcz byłoby to niemożliwe, gdyż organ administracji publicznej nie posiada specjalistycznej wiedzy medycznej. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie. W ocenie WSA przedstawione przez skarżącego zarzuty i twierdzenia nie były w stanie podważyć tego, co wynika z treści znajdującego się w aktach orzeczenia lekarskiego. Wewnętrzne przeświadczenie strony o dobrym stanie zdrowia nie przemawia przeciwko opinii lekarza wyspecjalizowanego w ocenie kwalifikacji zdrowotnych osób kierujących pojazdami. Z tych przyczyn WSA uznał za niezasadne zarzuty skargi, w tym również zarzuty naruszenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego też nie mógł być uwzględniony wniosek skarżącego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów w postaci zaświadczeń lekarskich z 11 września 2020 r. oraz 10 września 2020 r. M.H. wniósł skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości oraz wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 p.p.s.a., jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. i uznanie, że "orzeczenia lekarskie zapadłe w trybie tej procedury, nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, co oznacza że organy te są związane takimi orzeczeniami i nie mają jakichkolwiek podstaw do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń". W konsekwencji sąd uznał, że decyzje organów pierwszej instancji zostały wydane w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, podczas gdy sankcjonowały one niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy orzeczenie lekarskie nr [...] z 31 lipca 2020 r. wydane przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi. Wbrew twierdzeniom sądu orzeczenie to nie legitymizowało się bezstronnością przy ocenie stanu zdrowia osoby badanej skarżącego, ani nie uwzględniało dokumentacji medycznej zgromadzonej przez lekarza orzekającego, wyników konsultacji czy badań specjalistycznych; 2) przepisów postępowania – art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., polegającego na tym, że sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zaświadczeń lekarskich z 11 września 2020 r. oraz z 10 września 2020 r., przedłożonych dopiero na etapie skargi do WSA, uznając błędnie, że organy administracyjne oraz sąd nie są uprawnione do jakiejkolwiek weryfikacji i oceny wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. Stanowisko to jest niezgodne z linią orzeczniczą NSA, co zostanie niżej podniesione; 3) przepisów postępowania – art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi strony z 16 października 2020 r. i w konsekwencji utrzymanie w mocy błędnej decyzji Prezydenta z 11 sierpnia 2020 r. w sprawie cofnięcia uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, C1, C, D1, D, B+E, C1+E, C+E, D1+E, D+E, T; 4) naruszenia art. 2, art. 32 i art. 45, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji RP, poprzez zamknięcie drogi sądowej do zaskarżenia przedmiotowych orzeczeń lekarskich i decyzji wydanych w ich następstwie i uniemożliwienie skarżącemu złożenia merytorycznie zasadnych odwołań od decyzji organów pierwszej instancji oraz skarg od orzeczeń organów drugiej instancji, i wobec tego – na podstawie art. 8 Konstytucji RP, wniósł o bezpośrednie zastosowanie w sprawie art. 32 i art. 45, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji RP, stanowiących o równości wszystkich obywateli wobec prawa i o prawie każdego do rozpatrzenia jego sprawy przez niezawisły sąd w tym zakresie, w jakim niekonstytucyjny art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. dyskryminują skarżącego, bowiem uzależniają rozstrzygnięcie o cofnięciu uprawnień kierującemu pojazdami od treści wydawanych orzeczeń lekarskich, bez możliwości weryfikowania ich treści na dalszym etapie postępowania przed organami władzy publicznej, uniemożliwiając w rzeczywistości zaskarżenie decyzji wydanych wskutek niepodważenia tych błędnych orzeczeń lekarskich, których żaden organ nadzoru czy kontroli prawa, nie może już w świetle prawa zweryfikować. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W uzupełnieniu braku formalnego pismem z 30 czerwca 2021 r. skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub sąd drugiej instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarga kasacyjna M.H. oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji sąd drugiej instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty procesowe skargi kasacyjnej, a dopiero w drugiej kolejności dokonuje oceny stosowania prawa materialnego. Zachowanie takiego porządku rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Skarga kasacyjna M.H. nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji SKO w Częstochowie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy wszystkich kategorii; stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, a w konsekwencji zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanek wydania decyzji, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, a to wobec stwierdzenia orzeczeniem lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa prawidłowości przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanowiska. W ocenie NSA niezasadne są zarzuty procesowe rozpoznawanej skargi kasacyjnej. Oczywiście niezasadny jest sformułowany w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 151 p.p.s.a. Oczywista niezasadność tego zarzutu wynika z jego formalnej wadliwości. W doktrynie i judykaturze poza sporem pozostaje stanowisko, że art. 151 p.p.s.a. nie może być samoistną podstawą kasacyjną. Przepis ten zawsze musi być odnoszony do innych regulacji, stosowanych przez organ i dopiero na ich tle można jednoznacznie ustalić czy sąd pierwszej instancji dokonał poprawnej kontroli zaskarżonego aktu. W konsekwencji pozwala to wypowiedzieć się o prawidłowości oddalenia skargi, jeżeli takie rozstrzygniecie zapadło przed sądem pierwszej instancji. Brak odniesienia treści art. 151 p.p.s.a. do właściwych przepisów stosowanych przez organ nie pozwala na zajęcie stanowiska w zakresie podjętego rozstrzygnięcia przez sąd pierwszej instancji, a to zawsze musi prowadzić do przyjęcia wadliwości tak skonstruowanego zarzutu. Zdaniem NSA niezasadny jest również zarzut podnoszący naruszenie art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. Zarzut ten jest również formalnie wadliwy. Odnosi się to do tej jego części, która wskazuje na naruszenie art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie może, co do zasady, naruszyć łącznie tych przepisów. Oczywiste to jest w świetle ich treści, która w pierwszym przypadku stanowi o oddaleniu skargi, a w drugim o jej uwzględnieniu. Zatem z logicznego punktu widzenia nie można jednocześnie uwzględnić i oddalić skargi, bo przecież stanowisko takie jest wewnętrznie sprzeczne. Każdy z tych przepisów może być odrębną podstawą skargi kasacyjnej, ale który i w jakim zakresie, to zależy wyłącznie od strony, bowiem ona wyznacza zakres i kierunki postępowania kasacyjnego. Sąd drugiej instancji jest związany stanowiskiem strony i z urzędu nie może dokonywać modyfikacji jej stanowiska. Niezależnie od powyższego rozpoznawany zarzut jest także merytorycznie nietrafny. Taka ocena tego zarzutu może być odnoszona do tej jego części, która jest formalnie prawidłowa, a więc naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. Analiza akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie potwierdza, że sąd i organ orzekały na podstawie stanu faktycznego, który został ustalony prawidłowo. Sąd drugiej instancji zauważa i podkreśla, że prawidłowo ustalony stan faktyczny to taki, który określa fakty (okoliczności) istotne dla rozstrzyganej sprawy, zatem takie, które wyznaczają sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym. Na gruncie rozpoznawanej sprawy do okoliczności tych należy zaliczyć te, które warunkują cofnięcie posiadanych przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami i są przewidziane w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., a zatem uzyskanie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że takie orzeczenie zostało wydane 31 lipca 2020 r. przez uprawnioną jednostkę. Sąd drugiej instancji nie dopatruje się również naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że przepis ten może być stosowany tylko w wyjątkowych przypadkach oraz przy założeniu, że w sprawie rozpoznawanej przez sąd pierwszej instancji, istnieją wątpliwości co do ustaleń faktycznych. W rozpoznawanej sprawie takich wątpliwości nie ma, tym samym nie mogło dojść do naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Zdaniem NSA niezasadny jest także zarzut podnoszący naruszenie przez skarżony wyrok art. 2, art. 32 i art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji RP. Przede wszystkim zarzut ten nie wskazuje w jakiej podstawie z art. 174 p.p.s.a. jest on stawiany. Brak ten nie pozwala dokonać merytorycznej oceny tego zarzutu, bowiem strona ma jednoznacznie określić podstawę kasacyjną stawianych zarzutów. Zarzuty kasacyjne stawiane w niewłaściwej podstawie są nieskuteczne, a sąd drugiej instancji nie może w tym zakresie dokonywać modyfikacji sanujących taką wadę formalną zarzutu. W taki sam sposób jak zarzuty procesowe należało ocenić zarzut materialny sformułowany w pkt 1 petitum rozpoznawanej skargi kasacyjnej. Przepisy ustawy o kierujących pojazdami precyzyjnie określają w jakich okolicznościach i przy spełnieniu jakich przesłanek następuje cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Stosownie do treści art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W ocenie NSA trafnie zatem wskazał WSA, że postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy (lub kandydata na kierowcę), jest prowadzone przez uprawnione jednostki posiadające szczególne uprawnienia w tym zakresie, a orzeczenie lekarskie wydawane w tym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Tryb postępowania w sprawach wydawania orzeczeń lekarskich regulują przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Zgodnie z § 10 tego rozporządzenia jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań lekarskich: 1) osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej; 2) osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy, są jednostki organizacyjne służby medycyny pracy, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz.U. z 2019r., poz. 1175). Jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, są w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez: 1) uprawnionego lekarza – wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku kandydatów, uczniów lub słuchaczy, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy – wojewódzkie ośrodki medycyny pracy; 2) uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy: a) Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w Warszawie, b) Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera w Łodzi, c) Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie, d) Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, e) Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie (§ 11 rozporządzenia). Kontrola merytoryczna orzeczenia lekarskiego jest zatem możliwa wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego przez wskazane uprawnione jednostki orzecznicze. Podkreślić należy, że w stosunku do skarżącego orzeczeniem lekarskim z 31 lipca 2020 r. wydanym przez Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera w Łodzi, tj. jednostkę uprawnioną do badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wszystkich kategorii. W ocenie NSA, trafne jest stanowisko sądu pierwszej instancji, że organy orzekające zobligowane były do zastosowania art. 103 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, natomiast zaświadczenia przedstawione przez stronę przy skardze tj. zaświadczenie lekarskie z 11 września 2020 r. wystawione przez lekarza POZ – specjalistę medycyny rodzinnej oraz zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza poradni okulistycznej nie zostały wydane przez podmiot, o którym mowa w § 11 rozporządzenia, a tym samym – co zasadnie stwierdzono – nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Na marginesie NSA stwierdza, że zaświadczenia te potwierdzają jedynie, że skarżący pozostaje pod stałą kontrolą poradni POZ oraz że wymaga szkieł korekcyjnych do prowadzenia pojazdu, co przeczy twierdzeniu skargi kasacyjnej, że u skarżącego nie występują żadne choroby oczu (str. 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że organy będąc związane treścią ostatecznego orzeczenia lekarskiego o stanie zdrowia skarżącego, nie miały możliwości orzekać wbrew treści tego dokumentu, bowiem stanowi on dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. i jest dowodem tego, co zostało w nim stwierdzone. Na etapie postępowania o cofnięcie prawa jazdy w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. organy weryfikują jedynie, czy orzeczenie spełnia wymogi formalne: posiada wszystkie wymagane prawem elementy, jak oznaczenie uprawnionej jednostki, rozstrzygnięcie o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podpis uprawnionego lekarza, etc. Możliwości podważania, czy weryfikowania merytorycznej treści orzeczenia nie ma. Tym samym zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez brak przeprowadzenia dowodów z zaświadczeń lekarskich z 11 września 2020 r. oraz z 10 września 2020 r., przedłożonych dopiero na etapie skargi do WSA, na okoliczność ustalenia istnienia u skarżącego przeciwwskazań do kierowania pojazdami, nie mógł być uwzględniony również z przyczyn podanych wyżej. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.