II GSK 1720/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Cezary Kosterna Protokolant starszy asystent sędziego Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] SA w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 584/16 w sprawie ze skargi [A.] SA w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [A.] SA w C. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 23 stycznia 2017 r., sygn. akt. II SA/Rz 584/16 oddalił skargę [A.] S.A. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd pierwszej instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy: W dniu [...] lipca 2015 r. w Rzeszowie na Al. W. został zatrzymany do kontroli pojazd marki SOLBUS o nr rej. [...], którym kierował K.F., wykonujący w imieniu [A.] S.A. z siedzibą w C. (dalej: skarżąca, Spółka) regularny przewóz osób na trasie Mogielnica – Rzeszów. Kierowca okazał zezwolenie nr [1] na wykonywanie przewozów regularnych na trasie Boguchwała Grunwald – Mogielnica Pętla oraz zezwolenie nr [2] na wykonywanie przewozów regularnych na trasie Rzeszów Wyzwolenia WORD – Niechobrz Góra przez Boguchwała Zakład Napraw Samochodowych, natomiast nie okazał zezwolenia na wykonywanie przewozów na trasie Mogielnica – Rzeszów, a wobec tego stwierdzono, że kontrolowany przewóz był wykonywany z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, tj. ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. W wyniku stwierdzonych naruszeń decyzją z [...] września 2015 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ pierwszej instancji) nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ drugiej instancji) uchylił tę decyzję z uwagi na brak wskazania przez organ pierwszej instancji, czy naruszenie przez Spółkę warunków określonych w zezwoleniu dotyczyło ustalonej trasy przejazdu czy wyznaczonych przystanków oraz na którym odcinku wykonywanego przewozu naruszenie miało miejsce. Decyzją z [...] stycznia 2016 r. organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 w zw. z lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej cyt. jako: u.t.d.), nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 3000 zł stwierdzając, że przedsiębiorca wykonywał przewóz regularny z naruszeniem określonych w zezwoleniu nr [2] warunków dotyczących wyznaczonej trasy przejazdu, gdyż nie wykonał przejazdu na trasie Niechobrz Góra – Boguchwała – Rzeszów, lecz jedynie Boguchwała – Rzeszów. Zaskarżoną decyzją organ drugiej instancji utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Zdaniem organu w sposób niebudzący wątpliwości wykazano, że w dniu kontroli kierowca nie zrealizował przejazdu na trasie Niechobrz Góra pętla 26 do przystanku Boguchwała ul. Kolejowa Dworzec PKP 04/01, tj. wykonał przewóz niezgodnie z warunkami określonymi w udzielonym zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym nr [2] oraz rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia. Kierowca K.F. zeznał, że polecenie wykonywania przewozu na trasie Mogielnica – Rzeszów otrzymał od dyspozytora i taką trasę wpisano w karcie drogowej nr [...]. Organ uznał zatem, że kierowca realizując tylko część przewozu na linii z zezwolenia nr [2], naruszył warunki tego zezwolenia. Nie zaistniały przy tym okoliczności, które uniemożliwiły wykonanie przewozu zgodnie z zezwoleniem, a które jednocześnie stanowiłyby podstawę do zastosowania art. 92b lub 92c u.t.d. i zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za to naruszenie. Organ stwierdził, że przepisy u.t.d. nie zabraniają wykonywania przewozów regularnych więcej niż jednym autobusem czy wykonania przewozów na danej linii podzielonej między kilku kierowców wykonujących swoją część linii. Jednakże przewóz osób na danej linii musi zostać wykonany zgodnie z udzielonym zezwoleniem, nie może zostać pominięta żadna część linii, na którą udzielono zezwolenia, tak jak to miało miejsce w sprawie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik Spółki wniósł skargę, w której domagał się uchylenia w całości decyzji organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie lp. 2.2.3 zał. nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 92a ust. 1, 6, 7, art. 18, art. 18b i art. 20 u.t.d. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. WSA w Rzeszowie oddalił skargę Spółki działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej cyt. jako: p.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji, wskazując na mające zastosowanie w sprawie przepisy oraz prawidłowo – w ocenie sądu – zebrany materiał dowodowy i ustalony stan faktyczny uznał, że organy zasadnie nałożyły na skarżącą karę pieniężną w wysokości 3000 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczącym ustalonej trasy przejazdu, gdyż jak wynika z akt sprawy, kierowca K.F. nie zrealizował przejazdu na trasie Niechobrz Góra pętla 26 do przystanku Boguchwała ul. Kolejowa Dworzec PKP 04/01, który zgodnie z zezwoleniem nr [2] powinien był wykonać. W ocenie organów, którą sąd zaakceptował, kierowca naruszył warunki tego zezwolenia realizując tylko część linii z zezwolenia nr [2]. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, która zarzuciła błędne przyjęcie, że przewóz w dniu [...] lipca 2015 r. w ramach linii regularnej Rzeszów WORD – Niechobrz Góra, wykonany przez K.F. na podstawie zezwolenia nr [2] obejmujący trasę Boguchwała – Rzeszów z pominięciem 11 przystanków na trasie Niechobrz – Boguchwała Dworzec PKP stanowi naruszenie warunków określonych tym zezwoleniem, podczas gdy drugi kierowca A.S. równolegle wykonywał w tym samym dniu i czasie w całości całą trasę objętą zezwoleniem nr [2], w tym na linii obejmującej m. in. 11 kwestionowanych przez organ przystanków. W ocenie sądu, analiza akt sprawy dowodzi, że kierowca K.F. nie zrealizował przejazdu na trasie Niechobrz Góra pętla 26 do przystanku Boguchwała ul. Kolejowa Dworzec PKP 04/01, a kierowca A.S. nie rozpoczął zadania przewozowego w ramach tego samego zezwolenia na trasie Niechobrz Góra – Boguchwała – Rzeszów WORD. Sąd podkreślił, że do akt sprawy nie został dołączony, tak jak w przypadku kierowcy A.S., ani raport zadaniowy ani wydruk z bileterki kierowcy K.F.. Niemniej jednak przesłuchany K.F. wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2015 r. wyruszył z Mogielnicy o godz. 11:02, następnie ok. godz. 11:20 zatrzymał się na przystanku Boguchwała Grunwald i tym samym autobusem wykonał pozostałą trasę wg zezwolenia nr [2] do przystanku Rzeszów Wyzwolenia WORD. Z kolei raport z bileterki w autobusie kierowcy A.S. potwierdza, że kierowca ten również przyjechał na przystanek Boguchwała Grunwald, tyle że o godz. 11:18 (według rozkładu 11:20). Zatem obaj kierowcy w odstępach kilkuminutowych wykonali kurs na tym samym odcinku linii: Boguchwała Grunwald – Rzeszów Wyzwolenia WORD w ramach jednego zezwolenia nr [2]. W tych okolicznościach, zdaniem sądu, słusznie organy uznały, że K.F. nie zrealizował przejazdu na trasie Niechobrz Góra pętla 26 do przystanku Boguchwała ul. Kolejowa Dworzec PKP 04/01, który zgodnie z zezwoleniem nr [2] winien wykonać. WSA w Rzeszowie podkreślił również, że przedsiębiorca, któremu udzielone zostało zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym odpowiada za wszystkie aspekty dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na wykonywaniu przewozów w ramach posiadanego zezwolenia. Zwolnienie się od odpowiedzialności możliwe jest tylko wówczas, gdy zajdą szczególne okoliczności wymienione w art. 20a ust. 1 u.t.d., tj. niezależne od przedsiębiorcy, uniemożliwiające przestrzeganie zezwolenia, takie jak np. awaria sieci, roboty drogowe, blokady drogowe. Zaistnienia takich okoliczności w odniesieniu do ustalonych w trakcie kontroli naruszeń skarżąca natomiast nie wykazała. Sąd pierwszej instancji przyznał rację skarżącej, że przepisy u.t.d. nie wykluczają możliwości realizacji przewozów kolejno jeden po drugim, jeżeli przestrzegane są warunki określone w zezwoleniu, tj. ustalona trasa, godziny przejazdu i przystanki. Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorca ustalając trasę przejazdu na danej linii, może wyznaczyć ją w ten sposób, że dwaj kierowcy o tej samej godzinie (lub w odstępie 2 minut, jak w tej sprawie) przyjeżdżają na ten sam przystanek, mimo że w rozkładzie jazdy, stanowiącym załącznik do zezwolenia, o godz. 11:20 przewidziano tylko jeden kurs. W tych okolicznościach sąd podzielił stanowisko organu o naruszeniu przez Spółkę warunków udzielonego zezwolenia w zakresie ustalonej trasy przejazdu, za które to naruszenie prawidłowo nałożono na Spółkę karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Skargę kasacyjną złożył pełnomocnik Spółki zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej (art. 188 p.p.s.a.) poprzez uchylenie nałożonej kary pieniężnej, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka zrzekła się rozprawy. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie prawa materialnego tj.: art. 92a ust.1, 6 i 7 w związku z lp. 2.2.3 zał. nr 3 oraz art. 18, art. 18b, art. 20 u.t.d. poprzez błędną wykładnię powołanych przepisów, co doprowadziło w rezultacie do niewłaściwego ich zastosowania polegającego na tym, że WSA w Rzeszowie uznał, iż w dniu kontroli doszło do naruszenia warunków określonych w zezwoleniu nr [2] w zakresie ustalonej trasy przejazdu przez pominięcie 11 przystanków przez kontrolowanego kierowcę oraz że zostały naruszone warunki określone w tym zezwoleniu poprzez wykonanie przejazdu przez dwóch kierowców K.F. i A.S. w odstępach kilkuminutowych (2 minuty), w ramach tego zezwolenia na tym samym odcinku linii: Boguchwała Grunwald – Rzeszów Wyzwolenia WORD. W ocenie skarżącej, żaden z powołanych przepisów u.t.d. nie zabrania wykonania przewozu przez kilku kierowców na danej trasie, o ile zachowane zostały warunki zezwolenia tzn. przyjazd i odjazd autobusu odbywał się czasie wg rozkładu jazdy i że nie został pominięty żaden o przystanek objęty zezwoleniem – co miało miejsce w tej sprawie. Powołane przepisy u.t.d. nie zabraniają również wykonywania przejazdów autobusowych w ramach tego samego zezwolenia na tym samym odcinku przez dwóch kierowców dwoma autobusami jeden za drugim. Zdaniem skarżącej sąd winien dokonać wykładni celowościowej przepisów u.t.d. Ponadto sąd pominął okoliczność, nie odnosząc się w uzasadnieniu wyroku do tego, że trasa określona w zezwoleniu nr [2] została wykonana w ten sposób, że jeden kierowca A.S. wykonał całą trasę Niechobrz Góra – Rzeszów WORD, zatrzymując się i zabierając pasażerów z każdego przystanku określonego w tym zezwoleniu, w tym również przystanków na trasie, której nie wykonał drugi kierowca K.F. tj. 11 przystanków na odcinku Niechobrz Góra pętla 26 do przystanku Boguchwała ul. Kolejowa Dworzec PKP i że pasażerowie nie doznali żadnych niedogodności związanych o przyjazdem i odjazdem autobusu o ustalonej godzinie z przystanków, na których oczekiwali na rozpoczęcie podróży i jej zakończeniem. W sprawie nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik Głównego Inspektora Transportu Drogowego wniósł natomiast o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie zarzucono zaskarżonemu wyrokowi sądu pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego tj. art. 92a ust. 1, 6 i 7 w związku z lp. 2.2.3 zał. nr 3 oraz art. 18, art. 18b, art. 20 u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez sąd, że w dniu kontroli doszło do naruszenia warunków określonych w zezwoleniu nr [2]w zakresie ustalonej trasy przejazdu. W skardze kasacyjnej natomiast nie podniesiono zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazanych w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a, prowadzi do wniosku, że stan faktyczny przyjęty przez sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania jest niesporny i prawidłowy. Autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a jedynie ocenia wykładnię oraz zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego w sposób odmienny od sądu pierwszej instancji oraz organów inspekcji transportu drogowego, co zdaniem skarżącej Spółki powinno doprowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego orzeczenia. W tych okolicznościach należy podkreślić, że prawidłowe sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Autor skargi kasacyjnej zarzucając sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa winien zaprezentować, jaka – w jego ocenie – winna być prawidłowa wykładnia tych przepisów odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej (zob. wyrok NSA z 17 lutego 2017 r. o sygn. akt I GSK 276/15, to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc do oceny zarzutu skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że jest on nieusprawiedliwiony. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie Spółki sąd pierwszej instancji prawidłowo wyłożył będące podstawą zaskarżonej decyzji przepisy, podzielając stanowisko organów inspekcji transportu drogowego, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 4 pkt 22, art. 18b ust. 1 pkt 1, 3 i 7 i ust. 2 pkt 1b i ust. 2 pkt 5 u.t.d. oraz art. 20 ust. 1a, gdyż w sposób niebudzący wątpliwości wykazano, że skarżąca w dniu kontroli wykonywała przewóz regularny niezgodnie z warunkami określonymi w udzielonym zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym nr [2] oraz rozkładem jazdy stanowiącym jego załącznik, za co – zgodnie z treścią art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 2.2.3 załącznika do ww. ustawy – należało nałożyć karę w wysokości 3000 zł. Trafnie bowiem sąd pierwszej instancji wskazał na wynikający z art. 18b ust. 2 pkt 5 u.t.d. zakaz naruszania podczas wykonywania przewozów regularnych warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Stosownie do art. 4 pkt 22 ww. ustawy przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, w tym przypadku są to obowiązki wynikające z art. 18 ust. 1 u.t.d., tj. obowiązek posiadania stosownego zezwolenia na przewóz regularny osób. To zezwolenie, zgodnie z art. 20 u.t.d., określa w szczególności: warunki wykonywania przewozów; przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; miejscowości, w których znajdują się przystanki – przy przewozach regularnych osób. Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy. Z kolei w myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Wykaz tych naruszeń oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). Zgodnie zaś z lp. 2.2.3 zał. nr 3 do u.t.d. naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 3000 zł. Rację ma skarżąca kasacyjnie twierdząc, że: "żaden z powołanych przepisów u.t.d. nie zabrania wykonania przewozu przez kilku kierowców na danej trasie, o ile zachowane zostały warunki zezwolenia tzn. przyjazd i odjazd autobusu odbywał się w czasie wg rozkładu jazdy i że nie został pominięty żaden o przystanek objęty zezwoleniem". Skarżąca kasacyjnie nie wykazała, że sąd wyłożył te przepisy inaczej, naruszając przez to prawo materialne. Zarzut wadliwej wykładni przywołanych przepisów jest więc nieuzasadniony. Nie można zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że w rozpoznawanej sprawie miała miejsce taka właśnie sytuacja wykonywania przewozu przez kilku kierowców na danej trasie z zachowaniem warunków zezwolenia. Z niepodważonych ustaleń stanu faktycznego wynika bowiem, że w dniu kontroli dwóch kierowców realizowało dwa różne przejazdy, na trasach częściowo się pokrywających. Jeden z tych przejazdów spełniał warunki przewozu regularnego osób określone w zezwoleniu nr [2], a drugi z tych przejazdów był realizowany z naruszeniem warunków w tym zezwoleniu określonych. Potwierdza to zresztą sama skarżąca kasacyjnie stwierdzając, że "jeden kierowca w ramach tego samego zezwolenia nr [2] wykonał tylko część trasy, a drugi kierowca również w ramach tego samego zezwolenia wykonał całą trasę przyjeżdżając i odjeżdżając ze wszystkich przystanków o ustalonym w rozkładzie jazdy czasie, w tym przystanków, których nie wykonał pierwszy kierowca a niewielka różnica ok. 2 minut na jednym z przystanków mogła wynikać z natężenia ruchu". Zasadnie zatem organy ITD nałożyły na skarżącą karę za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczącym ustalonej trasy przejazdu w sytuacji, gdy kierowca K.F., w dniu kontroli, na podstawie zezwolenia nr [2]obejmującego trasę Niechobrz Góra – Boguchwała – Rzeszów, o godz. 11:20 rozpoczął przewóz osób do Rzeszowa na trasie: Mogielnica Pętla – Rzeszów Wyzwolenia WORD, zgodnie z poleceniem otrzymanym od dyspozytora i zleceniem wpisanym do karty drogowej nr [...]. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organów, niekwestionowanych w skardze kasacyjnej, kierowca nie zrealizował przejazdu na trasie Niechobrz Góra pętla 26 do przystanku Boguchwała ul. Kolejowa Dworzec PKP, który to przejazd – zgodnie z zezwoleniem nr [2] – powinien był wykonać. Zatem kierowca rozpoczynając kurs z innego niż wynikający z treści zezwolenia przystanku i realizując tylko część linii z zezwolenia nr [2] z pominięciem 11 przystanków na trasie Niechobrz Góra – Boguchwała Dworzec PKP, naruszył warunki tego zezwolenia, co uzasadniało nałożenie kary. Dla ustalenia, że w przypadku tego przejazdu realizowanego przez K.F. doszło do naruszenia warunków udzielonego zezwolenia, nie ma znaczenia podnoszona przez skarżącą kasacyjnie okoliczność, że w dniu kontroli równolegle inny kierowca (A.S.) realizował kurs zgodny z zezwoleniem nr [2], tj. przejazd na linii Niechobrz Góra – Rzeszów Wyzwolenia WORD, w godzinach: 10:50 (początek trasy) – 11:53 (koniec trasy), zgodnie ze zleceniem przejazdu, co wynika również z karty drogowej nr [...]. Dla ustalenia przesłanek odpowiedzialności administracyjnej i w konsekwencji nałożenia kary nie ma także znaczenia podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność, że z powodu pominięcia przez K.F. 11 przystanków na odcinku Niechobrz Góra pętla 26 do przystanku Boguchwała ul. Kolejowa Dworzec PKP "pasażerowie nie doznali żadnych niedogodności związanych o przyjazdem i odjazdem autobusu o ustalonej godzinie z przystanków na których oczekiwali na rozpoczęcie podróży i jej zakończenie". Nie ma też racji skarżąca kasacyjnie kwestionując prawidłowość stwierdzenia sądu pierwszej instancji, że: "nie może tak być, by przedsiębiorca ustalając trasę przejazdu na danej linii wyznacza ją w ten sposób, że dwaj kierowcy o tej samej godzinie lub w odstępie 2 minut przyjeżdżają na ten sam przystanek, mimo że w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia, o godzinie 11:20 przewidziano jeden kurs oraz że obaj kierowcy tj. K.F., który wykonał część trasy objętej zezwoleniem [2] i drugi kierowca A.S., który w tym samym dniu i czasie wykonał całą trasę objętą tym zezwoleniem, wykonali równocześnie kurs na tym samym odcinku linii: Boguchwała Grunwald - Rzeszów Wyzwolenia WORD w ramach jednego zezwolenia". Raz jeszcze należy podkreślić, że sąd pierwszej instancji nie upatrywał naruszenia warunków zezwolenia w tym, że zostały wykonane przez dwóch różnych kierowców, różnymi autobusami, dwa przejazdy na trasie określonej w zezwoleniu, bezpośrednio jeden po drugim, niemal równolegle. Przyczyną zaakceptowania stanowiska organów i oddalenia skargi było bowiem uznanie, że kierowca K.F., posługując się zezwoleniem nr [2], realizował przejazd na innej trasie niż wynikająca z treści tego zezwolenia, a więc naruszył warunki tego zezwolenia. A zatem nie można skutecznie zarzucić sądowi pierwszej instancji, że błędnie wyłożył przepisy mające zastosowanie w sprawie. Nie można też zasadnie zarzucić, że przepisy te zostały w sprawie niewłaściwie zastosowane, skoro nie ma wątpliwości, że doszło do niezrealizowania przez K.F. całej trasy wynikającej z zezwolenia nr [2] – czego zresztą skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje. W tej sytuacji zasadne było oddalenie skargi przez sąd pierwszej instancji, skoro nałożenie na Spółkę kary za naruszenie warunków udzielonego zezwolenia było zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota 675 zł stanowi zwrot kosztów za udział w rozprawie przed NSA pełnomocnika organu, który nie występował przed sądem pierwszej instancji.