II GSK 1707/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 26 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności w sprawie ze skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 99/24 w sprawie ze skargi A. K. na czynność Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w Lublinie z dnia 10 stycznia 2024 r., nr PA-PR.4122.2.1161.2023 w przedmiocie odmowy wydania abonamentu na parkowanie dla mieszkańca - typu "M" postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Lublinie (dalej zwany: "WSA", "Sądem pierwszej instancji") wyrokiem z 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 99/24, oddalił skargę A. K. (dalej zwany: "skarżącym") na czynność Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w Lublinie z 10 stycznia 2024 r., w przedmiocie odmowy wydania abonamentu na parkowanie dla mieszkańca - typu "M". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący wnosząc w niej o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zasądzenie od Zarządu Dróg i Mostów w Lublinie kosztów postępowania, a także wstrzymanie czynności Zarządu Dróg i Mostów w Lublinie polegającej na odmowie wydania skarżącemu abonamentu na parkowanie, na podstawie art. 61 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wniosek o wstrzymanie czynności Zarządu Dróg i Mostów w Lublinie polegającej na odmowie wydania skarżącemu abonamentu na parkowanie na podstawie art. 61 p.p.s.a. uzasadnia czterokrotnym ukaraniem skarżącego przez ZDiM w Lublinie opłatami dodatkowymi za nieuiszczenie opłat za postój na ul. [...] w Lublinie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwanej: "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, ze przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być zasadniczo jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania (tak m.in. NSA w postanowieniu z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1377/11). Problem wykonania aktu administracyjnego lub czynności dotyczy bowiem tych aktów i czynności, które mają charakter zobowiązujący lub przyznający jakieś uprawnienie, lub mocą których na stronę zostają nałożone jakieś obowiązki oraz takich aktów lub czynności, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując, Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy skarżący w sposób przekonywujący wskazał na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Już brak pierwszej z wymienionych przesłanek czyni dalsze badanie bezprzedmiotowym. Przede wszystkim należy zatem wskazać, że odmowa wydania abonamentu na parkowanie dla mieszkańca - typu "M", z uwagi na swój charakter i jako czynność odmowna, nie nadaje się do wykonania, a w rezultacie nie podlega ewentualnemu wstrzymaniu. Nie kreuje ona bowiem po stronie skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny albo przymusowy. Zaskarżona czynność stanowi odmowę uwzględnienia żądania strony, które - co do zasady - nie ma cech wykonalności (por. w zakresie decyzji odmowych m.in. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2023, 470, nb 2 do art. 61). Ustosunkowując się natomiast do argumentacji skarżącego należy wyjaśnić, że udzielenie mu ochrony tymczasowej nie mogłoby zmienić opisywanego stanu rzeczy, gdyż nawet wstrzymanie zaskarżonej czynności odmawiającej wydania abonamentu na parkowanie (gdyby było możliwe) nie oznaczałoby przecież ukształtowania jego sytuacji prawnej tak, jakby ten abonament został mu przyznany. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a., odmówił wstrzymania zaskarżonej czynności.